W BLASKU MIŁOSIERDZIA
15/1015 – 6 kwietnia 2025 r. C.
INTERNETOWE WYDANIE TYGODNIKA
Niedziela, 6 kwietnia 2025, rok „C”
V niedziela Wielkiego Postu - rok „C”
kolor szat: fioletowy
ANTYFONA NA WEJŚCIE
Ps 43, 1-2
Osądź mnie, Boże, sprawiedliwie *
i broń mojej sprawy przeciw ludowi nie znającemu litości, *
wybaw mnie od człowieka podstępnego i niegodziwego, *
Ty bowiem, Boże, jesteś moją ucieczką.
WPROWADZENIE DO LITURGII
Jezus nikogo nie potępia, ale daje kolejną szansę, obdarza przebaczeniem i miłosierdziem wszystkich tych, którzy skruszonym sercem proszą Go o przebaczenie. Dzisiaj Chrystus przypomina nam, czym jest prawdziwe miłosierdzie, które łączy się z wyrzeczeniem. Bóg patrzy na ludzkie serce i nasze intencje – nie na ludzki grzech. Dla Niego nie jest najważniejszy grzech, ale otwartość człowieka na Jego miłosierną miłość, która trwa od wieków.
Nie można być chrześcijaninem i służyć Bogu, jeśli nie otworzy się przed Nim wszystkich sfer życia, jeśli nie uzna człowiek przed Bogiem całej swojej nędzy, wtedy nie może oczekiwać od Stwórcy przebaczenia. Tylko grzech nazwany i wyznany może być odpuszczony.
Za to wszystko, co nie jest miłe Bogu, przeprośmy Go teraz, aby ta Najświętsza Ofiara wydała błogosławione owoce w naszym chrześcijańskim życiu.
Dziś OPUSZCZA SIĘ hymn Chwała na wysokości Bogu...
KOLEKTA
Prosimy Cię, Panie, nasz Boże, †
udziel nam łaski, abyśmy gorliwie naśladowali miłość Twojego Syna, *
który oddał własne życie za zbawienie świata.
Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, †
który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, *
Bóg, przez wszystkie wieki wieków.
WSTĘP DO LITURGII SŁOWA
Jezus Chrystus z Nazaretu, nasz Boski Mistrz i Nauczyciel, każdemu z nas, uczestniczących w liturgii, stawia dziś pytanie, jakie kiedyś zadał grzesznej kobiecie: „Nikt cię nie potępił?” Choć naszych grzechów nikt nie będzie pisał na piasku, to Jezus dobrze je zna i z wielką miłością nas prosi: „Od tej chwili już nie grzesz”.
Liturgia słowa w wielkim poście wzywa nas do nawrócenia i pokuty. Również dzisiejsze czytania wzywają nas do powrotu do Jezusa, bo jest łaskawy i miłosierny.
PIERWSZE CZYTANIE
Obietnica nowego wyzwolenia
Iz 43, 16-21
Czytanie z Księgi proroka Izajasza
Tak mówi Pan, który otworzył drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody; który wyprowadził wozy i konie, także i potężne wojsko; upadli, już nie powstaną, zgaśli, jak knotek zostali zdmuchnięci.
«Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej; pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie? Otworzę też drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu. Sławić Mnie będą zwierzęta polne, szakale i strusie, gdyż na pustyni dostarczę wody i rzek na pustkowiu, aby napoić mój lud wybrany. Lud ten, który sobie utworzyłem, opowiadać będzie moją chwałę».
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY
Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a)
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
1 Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
2 Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
3 Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
4 Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
5 Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
6 Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.
Refren: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.
DRUGIE CZYTANIE
Upodabniając się do śmierci Chrystusa, dojdę do powstania z martwych
Flp 3, 8-14
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian
Bracia:
Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana.
Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim – nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną dzięki wierze w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze – przez poznanie Go: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych.
Nie mówię, że już to osiągnąłem i już się stałem doskonały, lecz pędzę, abym też to zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa.
Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę, w Chrystusie Jezusie.
Oto słowo Boże.
AKLAMACJA PRZED EWANGELIĄ
Jl 2, 13bc
Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.
