Miło jest nam gościć odwiedzających naszą stronę internetową. Opisujemy i ilustrujemy w niej ważne informacje i wydarzenia. Dotyczy to stałych informacji, zdarzeń, które już były, aktualnych wydarzeń oraz informacje o zdarzeniach mających nastąpić. Zawarte tutaj informacje stają się swoistym dziennikiem.
Witryna jest ciągle rozbudowywana. Mamy nadzieję, że każdy znajdzie tutaj interesujące go pozycje. Mile widziane będą sugestie dotyczące naszych publikacji, jak również czekać będziemy na przesłanie nam propozycji artykułów, czy zdjęć.
Zapraszamy do wnikliwego czytania naszej witryny.
motto na dziś:
„Dzięki przyjaźni nosimy w naszych sercach pamięć o nieobecnych,
pokonujemy odległości i stajemy się im bliżsi.”
św. Jan Chryzostom
Niedziela, 19 lipca 2026 r.
XVI NIEDZIELA ZWYKŁA (rok A)
Czytania:
Pierwsze czytanie: Mdr 12,13.16–19
Psalm: Ps 86
Drugie czytanie: Rz 8,26–27
Ewangelia: Mt 13,24-43
Ewangelia:
Przypowieść o chwaście wśród zboża
Mt 13, 24-43 Mt 13, 24-30
✠ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:
«Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł.
A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?” Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?”
A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”».
Przedłożył im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki podniebne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach».
Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło».
To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata».
Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie, mówiąc: «Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście».
On odpowiedział: «Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie.
Jak więc zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia oraz tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego.
Kto ma uszy, niechaj słucha!»
Komentarze:
Dlaczego Bóg pozwolił na to, dlaczego Bóg pozwolił na tamto. A niby co miał zrobić? Winowajców natychmiast ukarać ogniem z nieba? Toż dopiero by się podniosło larum, że jest okrutny. Bóg przeciwstawia się złu, ale ze złymi postępuję dość oględnie, dając im czas na nawrócenie. To chyba główna myśl czytań XVI niedzieli zwykłej roku A.
Wyrywając chwasty można zniszczyć uprawę zboża. Lepiej poczekać na żniwa.
Bóg jest nierychliwy, ale sprawiedliwy - głosi stara sentencja. Tak, to prawda. Bóg z karaniem się nie spieszy. Zbyt jest wielki, by być niecierpliwy.
Wielkość jest cierpliwa. Bo nie martwi się, że nie postawi na swoim. Wie, że wcześniej czy później... Nie musi więc tu i teraz, reagując gwałtownie. Bo to przynosi więcej szkody niż pożytku.
Walczyć ze złem? Jasne. Zwłaszcza ze złem w sobie. W walce z tym złem, które jest na zewnątrz, warto jednak być ostrożnym. Nie ze strachu. Raczej z miłości. By walcząc ze złem nie zniszczyć też dobra. A o to łatwo. Uświadamia to Jezus w przypowieści o chwaście. "Pozwólcie obojgu (dobru i złu) róść aż do żniwa"... A bywa przecież, że człowiek tak gorliwie szuka zła, tak gorliwie potem walczy z najmniejszym jego przejawem, że przy okazji niszczy dobro.
Aktualności na 19 lipca 2026 r. A >>> czytaj
W dzisiejszym numerze:
- W świecie, który choruje na manię wielkości
- Nie gorączkuj się!
- Buen camino
- Zło wyrasta razem z dobrem
- Nowotestamentalna duchowość odpoczynku
- Nałogi a życiowe wybory – między zniewoleniem a wolnością
- Gwiazdor Chelsea o trudnym ojcostwie. „Syn jest dla mnie ważniejszy niż sportowe trofea”
- Święci i błogosławieni w tygodniu
Liturgia mszy św. na 19 lipca 2026 r. A >>> czytaj
Komentarze video na niedzielę
ks. Marek Studenski - Szklanka dobrej rozmowy
Antybiotyk może zabić groźne bakterie, ale może też zniszczyć te dobre, bez których organizm staje się bezbronny. Jezus w przypowieści o pszenicy i chwaście mówi o czymś bardzo podobnym: Bóg nie wyrywa zła pochopnie, bo Jego celem nie jest spustoszenie pola, lecz ocalenie plonu. W odcinku pojawiają się niezwykłe historie: opowiadanie Lwa Tołstoja „Bóg widzi prawdę, ale czeka”, życie Bartolomé de Las Casasa, który przeszedł głęboką przemianę i stał się obrońcą Indian, a także przykład bł. ks. Jerzego Popiełuszki i jego duchowej zasady: zło dobrem zwyciężaj.
