W BLASKU MIŁOSIERDZIA

INTERNETOWE WYDANIE TYGODNIKA

Niedziela, 19 stycznia 2025, rok „C”

II niedziela zwykła „C”

Kolor szat liturgicznych - zielony

 

To jest te sześć stągwi kamiennych

 To jest te sześć stągwi kamiennych, w których nalaną wodę Jezus zamienił w wino – i św. Jan mówi nam na koniec tej Ewangelii, że to był początek znaków. Jakoś bardzo mocno to do mnie dzisiaj dotarło: początek znaków! Miłosierdzie jest początkiem głoszenia Ewangelii; świadectwo miłosierdzia, świadectwo konkretnej miłości jest początkiem głoszenia Ewangelii… To jest początek także w tym sensie, że świadczone miłosierdzie w szczególny sposób czyni Jezusa Chrystusa obecnym.

Kardynał Grzegorz Ryś – „mateusz.pl”

II niedziela zwykła

  Dzisiejsza Ewangelia przenosi nas do Kany Galilejskiej, gdzie odbywa się przyjęcie weselne. Wśród zaproszonych gości, obok bliskich nowożeńców, znajdują się Maryja, Jezus i apostołowie. Wydarzenie w Kanie Galilejskiej nabiera symbolicznego znaczenia. Cudowne przemienienie wody w wino staje się początkiem publicznej działalności Jezusa i zapowiedzią tego, co wydarzy się w Wieczerniku na dzień przed Jego męką.

  Wspominając nauczanie dwóch wielkich naszych rodaków – św. Jana Pawła II i bł. kard. Stefana Wyszyńskiego – dostrzegamy, że wydarzenie z Kany Galilejskiej porównywali oni do sytuacji w Polsce. My również możemy pójść tym tropem i odczytać to wydarzenie jako symbol naszego życia.

  Postawmy sobie pytanie: jak wyglądałoby przyjęcie w Kanie Galilejskiej, gdyby nie było na nim Jezusa? A jak może wyglądać Polska i nasze życie, jeśli zabraknie w nich Jezusa?

  Zapewne byłoby to wydarzenie smutne. Brak wina oznaczałby katastrofę. W tamtych czasach nie było całodobowych sklepów, a być może rodziny nowożeńców nie miały już pieniędzy na dokupienie trunku. Taka sytuacja byłaby powodem wstydu dla rodzin nowożeńców i niesmaku dla zaproszonych gości.

  W historii różnie przedstawiano obraz przyjęcia weselnego, na którym brakowało Jezusa – czasem w sposób łagodny, a czasem z użyciem mocnych obrazów.

  Przykładem może być film Wesele (2004 r.) w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego. Niby wszystko odbywa się normalnie – ksiądz błogosławi w kościele, a na przyjęciu wina nie brakuje. Jednak reżyser pokazuje gości weselnych jako ludzi zdegenerowanych, cwaniaków życiowych, żyjących bez wartości, karmiących się ludzką krzywdą i prowadzących szemrane interesy. Smarzowski w ten sposób chciał pokazać Polskę i Polaków. Choć obraz ten jest mocno przerysowany, stanowi przestrogę, jak może wyglądać Polska i nasze życie, gdy zabraknie Jezusa na co dzień.

  Wiemy, jak wygląda przyjęcie, gdy Jezus jest obecny. Nowożeńcy nie obawiają się Jego obecności, choć być może tłumaczą ją niektórym bliskim. Nie oczekują cudu przemiany wody w wino, ale są przekonani, że Jezus pomnoży ich radość. Jezus sam zachęcał do radości – w Kazaniu na Górze mówił: „Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie” (Mt 5, 11). W Wieczerniku modlił się: „To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna” (J 15, 11).

  Jezus nie potępia radości płynącej z życia. Zachęca, byśmy żyli pełnią życia, korzystając z dóbr tego świata. Przestrzega jednak, by ziemska radość nie przesłoniła tej prawdziwej, do której zmierzamy – a którą jest On sam.

  Niestety, dziś wiele osób boi się Jezusa. Nie zapraszają Go do swojego życia, ulegając błędnemu przekonaniu, że Jezus ogranicza wolność i radość życia, zamykając człowieka w sztywnych ramach. To złudne myślenie proponują wielcy tego świata, a wielu ludzi za nim podąża.

