W BLASKU MIŁOSIERDZIA

INTERNETOWE WYDANIE TYGODNIKA

 

Niedziela, 9 listopada 2025 r.

  XXXII niedziela zwykła rok „C”

 

ŚWIĘTO ROCZNICY POŚWIĘCENIA BAZYLIKI LATERAŃSKIEJ

 

 

 

Od XII wieku w tym dniu obchodzi się rocznicę poświęcenia bazyliki, którą cesarz Konstantyn Wielki wzniósł na Lateranie. Święto obchodzono początkowo tylko w Rzymie. Ponieważ bazylika na Lateranie jest "matką i głową wszystkich kościołów Miasta i Świata", święto rozszerzono na cały obrządek rzymski, jako znak miłości i jedności ze Stolicą Piotrową, która "przewodniczy związkowi miłości" (św. Ignacy Antiocheński, List do Rzymian).

Święto rocznicy poświęcenia bazyliki laterańskiej - jak wszystkie święta i uroczystości rocznicy poświęcenia kościoła - jest świętem Pańskim. Jest ono wpisane do kalendarza ogólnego Kościoła i z tego tytułu ma pierwszeństwo przed obchodem niedzieli w Okresie Zwykłym.

 

 

Teksty liturgii Mszy św.

 

Kolor szat liturgicznych: biały

 

 

 

 

ANTYFONA NA WEJŚCIE

Ap 21, 2

 

Ujrzałem miasto święte, Jeruzalem nowe, *

 zstępujące z nieba od Boga, *

ozdobione jak oblubienica przystrojona dla swego męża.

 

 

 

WPROWADZENIE DO LITURGII

 

            Od XII wieku dzień 9 listopada obchodzono w Rzymie jako rocznicę poświęcenia bazyliki na Lateranie, którą wzniósł w IV wieku cesarz Konstantyn Wielki. Bazylika ta jest "matką i głową wszystkich kościołów miasta i świata", jak głosi napis umieszczony na jej frontonie. Świątynia ta, katedra biskupa Rzymu, jest także znakiem jedności wierzących wokół Stolicy świętego Piotra, która chrześcijanom przewodzi w miłości. Z tej bazyliki na cały świat rozszedł się ryt rzymski. Zgromadzeni na tej Eucharystii w naszej świątyni dziękujemy Bogu za jego obecność wśród nas i za odnowioną liturgię, która łączy nas z Bogiem i uobecnia Jego wielkie dzieła.

 

 

 

CHWAŁA NA WYSOKOŚCI BOGU

 

Chwała na wysokości Bogu, * a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. * Chwalimy Cię. * Błogosławimy Cię. * Wielbimy Cię. * Wysławiamy Cię. * Dzięki Ci składamy, * bo wielka jest chwała Twoja. * Panie Boże, Królu nieba, * Boże Ojcze wszechmogący. * Panie, Synu Jednorodzony, * Jezu Chryste. * Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. * Który gładzisz grzechy świata, * zmiłuj się nad nami. * Który gładzisz grzechy świata, * przyjm błaganie nasze. * Który siedzisz po prawicy Ojca, * zmiłuj się nad nami. * Albowiem tylko Tyś jest święty, * tylko Tyś jest Panem, * Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. * Z Duchem Świętym, w chwale Boga Ojca. * Amen.

 

 

 

KOLEKTA

 

Boże, Ty z żywych i wybranych kamieni przygotowujesz wiekuistą świątynię Twojej chwały, † pomnóż w swoim Kościele owoce Ducha Świętego, którego mu zesłałeś, *

aby lud Tobie wierny rósł w łasce i dojrzewał do zbudowania niebieskiego Jeruzalem.

Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, †

który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, *

Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

 

 

WPROWADZENIE DO LITURGII SŁOWA

           

Prorok Ezechiel zapowiada, że ze świątyni wypłynie woda, która przyniesie życie ludziom i odnowienie przyrody. Tą świątynią jest Chrystus i z Jego przebitego boku wypływa zdrój wody życia - sakramenty, które niosą uzdrowienie grzesznikom. Tą duchową świątynią jest także cały Kościół, który wznosi się na fundamencie Jezusa Chrystusa. Tą duchową świątynią jest także każdy chrześcijanin. Chrystus przychodzi do nas, by przez swoje słowo oczyszczać świątynię naszych serc. Słuchajmy słowa, które oczyszcza i uzdrawia.

 

 

 

PIERWSZE CZYTANIE

Woda wypływająca ze świątyni niesie życie

Ez 47, 1-2. 8-9. 12

 

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

 

Podczas widzenia otrzymanego od Pana zaprowadził mnie anioł z powrotem przed wejście do świątyni, a oto wypływała woda spod progu świątyni w kierunku wschodnim, ponieważ przednia strona świątyni była zwrócona ku wschodowi; a woda płynęła spod prawej strony świątyni na południe od ołtarza. I wyprowadził mnie przez bramę północną, i poza murami powiódł mnie do bramy zewnętrznej, zwróconej ku wschodowi. A oto woda wypływała spod prawej ściany świątyni, na południe od ołtarza.

