Home
Miło jest nam gościć odwiedzających naszą stronę internetową. Opisujemy i ilustrujemy w niej ważne informacje i wydarzenia. Dotyczy to stałych informacji, zdarzeń, które już były, aktualnych wydarzeń oraz informacje o zdarzeniach mających nastąpić. Zawarte tutaj informacje stają się swoistym dziennikiem.
Witryna jest ciągle rozbudowywana. Mamy nadzieję, że każdy znajdzie tutaj interesujące go pozycje. Mile widziane będą sugestie dotyczące naszych publikacji, jak również czekać będziemy na przesłanie nam propozycji artykułów, czy zdjęć.
Zapraszamy do wnikliwego czytania naszej witryny.
motto na dziś:
III NIEDZIELA WIELKANOCNA
(rok A)
19 kwietnia 2026 r. A.
Pierwsze czytanie: Dz 2,14.22b–32
Psalm: Ps 16
Drugie czytanie: 1 P 1,17–21
Ewangelia: Łk 24,13–35
Poznali Chrystusa przy łamaniu chleba
Łk 24, 13-35
✠ Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej o sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali.
On zaś ich zapytał: «Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?» Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: «Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało».
Zapytał ich: «Cóż takiego?»
Odpowiedzieli Mu: «To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Ale po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto, jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje. Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli».
Na to On rzekł do nich: «O, nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?» I zaczynając od Mojżesza, poprzez wszystkich proroków, wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: «Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił». Wszedł więc, aby zostać wraz z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili między sobą: «Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
W tej samej godzinie zabrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu, a z nimi innych, którzy im oznajmili: «Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi». Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
Chrystus zmartwychwstał – słyszymy znów w liturgii tej niedzieli. I ciągle oczekuje się od nas odpowiedzi: prawdziwie zmartwychwstał. Ale nie tylko odpowiedzi danej słowem, będącej jedynie powitalnym konwenansem. Chodzi o odpowiedź całym swoim życiem. Do tego też wzywają nas Piotr i Łukasz, których fragmenty pism tej niedzieli czytamy.
Chrystus zmartwychwstał. I co my na to? Czy dla nas to, co w Emaus jest dalej ważne czy jednak ruszymy w noc do Jerozolimy, by dzielić się wieścią o spotkaniu ze Zmartwychwstałym?
Chodzi o to, jak prawda o zmartwychwstaniu Jezusa wpływa na nasze życie. W poranek wielkanocny wołaliśmy, ze prawdziwie zmartwychwstał. Czy kiedy minął już ponad tydzień ta prawda ciągle jeszcze w nas jest? Czy gra w nas pobudzając do uwielbienia Boga? I do życia w bólu tego świata pokojem obywateli nieba? Czy tegoroczna Wielkanoc sprawiła, że staliśmy się inni, bardziej Boży, mocniej wychyleni ku wieczności?
Ewangelia to wolność, nie uciemiężenie. Niby oczywiste. A jednak tak często myślimy o naszej wierze, jakby była tylko jakimś zbiorem zasad. I tak ją innym przedstawiamy. A jest przecież Dobrą Nowiną... To jedno z wyzwań, które znajduję w czytaniach tej niedzieli.
Droga do Emaus... Chrystus przychodzi jako wędrowiec. Może i w naszym życiu przychodzi nieraz niezauważenie? Dopiero słuchanie Go sprawia, że mamy ochotę zaprosić Go do siebie. A potem, gdy już pozwala się rozpoznać, znika. Zostawiając wiarę, nadzieję, zostawiając radość... Bóg spotykający się z człowiekiem na drogach życia.
Aktualności na 19 kwietnia 2026 r. A >>> czytaj
Liturgia mszy św. na 19 kwietnia 2026 r. A >>> czytaj
Komentarze video na niedzielę
ks. Marek Studenski - Szklanka dobrej rozmowy
Najdłużej trwają nie te wojny, które są na świecie, ale te, które człowiek nosi w sercu.
Kim był ostatni żołnierz II wojny światowej? Dlaczego nie uwierzył, że wojna już dawno się skończyła? Chrystus uczniom idącym do Emaus wyjaśnia, że wojna została już wygrana, zło i śmierć zostały pokonane, a teraz On jako Zwycięzca zaprasza na Ucztę.
Opowiem o oczach, które są „na uwięzi”. O sercu zatrzymanym w bólu, które wciąż przeżywa doświadczenie wypadku. O człowieku, któremu z pomocą przyjaciela udało się wyrwać z nieustannego rozpamiętywania przeszłości i na nowo zacząć żyć.
W tym odcinku przywołuję także poruszające świadectwo Jacka Magiery — człowieka, który potrafił dostrzegać znaki Boga w codzienności, rozeznawać decyzje na modlitwie i przekazywać wiarę swoim dzieciom. To piękny przykład, że Bóg nie przemawia tylko w rzeczach niezwykłych, ale także w prostych spotkaniach, w modlitwie, w relacji i w zwyczajnym życiu.
Zapraszam Cię na tę rozmowę. Być może właśnie dziś usłyszysz w niej coś bardzo ważnego dla siebie.
PRZEKAZ OD ARCHANIOŁA MICHAŁA
Nie przychodzę z gromem ani z mieczem,
lecz z cichym światłem, które znasz od dawna
To ono budzi się w Twoim sercu,
gdy przestajesz w siebie wątpić.
.
Zaufaj swojej sile.
Jest w Tobie więcej odwagi, niż pamiętasz,
więcej światła, niż pozwalasz sobie zobaczyć,
więcej prawdy, niż wypowiadasz na głos.
.
Uwolnij się od lęku.
Strach nie ma skrzydeł — tylko cień,
a cień znika, gdy stajesz prosto
i mówisz: już się nie boję.
.
Stawiaj granice jak ogrody pełne ciszy
Nie wszystko musi wejść do Twojego świata,
nie każda prośba jest Twoim obowiązkiem,
nie każda rana musi być Twoją winą.
.
Idź małymi krokami.
To właśnie z nich rodzą się wielkie drogi,
to właśnie z jednego oddechu
powstaje spokój całego dnia.
.
Bądź tu. Teraz.
Nie wczoraj, które już odpłynęło,
nie jutro, które jeszcze śpi,
lecz w tej chwili — cichej jak modlitwa
.
Mów swoją prawdę łagodnie.
Twój głos nie jest przypadkiem,
Twoje słowa mają znaczenie,
Twoje serce zna właściwy kierunek.
.
Proś o ochronę, gdy czujesz zmęczenie.
Nie jesteś sam — nigdy nie byłeś.
Skrzydła pojawiają się tam,
gdzie człowiek przestaje udawać siłę.
.
Odpuść kontrolę.
Nie wszystko musi być zaplanowane,
czasem najpiękniejsze drogi
zaczynają się od jednego „ufam”
.
Skup się na tym, co Cię wzmacnia.
Nie karm cienia myślami o porażce,
bo Twoja dusza pamięta światło,
nawet gdy oczy jeszcze go nie widzą.
.
I pamiętaj, kim jesteś:
istotą światła, prowadzoną, chronioną, kochaną.
Nie przypadkiem jesteś właśnie tutaj,
nie przypadkiem zaczyna się ten tydzień.
.
Idź więc spokojnie.
Z odwagą. Z jasnością. Z wiarą.
Katarzyna K. – „poetyckie-zacisze”
odwiedź stronę:
grebalow-krakow.pl