Nawróćcie się do Boga waszego,
On bowiem jest łaskawy i miłosierny.
Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.
Od tej chwili już nie grzesz
J 8, 1-11
✠ Słowa Ewangelii według Świętego Jana
Jezus udał się na Górę Oliwną, ale o brzasku zjawił się znów w świątyni. Cały lud schodził się do Niego, a On, usiadłszy, nauczał ich.
Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą dopiero co pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, tę kobietę dopiero co pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co powiesz?» Mówili to, wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć.
Lecz Jezus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: «Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem». I powtórnie schyliwszy się, pisał na ziemi.
Kiedy to usłyszeli, jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych, aż do ostatnich. Pozostał tylko Jezus i kobieta stojąca na środku.
Wówczas Jezus, podniósłszy się, rzekł do niej: «Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?» A ona odrzekła: «Nikt, Panie!» Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz».
Oto słowo Pańskie.
REFLEKSJA NAD CZYTANIAMI
Bóg, który zbawia
ks. Leszek Smoliński
Wielki Post ma być dla nas czasem spotkania z Bogiem miłosierdzia, który zbawia, wyzwala, dokonuje duchowej odnowy ludzkiego serca. W zapowiadanym przez proroków Mesjaszu rozpoczyna się na nowo historia człowieka. On „swoimi słowami, gestami i całą swoją osobą objawia miłosierdzie Boga” (Misericordiae vultus, 1). Dzięki Niemu otrzymujemy nowe życie. Aby otrzymać nowe życie, potrzeba osobistego spotkania się z Miłością miłosierną. Z Bogiem czułym, delikatnym, pochylonym nad dzieckiem, a jednocześnie wyraźnie rozróżniającego grzech od grzesznika.
Takiego Boga doświadczyła kobieta opisana we fragmencie Ewangelii przeznaczonym na dzisiejszą niedzielę: „Jezus nie patrzył na nią. Schyliwszy się pisał palcem na ziemi. Święty Hieronim twierdzi, że wyliczał w ten sposób grzechy oskarżycieli. Syn Człowieczy wiedząc, że ta nieszczęsna omdlewa raczej ze wstydu niż ze strachu, nie patrzył na nią, są bowiem chwile w życiu człowieka, kiedy największym miłosierdziem jest nie widzieć go. Cała miłość Chrystusa dla grzeszników wyraża się w tym odwróconym wzroku. Tajemnicze zaś znaki, jakie kreślił na ziemi, nie oznaczały nic więcej, jak Jego wolę niepatrzenia na tę nieszczęsną istotę” (F. Mauriac, Życie Jezusa, W-wa 1964, s. 142).Trzeba widzieć także i to, że kobieta, którą do Niego przyprowadzono, nie wypierała się, nie usprawiedliwiała, nie wskazywała nawet na innych, na wspólników jej grzechów, nie twierdziła, że jest bez grzechu i dlatego potrzebowała Jezusa.
„Idź i nie grzesz więcej!” Jak mówił św. Augustyn: kiedy odeszli wszyscy pozostali dwoje: biedna kobieta i miłosierdzie. Jeśli nasza scena jest krzykiem, by rozpoznać w Jezusie miłosierdzie Ojca, musimy sobie uświadomić, czym jest miłosierdzie. To wewnętrzny przymus pochylania się nad tym, co słabe, co domaga się zmiłowania przez swoją bezradność i wynikającą z tego tytułu zależność. Tak opisywana miłość niesie w sobie całkowitą darmowość i bezinteresowność. Tylko dla faryzeuszów wszystko było już jasne. Nie przewidzieli tylko jednego – że Ten, od którego oczekiwali potwierdzenia własnej „sprawiedliwości”, własnych grzesznych zamysłów, jest Jedynym Sprawiedliwym i nie przyszedł, by świat sądzić, ale szukać tych, którzy zginęli, tych, „którzy się źle mają”.