,, Panie ,
Ty jesteś dobry i łaskawy ,, Ps 86
Twoja dobroć
nie ma granic
a ja
ja niestety nie zawsze
jestem smacznym
dorodnym owocem
gdyby nie Słońce
którym Jesteś
byłbym pewnie
zepsutym jabłkiem
leżącym w trawie
pod drzewem
Miłosierdzie Twoje
jest zbawieniem duszy
Jezu ufam Tobie
7.2026 andrew
Ballada o Świętym Szarbelu – Pustelniku Libanu...
Wśród pradawnych gór Libanu, gdzie wiekowe cedry od wieków stoją niczym strażnicy ziemi i nieba, narodziła się historia człowieka, którego życie stało się cichą pieśnią wiary. W krainie skalistych dolin, klasztorów ukrytych pośród gór i modlitwy przekazywanej z pokolenia na pokolenie przyszedł na świat Jusuf Antun Machluf — późniejszy święty Szarbel, mnich maronicki, kapłan i pustelnik. Nie wybrał drogi bogactwa, sławy ani ludzkiego podziwu. Nie szukał zaszczytów ani ziemskiej potęgi. Jego serce skierowało się ku Temu, który według jego wiary jest źródłem wszelkiego życia. Wybrał ciszę klasztoru, trud modlitwy, prostotę codzienności i samotność pustelni, ponieważ wierzył, że właśnie w milczeniu człowiek może najpełniej usłyszeć głos Boga. Święty Szarbel nie pozostawił po sobie wielkich pałaców, armii ani bogactw. Jego skarbem była modlitwa, jego siłą była pokora, a jego zwycięstwem — wierne trwanie przy Bogu. W ukryciu libańskiej pustelni dojrzewało życie, które po latach miało stać się światłem dla milionów ludzi na całym świecie. Po jego śmierci rozpoczęła się niezwykła opowieść o pamięci, wierze i nadziei. Wielu pielgrzymów przybywało do klasztoru w Annai, szukając pocieszenia, uzdrowienia i pokoju serca. Świadectwa niezwykłych wydarzeń związanych z jego grobem oraz liczne przekazy o otrzymanych łaskach sprawiły, że imię prostego pustelnika z Libanu przekroczyło granice narodów i kultur. Ta ballada nie jest jedynie opowieścią o jednym człowieku. Jest pieśnią o drodze każdego, kto szuka światła pośród ciemności, pokoju pośród niepokoju i nadziei pośród cierpienia. Przypomina, że największe dzieła często rodzą się w ciszy, a prawdziwa wielkość nie zawsze nosi koronę — czasem klęczy w ukryciu przed ołtarzem. Niech więc zabrzmi ta opowieść niczym modlitwa unosząca się ponad górami Libanu. Niech przypomni, że serce oddane Bogu może przemówić głośniej niż słowa, a życie przeżyte w pokorze może pozostawić ślad trwalszy niż pomniki z kamienia.
Ballada o Świętym Szarbelu – Pustelniku Libanu...
+++-
Wśród gór Libanu, gdzie cedrowy szum trwał,
Maleńki Jusuf ujrzał świat o świcie,
Już od dziecięcych lat ku niebu wzrok słał,
Odnajdując Boga w modlitwie i zachwycie.
Nie pociągał go gwar ni bogactwa świata,
Lecz cisza dolin i kamiennych wzgórzy,
Tam dusza jego jak poranna szata
Rozkwitała w blasku niebiańskiej podróży.
Już wtedy anioł strzegł jego istnienia,
Jak cichy świadek Bożego natchnienia.
Słuchaj, o słuchaj — gdzie świętość w ciszy dojrzewa,
Tam Bóg przez pokornych swe cuda rozsiewa.
Dorastał w domu, gdzie wiara była skarbem,
A modlitwa światłem każdego poranka,
Jusuf podążał za niebieskim żarem,
Jak cicha rzeka szukająca swego brzegu z ranka.
Gdy młodość otwarła przed nim drogi świata,
Wybrał klasztor zamiast ziemskiej chwały,
Bo dusza jego niczym czysta szata
Pragnęła służyć Temu, który jest doskonały.
W Annai odnalazł swoje powołanie,
I Bogu oddał serce na wieczne trwanie.
Słuchaj, o słuchaj — gdzie świętość w ciszy jaśnieje,
Tam wiara jak światło nad ludzkim losem się śmieje.
Imię Szarbel przyjął przed ołtarzem Pana,
Porzucając dawne ziemskie pragnienia,
Jego droga została Bogu oddana,
Pełna modlitwy, pokory i cienia.
W klasztornych murach dojrzewał duch jego,
W nauce wzrastał i służył bliźniemu,
Szukał jedynie oblicza Wiecznego,
Nie pragnąc sławy ani poklasku świata całemu.
Kapłańskie dłonie ku niebu podnosił,
A za ludzkie serca modlitwy zanosił.