Anioł rzekł do mnie: «Woda ta płynie na obszar wschodni, wzdłuż stepów, i rozlewa się w wodach słonych, a wtedy wody stają się zdrowe. Wszystkie też istoty żyjące, od których tam się roi, dokądkolwiek potok wpłynie, pozostają przy życiu: będzie tam też niezliczona ilość ryb, bo dokądkolwiek dotrą te wody, wszystko będzie uzdrowione.

A nad brzegami potoku mają rosnąć po obu stronach różnego rodzaju drzewa owocowe, których liście nie więdną, których owoce się nie wyczerpują; każdego miesiąca będą rodzić nowe, ponieważ woda dla nich przychodzi z przybytku. Ich owoce będą służyć za pokarm, a ich liście za lekarstwo».

 

Oto słowo Boże.

 

 

 

PSALM RESPONSORYJNY

            Ps 46 (45), 2-3. 5-6. 8-9 (R.: por. 6)

 

Refren: Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła.

2          Bóg jest dla nas ucieczką i siłą, *

            najpewniejszą pomocą w trudnościach.

3          Przeto nie będziemy się bali, choćby zatrzęsła się ziemia *

            i góry zapadły w otchłań morza.

Refren: Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła.

5          Nurty rzeki rozweselają miasto Boże, *

            najświętszy przybytek Najwyższego.

6          Bóg w nim przebywa, a ono się nie zachwieje, *

            Bóg je wspomoże o świcie.

Refren: Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła.

8          Pan Zastępów jest z nami, *

            Bóg Jakuba jest naszą obroną.

9          Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana, *

            zdumiewające czyny, których dokonał na ziemi.

Refren: Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła.

 

           

 

DRUGIE CZYTANIE

Jesteście świątynią Boga

1 Kor 3, 9b-11. 16-17

 

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

 

Bracia:

Wy jesteście Bożą budowlą. Według danej mi łaski Bożej, jako roztropny budowniczy, położyłem fundament, ktoś inny zaś wznosi budynek. Niech każdy jednak baczy na to, jak buduje. Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.

Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was? Jeżeli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego zniszczy Bóg. Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.

 

Oto słowo Boże.

 

 

 

AKLAMACJA PRZED EWANGELIĄ

            Por. 2 Krn 7, 16

 

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Wybrałem i uświęciłem tę świątynię,

aby moja obecność trwała tam na wieki.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

 

 

 

EWANGELIA

Jezus mówił o świątyni swego ciała

J 2, 13-22

 

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Jana

 

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus przybył do Jerozolimy. W świątyni zastał siedzących za stołami bankierów oraz tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie. Wówczas, sporządziwszy sobie bicz ze sznurów, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: «Zabierzcie to stąd i z domu mego Ojca nie róbcie targowiska!» Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: «Gorliwość o dom Twój pochłonie Mnie».

W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: «Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?» Jezus dał im taką odpowiedź: «Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo».

Powiedzieli do Niego Żydzi: «Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?»

On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

 

Oto słowo Pańskie.

 

 

 

REFLEKSJA NAD CZYTANIAMI

 

W skarpetkach na ratunek

 

Wojciech Prus OP

 

We wspomnieniach rodzinnych przechowujemy opowieść o wydarzeniu, którego kilka szczegółów sam pamiętam, a resztę dopowiadają rodzice. Miałem z dwanaście lat, gdy któregoś popołudnia moja młodsza siostra bawiła się w piaskownicy przed naszym wieżowcem. Dokuczał jej jakiś starszy chłopak i w pewnej chwili zaczęła krzyczeć. Leżałem w pokoju, czytając książkę, i przez otwarte okno ósmego piętra usłyszałem głos. Nie pamiętam, co dokładnie zawołała, po chwili jednak gnałem w dół, przeskakując po kilka stopni, przekonany, że to szybciej niż windą. Rodzice dopowiadają, że wybiegłem wtedy z domu w skarpetkach.

 

Rozważając Ewangelię na dzień poświęcenia rzymskiej bazyliki na Lateranie, uważanej za matkę wszystkich świątyń, jestem przekonany, że Jezus też usłyszał głos wołania o pomoc. Jego wtargnięcie do Świątyni Jerozolimskiej, wywracanie stołów, rozrzucanie monet, przepędzanie baranów, wołów i gołębi zadziwia nie mniej niż bieganie w skarpetkach. Kiedy kręci bicz ze sznurków i wypędza handlujących, nie przypomina wcale statecznego Rabbiego. Gdy po tumulcie opada kurz, woła, by nie czynić z domu Ojca targowiska. Głos, który usłyszał, to wołanie Ojca, znieważonego przez brak ludzkiego szacunku. Jednak sposób, w jaki podjął się obrony, tak bardzo nie przystaje do popularnego obrazu Mistrza z Nazaretu, że nie dziwią pytania faryzeuszów, domagających się uzasadnienia niecodziennych czynów. Odpowiedzi Jezusa nie rozumieją jednak ani oburzeni Żydzi, ani zaskoczeni uczniowie. Dopiero potem zaczną dostrzegać w zmartwychwstaniu znak potwierdzenia intymnej więzi Jahwe i Jezusa. Tylko na mocy ich niezwykłej bliskości mógł Jezus w taki sposób wtargnąć do Świątyni, bo była ona miejscem obecności Jahwe, Świętym Świętych – właściwie Nim samym. Widząc zagrożenie Ukochanego, Syn, Lew Judy wypełnia wnętrze gniewem miłości.