  Co oznacza zaprosić Jezusa do swojego życia? To znaczy poznać Go, zaufać Mu, słuchać Jego słów i starać się naśladować Jego postępowanie. Otwierając przed Nim serce, można doświadczyć, kim On naprawdę jest – naszą Drogą, Prawdą i Życiem. Jezus pragnie być obecny zarówno w naszych radościach, jak i trudnościach. Szczególnie pochyla się nad tymi, którzy błądzą, upadają, zmagają się z rozpaczą lub znajdują się na dnie moralnym. Wielcy tego świata nie podadzą pomocnej dłoni, ale Jezus nigdy nie rezygnuje z człowieka.

  Przykładem tego może być historia Stanisławy Celińskiej, znanej aktorki i piosenkarki. W wywiadach opowiada o utracie sensu życia i radości. Na początku swojej kariery, naznaczonej sukcesami, zaczęła zapominać o wartościach wyniesionych z domu rodzinnego. Zamykając serce na Jezusa, w trudnych chwilach sięgnęła po alkohol, który z czasem ją zniewolił. W chwili opamiętania zatęskniła za wolnością i odkryła, że Jezus wciąż o nią walczy. Gdy na nowo zaprosiła Go do swojego życia, odnalazła pokój w sercu i radość życia. W sercu odkryła Jego miłość. Jezus pomógł wejść na właściwą drogę. Teraz stara się być blisko Niego i dzieli się tym w wywiadach i rozmowach.

  Zapamiętajmy przesłanie dzisiejszej Ewangelii. Miejmy odwagę, jak nowożeńcy z Kany Galilejskiej, zawsze zapraszać Jezusa do swojego życia. On jest najlepszym lekarstwem na nasze trudności. Budowanie lepszego świata, lepszej Polski, zacznijmy od pozwolenia, by Jezus był obecny w naszej codzienności. To On jest Źródłem wszelkiego dobra. Niech Rok Jubileuszowy ośmieli nas, byśmy jeszcze bardziej ukazywali Jezusa jako Nadzieję każdemu człowiekowi.

 o. Tomasz Mular CSsR – „redemptor.pl”

Poślubiona

 W Kanie Galilejskiej trwa wesele, na którym zabrakło wina. W tradycji biblijnej wino jest napojem, który dał Bóg, aby „rozweselało serce człowieka” (Ps 104,15). Wydaje się więc, że ta uczta, która zgodnie ze swoją polską nazwą ma przynieść wszystkim prawdziwe wesele ciała i ducha, zakończy się wielkim rozczarowaniem. Tak się jednak nie dzieje, bo jednym z gości jest Jezus, który wchodzi w rolę pana młodego i zapewnia weselnikom lepsze wino i to w dużej ilości.

 Skoro Jezus zostaje Oblubieńcem, to wypada, by Oblubienicą była wspólnota. I rzeczywiście, w opisie ewangelicznym brakuje wzmianki o pannie młodej. Można wnioskować, że początek publicznej działalności Jezusa stanowią Jego zaślubiny z budzącą się do życia wspólnotą Kościoła. Tak spełnia się proroctwo Izajasza, w którym Bóg obiecuje Izraelitom, że zostaną przez Niego zaślubieni i już nigdy ich nie opuści: „Nie będą mówić o tobie Porzucona […] ale raczej cię nazwą Poślubiona”.

 Wesele jest czasem radości. Bóg chce, żeby człowiek doświadczał szczęścia. Gdy w naszym życiu brakuje Boga, to rzeczywistość zaczyna przypominać wesele bez wina, podczas którego wszyscy są rozczarowani, padają wzajemne oskarżenia, a zamiast radości jest złość. Jezus chce temu zapobiec. Jest mnóstwo spraw i problemów, które Maryja zauważa i wstawia się za nami, a Jezus je dla nas rozwiązuje. Często tego nie widzimy i nie jesteśmy tego świadomi. Sytuacja w Kanie Galilejskiej uczy nas, że można czasem coś przeoczyć, źle obliczyć, ale nie można zapomnieć zaprosić do swojego życia Jezusa i Maryi.

 Wesele to też wspólnota. Zaprasza się rodzinę, krewnych i przyjaciół. Na tradycyjnym żydowskim weselu goście byli zobowiązani sprawić radość parze młodej. Były więc tańce, śpiewy czy zabawne przedstawienia. Podobnie we wspólnocie Kościoła jesteśmy wezwani do tego, by podobać się Bogu i ludziom według tego, jaki otrzymaliśmy od Boga talent. O tym mówi Święty Paweł: „różne są dary łaski, posługiwania i działania, ale ten sam Duch”.