Słuchaj, o słuchaj — gdzie świętość w ciszy jaśnieje,
Tam łaska z niebios na ziemskie serca się leje.
Gdy pustelniczą wybrał drogę samotną,
Odszedł od gwaru i ludzkiego tłumu,
Znalazł wśród skał przestrzeń cichą i złotą,
Gdzie serce mogło należeć tylko Bogu.
Przez długie lata w ukryciu pozostawał,
W poście i modlitwie szukał zbawienia,
Każdy swój dzień Stwórcy oddawał,
Niosąc światu dar cichego cierpienia.
W pustelni wzrastał jak cedr nad Libanem,
Korzeniami wiary złączony z Panem.
Słuchaj, o słuchaj — gdzie świętość w ciszy jaśnieje,
Tam Bóg przez pokornych największe czyni dzieje.
W samotnej celi pod libańskim niebem,
Szarbel trwał wierny w pokornej modlitwie,
Nie szukał ziemi pokrytej złotym chlebem,
Lecz łaski Bożej w codziennym zachwycie.
Postem i pracą uświęcał swe chwile,
Cierpliwie znosząc ludzkie utrapienia,
A każdą troskę składał Bogu mile,
Jak dar ukryty pośród westchnienia.
Jego milczenie stało się pieśnią wiary,
A jego życie — światłem dla świata bez miary.
Słuchaj, o słuchaj — gdzie świętość w ciszy jaśnieje,
Tam Bóg przez pokornych największe czyni dzieje.
Gdy nadszedł czas ostatniej ofiary,
Przy świętym ołtarzu stanął z pokorą,
Nie znał już lęku ni ziemskiej miary,
Bo serce napełniał wieczności aurą.
W grudniowym dniu, gdy cisza świat otulała,
Odszedł do Pana w pokoju i chwale,
A jego dusza ku niebu wzlatywała,
Jak ptak wolny ponad ziemskie fale.
Lecz po nim światło nad grobem zostało,
I wielu sercom nadzieję ukazało.
słuchaj — gdzie wiara nad zwątpienie wstaje,
Tam Bóg przez swych świętych nadzieję rozdaje.
Nad grobem pustelnika jasność zabłysnęła,
Jak znak ukryty w ciszy nocnej ziemi,
A wieść o cudzie daleko popłynęła,
Budząc nadzieję między wiernymi.
Pielgrzymi szli ścieżkami do Annai,
Niosąc swe troski, modlitwy i rany,
Szukając światła pośród życia krainy,
Gdzie mieszkał święty przez Boga wybrany.
Jego imię rozbrzmiewało przez wieki,
Jak głos pokoju dla ludzkiej opieki.
Słuchaj, o słuchaj — gdzie łaska z miłości wypływa,
Tam Boże miłosierdzie na wieki w sercach przebywa.
Dziś jeszcze Liban wspomina Szarbela,
Którego cisza przemówiła światu,
Jego modlitwa jak gwiazda jaśnieje,
Prowadząc dusze ku bramom świętego lata.
W Annai trwają pielgrzymie ślady,
A serca wiernych szukają pokoju,
Bo święty pustelnik poprzez swe przykłady
Naucza miłości, ufności i boju.
Pozostał światłem pośród ludzkiej drogi,
I znakiem wiary silniejszej niż trwogi.
Słuchaj, o słuchaj — gdzie święci prowadzą do Pana,
Tam dusza odnajduje światłość od wieków obiecaną.
+++
Pisząc „Balladę o Świętym Szarbelu — Pustelniku Libanu”, pragnąłem ukazać nie tylko historię niezwykłego mnicha, lecz przede wszystkim przesłanie jego życia. Święty Szarbel przypomina nam, że człowiek nie musi posiadać wielkiej władzy, bogactwa ani sławy, aby jego życie miało ogromną wartość. Czasem największa siła ukryta jest w prostocie, największa mądrość dojrzewa w ciszy, a największe zwycięstwa dokonują się nie na polach bitew, lecz w ludzkim sercu. Jusuf Antun Machluf wybrał drogę trudną i wymagającą. Odszedł od świata pełnego hałasu, aby całkowicie poświęcić się modlitwie, pracy i służbie Bogu. Jego życie było świadectwem, że pokora nie oznacza słabości, lecz głęboką siłę człowieka, który wie, komu powierzył swoje istnienie. W tej balladzie historia splata się z poezją. Fakty z życia świętego zostały przedstawione językiem pieśni, aby oddać atmosferę jego duchowej drogi — drogę ciszy, cierpliwości i bezgranicznego zaufania. Światło, które według świadectw pojawiło się nad jego grobem, pamięć o niezwykłych wydarzeniach oraz modlitwy ludzi szukających pomocy są dla wielu wiernych znakami Bożej obecności. Dla innych pozostają zaproszeniem do refleksji nad tym, jak wielką moc może mieć życie przeżyte w miłości, dobroci i służbie drugiemu człowiekowi. Niech ta ballada będzie skromnym hołdem dla świętego pustelnika z Libanu. Niech przypomina, że w świecie pełnym pośpiechu człowiek nadal potrzebuje ciszy, modlitwy i chwili zatrzymania. Niech uczy, że prawdziwa wielkość nie zawsze przemawia głosem tłumu — czasem rodzi się w samotnej celi, w ukrytej modlitwie i w sercu całkowicie oddanym Bogu.