 

Od Świątyni Jerozolimskiej poprzez bazylikę na Lateranie myśl czytań mszalnych prowadzi dziś do mnie. Apostoł Paweł oznajmia, że teraz ja jestem świątynią Boga i jest ona święta. I jak kiedyś Jahwe utożsamiał się ze Świętym Świętych w Jeruzalem, tak dzisiaj utożsamia się ze mną, który noszę w sobie Bożego Ducha. Te myśli przynoszą wielką pociechę, bo wiem, że jeżeli w jakimkolwiek zagrożeniu zawołam o pomoc do Jezusa, On rzuci się nawet w skarpetkach, z biczem w ręku, by chronić mnie od zła.

 

Odmawia się Wierzę w jednego Boga...

 

 

 

MODLITWA POWSZECHNA

 

Niech teraz ze świątyni naszych serc wzniesie się do Boga modlitwa i gorąca prośba za cały lud Boży, który stanowi duchową świątynię Kościoła.

 

    Za Kościół, aby prowadził ludzkość do wiecznej świątyni nieba. R. Wysłuchaj, Boże, prośby Twego ludu.

    Za papieża, biskupa Rzymu i proboszcza świata, aby przewodził wszystkim w miłości.

    Za wiernych Rzymu, aby byli gorliwi o chwałę domu Bożego - Kościoła.

    Za wszystkich przygotowujących się do przyjęcia sakramentów, aby było one dla nich źródłem odrodzenia i wyznaniem wiary.

    Za zmarłych (...), aby Bóg odbudował świątynię ich ciała i przyjął do świątyni zbawionych.

    Za nas samych, abyśmy gorliwie troszczyli się o świątynię Kościoła przez wiarę i życie sakramentalne.

 

Boże, Ty uczyniłeś Jezusa Chrystusa świątynią swojej chwały i na Nim jak na fundamencie wznosisz duchowe sanktuarium ludu Bożego. Wysłuchaj nas i spraw, byśmy umocnieni przez Twoje słowo i sakramenty święte, dla całego świata byli znakiem i miejscem objawienia Twej chwały. Przez Chrystusa Pana naszego.   

 

 

 

MODLITWA NAD DARAMI

 

Wszechmogący Boże, przyjmij złożone dary, †

umacniaj przez Twoje sakramenty tych, którzy się tutaj modlą *

i spełniaj ich pragnienia.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

PRZED PREFACJĄ

 

Wychwalajmy Pana, bo jest wielki. dziękujmy Mu za Jezusa Chrystusa. Dziękujmy za źródło wody żywej płynące z tej Eucharystii i za każde ludzkie serce, w którym jak w świątyni objawia się Boża chwała i moc zbawienia.

 

 

PREFACJA

52. Kościół Oblubienicą Chrystusa

i świątynią Ducha Świętego

 

           

 

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, *

abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali *

Panie Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże.

W Twojej dobroci dla ludzi mieszkasz w domu modlitwy, *

aby Twoja łaska, której stale nam udzielasz, *

uczyniła z nas świątynię Ducha Świętego *

jaśniejącą blaskiem cnotliwego życia. *

Nasze ziemskie świątynie są obrazem Kościoła, *

Oblubienicy Chrystusa, którą nieustannie uświęcasz, *

aby weszła do Twojej chwały, *

jako matka radująca się z niezliczonych dzieci.

Dlatego z Aniołami i wszystkimi Świętymi *

wysławiamy Ciebie, razem z nimi wołając...

 

 

 

ANTYFONA NA KOMUNIĘ

por. 1 P 2, 5

 

Jako żywe kamienie tworzymy duchową świątynię, *

świętą wspólnotę kapłańską.

 

 

 

MODLITWA PO KOMUNII

 

            Wszechmogący Boże,

Ty chciałeś, aby Twój Kościół na ziemi był zapowiedzią niebieskiego Jeruzalem, †

przez udział w Najświętszym Sakramencie uczyń nas świątynią Twojej łaski, *

i pozwól nam wejść do przybytku Twojej chwały.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

PRZED ROZESŁANIEM

 

Kończymy naszą liturgię szczególniejszej łączności z Rzymem, stolicą chrześcijaństwa. Świątynia laterańska, katedra biskupia papieża skupia dziś oczy i serca wszystkich wierzących w Chrystusa. Niech Bóg będzie błogosławiony za tę radość jedności, jaką nam daje, pozwalając jednoczyć się wobec widzialnej głowy Kościoła. Przeszło miliard katolików, tak jak my, patrzy dziś w liturgicznym obchodzie na Rzym. Niechaj przynależność do tej wspaniałej wspólnoty Chrystusowej owczarni będzie dla nas źródłem dumy i radości, pokoju i szczęścia. Niech Bóg będzie błogosławiony za to, że uczynił nas dziećmi Kościoła katolickiego.