 Zapraszajmy więc Boga do naszego życia i róbmy użytek z Bożych darów, by spełniły się słowa Izajasza: „Jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje”.

 Jacek Pietrzak OP – „wdrodze.pl”

Bóg idzie tam, gdzie człowiek jest ‘uwięziony’ w grzechu

Bóg wychodzi na spotkanie człowieka. Powołanie Lewiego wskazuje na ‘nowość’ Ewangelii i staje się alegorią relacji człowieka z Bogiem. Bóg idzie tam, gdzie człowiek jest ‘uwięziony’ w grzechu, duchowym paraliżu i wzywa go do pójścia za Nim. Nie odrzuca nikogo i ma moc, aby wszystkich powołać.

 Z ewangelii wg św. Marka:

Potem wyszedł znowu nad jezioro. Cały lud przychodził do Niego, a On go nauczał. A przechodząc, ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego w komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!». On wstał i poszedł za Nim. 

 Gdy Jezus siedział w jego domu przy stole, wielu celników i grzeszników siedziało razem z Jezusem i Jego uczniami. Było bowiem wielu, którzy szli za Nim. Niektórzy uczeni w Piśmie, spośród faryzeuszów, widząc, że je z grzesznikami i celnikami, mówili do Jego uczniów: «Czemu On je i pije z celnikami i grzesznikami?» Jezus usłyszał to i rzekł do nich: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników».

 Obraz: Centralną postacią dzisiejszego fragmentu jest celnik Lewi, Mateusz, którego Jezus powołuje a potem ucztuje w jego domu z ‘wieloma celnikami i grzesznikami’. Oczyma wyobraźni zobaczę te miejsca i ludzi. Zwrócę uwagę na swoje skojarzenia i odczucia.

 Myśl: Działanie Jezusa budzi kontrowersje. Postępuje On bowiem inaczej niż było to w zwyczaju. Zapewne też w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich pojawiały się pytania o to, jak traktować grzeszników czy pogan. Czy Jezus przyszedł tylko do prawowiernych Żydów, którzy trzymają się Prawa Mojżeszowego czy też do pogan albo tych, którzy po chrzcie odeszli od Ewangelii i wiary? To pytania aktualne także dzisiaj. Ewangelista przez obraz powołania Lewiego i posiłku z grzesznikami wskazuje na miłosierdzie Boga, który wzywa wszystkich do pojednania i pójścia za Nim. On nie odrzuca i nie pomija nikogo.

 Emocja: Bóg wychodzi na spotkanie człowieka. Powołanie Lewiego wskazuje na ‘nowość’ Ewangelii i staje się alegorią relacji człowieka z Bogiem. Bóg idzie tam, gdzie człowiek jest ‘uwięziony’ w grzechu, duchowym paraliżu i wzywa go do pójścia za Nim. Nie odrzuca nikogo i ma moc, aby wszystkich powołać.

 Wezwanie: Poproszę o łaskę niekoncentrowania się na moim grzechu, ale na Panu, który mnie powołuje. Podziękuję za to, że ramiona Ojca są zawsze otwarte dla każdego.

 Jubileusz 2025: Pomodlę się słowami modlitwy do Maryi, Matki Dobrej Drogi: „O Maryjo słodka, Matko nasza w niebie. Prowadź nasze kroki po drodze żywota, jakże często stromej i pełnej wyboi. A u kresu drogi bądź nam niebios bramą i błogosławiony Owoc twego łona ukaż nam Jezusa. Amen.”

Paweł Kosiński SJ – „deon.pl”

 Wcześniej duszpasterz akademicki w Opolu; duszpasterz polonijny i twórca Jezuickiego Ośrodka Milenijnego w Chicago; współpracownik L’Osservatore Romano, Studia Inigo, Posłańca Serca Jezusa i Radia Deon oraz Koordynator Modlitwy w drodze i jezuici.pl;

Okres (nie) zwykły. Jak go świętować?

Po pięknych, świątecznych chwilach, mamy w Kościele tak zwany okres zwykły. Czy to znaczy, że nie ma już czego świętować?