A dziś Jezus pyta: Kto z was jest bez grzechu? Każdy z nas musi spojrzeć na siebie bez udawania, obłudy, oszukiwania się. Przecież Chrystus już nieraz udowadniał, że zna ludzkie myśli... Spowiadamy się z „grzechów cudzych”, oskarżamy, napiętnujemy, domagamy się sprawiedliwości, jesteśmy oburzeni. A Jezus „pisze nam nasze grzechy” i czeka na nasze nawrócenie. Po co więc szukać najpierw błędów u innych, po co oskarżać i napiętnować ich wady? Poczytaj to co Jezus pisze dla ciebie. Nie doświadczysz miłosierdzia Bożego, jeśli będziesz stale twierdził, że nie masz grzechów, że jesteś zdrowy, że masz „tylko lekki katar" i że jesteś bez grzechu, to niepotrzebny ci ani lekarz, ani Boże Miłosierdzie. Spróbuj jednak zdać się na Jezusa, które jak nikt inny zna prawdę o tobie, najlepiej wie, co ci dolega i w jaki sposób uwolnić się od swojej słabości.
Odmawia się Wierzę w jednego Boga...
MODLITWA WIERNYCH
Jezusowi Chrystusowi, naszemu Zbawicielowi, który jest Panem czasu i wieczności, z ufnością przedstawmy nasze pragnienia serc.
Za Kościół święty, aby nieustannie wzywał wszystkich do nawrócenia. Ciebie prosimy.
Za papieża, biskupów, kapłanów i diakonów, aby swoim życiem wskazywali drogę do Jezusa. Ciebie prosimy.
Za cierpiących z powodu wojny, aby doświadczyli prawdziwego pokoju i ludzkiej solidarności. Ciebie prosimy.
Za ludzi szukających Boga, aby spotkali się z prawdziwym świadectwem wiary katolików. Ciebie prosimy.
Za walczących z Bogiem i Kościołem, aby opamiętali się i wrócili do przebaczającego Ojca. Ciebie prosimy.
Za zmarłych, aby cieszyli się wiecznym życiem w niebie. Ciebie prosimy.
Za nas samych, abyśmy byli wierni Bogu, Krzyżowi i Ewangelii. Ciebie prosimy.
Panie, Jezu Chryste, Królu wszechświata, który łaskawie rządzisz i kierujesz nami, wysłuchaj pokornych modlitw, jakie do Ciebie zanosimy. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
MODLITWA NAD DARAMI
Wysłuchaj nas, wszechmogący Boże, †
i przez tę Ofiarę oczyść z grzechów swoich wiernych, *
którym dałeś poznać prawdy chrześcijańskiej wiary.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
PRZED PREFACJĄ
Bogu, który jest łaskawy i miłosierny wobec pokutujących grzeszników wyśpiewajmy pieśń dziękczynienia za to, że nie potępia żadnego człowieka, ale przebacza i daje kolejną szansę powrotu do Niego.
PREFACJA
8. Duchowe znaczenie Wielkiego Postu
Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, *
słuszne i zbawienne, *
abyśmy zawsze składali dziękczynienie *
Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, *
Królu wiecznej chwały, *
przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.
Albowiem pozwalasz Twoim wiernym *
co roku z oczyszczoną duszą *
radośnie oczekiwać świąt wielkanocnych, *
aby gorliwie oddając się modlitwie *
i dziełom miłosierdzia, *
przez uczestnictwo w sakramentach odrodzenia *
osiągnęli pełnię dziecięctwa Bożego.
Dlatego z Aniołami i Archaniołami *
i z wszystkimi chórami niebios *
głosimy Twoją chwałę, *
razem z nimi wołając...
ANTYFONA NA KOMUNIĘ
J 8, 10-11
Niewiasto, nikt ciebie nie potępił? *
Nikt, Panie. *
I ja ciebie nie potępiam, *
od tej chwili już nie grzesz.
MODLITWA PO KOMUNII
Wszechmogący Boże, prosimy Cię, abyśmy zawsze byli żywymi członkami Chrystusa, * którego Ciało i Krew przyjmujemy.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
PRZED ROZESŁANIEM
Zaproszeni przez Chrystusa, umocnieni Słowem Bożym, Eucharystią i błogosławieństwem, dajmy szansę sobie i naszym bliźnim: przebaczajmy i prośmy o przebaczenie; nie potępiajmy, bo Jezus nie potępia.