Bo człowiek, który oddał światu ciszę, może otrzymać od Boga głos słyszany przez pokolenia.
--------------------
Modlitwa na zakończenie
Do Świętego Szarbela — Pustelnika Libanu
Święty Szarbelu, pokorny sługo Boga,
który pośród gór Libanu wybrałeś drogę ciszy i modlitwy,
spójrz na nas z miłością i przedstaw nasze prośby Panu.
Naucz nas odnajdywać Boga w prostocie życia,
w codziennej pracy, cierpliwości i przebaczeniu.
Pomóż nam zachować wiarę wtedy, gdy przychodzą trudności,
oraz nadzieję wtedy, gdy serce ogarnia zwątpienie.
Ty, który nie szukałeś ludzkiej chwały,
lecz całym sercem oddałeś się Stwórcy,
przypominaj nam, że prawdziwa wielkość nie rodzi się z bogactwa ani sławy,
ale z miłości, pokory i wiernego trwania przy Bogu.
Módl się za chorymi, cierpiącymi i samotnymi,
za rodzinami szukającymi pokoju,
za wszystkimi, którzy przychodzą z ciężarem swoich trosk.
Niech Twoje życie będzie dla nas światłem na drodze wiary.
Niech cisza Twojej pustelni nauczy nas słuchać Boga,
a Twoja modlitwa wyprosi dla nas łaskę pokoju serca.
Święty Szarbelu, pustelniku Libanu,
prowadź nas ku światłu, które nigdy nie gaśnie,
i ucz nas miłości silniejszej niż lęk
oraz wiary mocniejszej niż przeciwności życia.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Super-Tango – „poetyckie-zacisze”
odwiedź stronę:
grebalow-krakow.pl
NIEDZIELNA EUCHARYSTIA W KOŚCIOŁACH W OKOLICY
Parafia Miłosierdzia Bożego, os. Na Wzgórzach
niedziele i święta: 6.30, 8.00, 9.30, 11.00, 12.30 (oprócz VII i VIII), 16.00, 19.00,
dni powszednie – 7.00, 7.30, 18.00.
Parafia Matki Bożej Pocieszenia, ul. Bulwarowa 15a
niedziele i święta: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 18:00, 20:00
dni powszednie: 7:00, 15:00, 18:00
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej, os. Szklane Domy 7,
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 17:00 (oprócz VII i VIII),
19:00 (oprócz VII i VIII), 20:30
dni powszednie: 6:30, 8:00, 18:00
Parafia Matki Bożej Królowej Polski, Arka Pana, ul. Obrońców Krzyża 1
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 16:00, 17:30, 19:00,
dni powszednie: 6:00, 6:30, 7:00, 7:30, 8:00, 11:00, 18:00
Bazylika Krzyża św. - klasztor
(pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wacława)
niedziele i święta: 06.30, 08.00, 09.30, 11.00, 12.30, 14.00 (oprócz VII i VIII)
dni powszednie: 06.30, 07.30, 08.30, 16.00 (w piątki), 18.00.
Parafia św. Bartłomieja Apostoła, Mogiła, ul. Klasztorna 11,
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 14:00 (oprócz VII, VIII), 16:30, 18:00
dni powszednie: 6:00, 7:00 (oprócz VII i VIII), 7:30, 8:30, 18:00
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, os. Teatralne,
niedziele i święta: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00 (oprócz VII i VIII), 18:00, 19:30
dni powszednie: 6:30 (oprócz VII i VIII), 7:00, 18:00
Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika, Kantorowice 122,
niedziele i święta: 9:00, 11:00, 18:00, dni powszednie: 8:00, 17:00, (18.00- lato)
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, os. Lubocza,
niedziele i święta: 8:00, 10:30, 17:00, dni powszednie: 7:00, 17:00
Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, Prusy,
niedziele i święta: 7:30, 9:30, 11:30,
dni powszednie: 18:00 (pon., śr., pt.), 6:30 (wt., czw., sob.)
Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego, Mistrzejowice,
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 10:30, 11:00, 13:00, 17:00, 19:00
dni powszednie: 6:30, 7:00, 7:30, 18:00
NASZE STRONY INTERNETOWE I ADRESY:
strona internetowa gazetki: wzgorza-gazetka.pl
adres gazetki: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