 „Tato, dzisiaj na mszy mieliśmy pierwszy raz zielone kapturki, one są takie ładne…” - usłyszałem od syna po tym, jak przyszedł z kościoła po swojej służbie przy ołtarzu, podczas jednej z mszy św. w tygodniu. Kapturki, czyli pelerynki zakładane wokół szyi i na ramiona na komeżkę ministrancką. Karol od niedawna jest pełnoprawnym ministrantem, więc po kolei odkrywa kolejne prawa ministranckiego życia wpisane w rok liturgiczny. Wiele emocji odgrywają kolory poszczególnych elementów stroju. Pierwszy raz spotkał się z kolorem zielonym, którym to bardzo się zachwycał. Gdy powiedziałem mu, że ten kolor oznacza „okres zwykły”, jego reakcja nie była przepełniona euforią.

 Okres nieświąteczny?

 No właśnie. Okres zwykły… czyli taki nieświąteczny. Taki, w którym nie obowiązują specjalne zasady, posty, przywileje. Taki, podczas którego nie oczekujemy na nic „wielkiego”. Taki, w którym w żaden wyjątkowy sposób nie celebrujemy ważnych wydarzeń. Po prostu zwykły. Ostatnie tygodnie były specyficzne. I w Kościele i w naszym codziennym życiu. Najpierw adwent, roraty, lampiony, pieśni adwentowe przepełnione tęsknotą ludu za Zbawicielem. Później radość z Narodzenia, serdeczność, życzliwość, choinka, wigilia, prezenty, spotkania rodzinne, opłatek, świąteczne wypieki, kolędy, kolędnicy, szopka,  pastuszkowie, królowie, itd. A teraz…? Zwykły czas.

 Mimo, że pelerynki ładne, to symbolizujące nic nadzwyczajnego. Powrót do codziennych obowiązków. Do szkół: ocen, kartkówek, odpowiedzi ustnych, zadań domowych, zaliczeń. Powrót do pracy: planowania, liczenia, raportowania, uczenia, rozwożenia, sprzedawania, budowania, strzyżenia, itd. Czas, w którym nie pozostaje nic innego jak tylko się otrząsnąć z wyjątkowości okresu okołoświątecznego i popatrzeć na świat racjonalnymi oczami, które trudno jest czymś zaskoczyć. Czasami w tych oczach brakuje iskry, brakuje płomienia. W lustrze widać zmęczenie, za oknem poranne ciemności, w domu te same, powtarzające się bolączki.

 Zielona pelerynka

 W tym miejscu pojawia się mój Karol, który zachwyca się zieloną pelerynką. Nieświadomy tego, co oznacza jej kolor. Jest tu i teraz, mówi o swoich odczuciach, o tym, co widzi i jak go to nastraja. Potrafi się cieszyć z prostych rzeczy, choć paradoksalnie podkreśla niesamowitość zwykłości. Choć mówi o czymś, na co „starzy” ministranci może nie zwracają uwagi. Ale jest to dla niego pierwsze i po prostu ładne. To taka czysta dziecięca radość.

 Taka, której nam (mnie) brakuje. Taka, która nie patrzy w górę i mówi: „dobrze, że nie pada”. Tylko taka, która widzi piękne różowe niebo rozpościerające się o wschodzie słońca nad okalającymi nas górami. Taka, która każe się zatrzymać w drodze do pracy i zrobić temu niebu zdjęcie, żeby podzielić się nim z bliskimi. Taka, która każe zauważyć w ciągu szarego dnia trzy małe, ale miłe rzeczy. Bo jest nam dane żyć. A to, że żyjemy w pięknym miejscu to już szczegół, o którym na co dzień zdarza się zapomnieć. Więc co z tym okresem zwykłym? Będzie zwykły jeśli ty go takim uczynisz.

 Będzie niezwykły, jeśli ty go uczynisz niezwykłym. I to nie muszą być żadne fajerwerki i eventy z pompą. To może być zauważenie starań żony lub męża, niespodziewane posprzątanie pokoju przez córkę (bez proszenia po raz setny), kilka promieni słońca wdzierających się przez okno, spontaniczny taniec Burka, któremu niesiesz miskę z jedzeniem i wiele, wiele innych małych rzeczy. Rzeczy, które dzieją się codziennie, i w okresie świątecznym, i w okresie zwykłym. Dzieją się, czy tego chcemy, czy nie. Nam trzeba to tylko zauważyć, zatrzymać myśli, docenić, uśmiechnąć się w środku, zachwycić się. A zwykły czas stanie się niezwykłym.

 Rafał Matuszewski – „aleteia,pl”

 

 

 

 

 

Święci i błogosławieni w tygodniu