W BLASKU MIŁOSIERDZIA

INTERNETOWE WYDANIE TYGODNIKA

Niedziela, 23 lutego 2025, rok „C”

VII niedziela zwykła „C”

 

 

Klucz do Ewangelii św. Łukasza

 Dzisiejsze słowo mówi nam, od czego zależy ewangelizacja i co Pan zamierza nam najpierw w jej trakcie podarować. Otóż na początku chce nas otworzyć na dar, jakim jest miłość do ludzi – po miłość do nieprzyjaciół włącznie. Bylibyśmy bardzo biedni, gdybyśmy tego daru nie przyjęli…

 Jezus mówi: „Otwórzcie się na łaskę, którą w sobie macie” – łaskę miłości do ludzi, po miłość nieprzyjaciół włącznie. Jeśli się na to nie otworzymy, to jak chcemy kogokolwiek ewangelizować? Dlaczego mielibyśmy iść do ludzi? Z czym i po co? Jeśli się nie zmierzymy z doświadczeniem łaski, to wszystkie nasze plany ewangelizacyjne będą posadzone na piasku.

 Kardynał Grzegorz Ryś - "mateusz.pl"

Czy zdjęcia (fotografie) są obrazem rzeczywistości

W młodzieżowej grupie duszpasterskiej kilkanaście osób dyskutowało kiedyś, próbując rozstrzygnąć kwestię, czy zdjęcia (fotografie) są obrazem rzeczywistości, czy raczej nie; czy bardziej przybliżają, czy też bardziej zacierają rzeczywistość. Niektórzy twierdzili stanowczo, że zdjęcia oczywiście są prawdziwym obrazem rzeczywistości, bo przecież po to właśnie się je robi – aby uchwycić i utrwalić rzeczywistość. Inni próbowali wykazać tezę przeciwną i dowodzili, że zdjęcia raczej zniekształcają rzeczywistość, bo ta przecież „płynie” wraz z czasem i zmienia się – raz powoli i niezauważalnie, a innym razem skokowo – natomiast fotografia, utrwalając stan z jednej konkretnej chwili, „fałszuje” obiektywny stan rzeczy, sugerując brak upływu czasu i brak zmienności.

  Jeszcze inni dyskutanci, szanując wszystkie wypowiedziane argumenty, szukali takich sformułowań i opisów, które obejmowałyby i „godziły” nawet twierdzenia skrajnie przeciwstawne. Konkluzja podsumowująca była wówczas mniej więcej taka: zdjęcie pokazuje rzeczywistość, ale nie mówi o niej całej prawdy.

  Fotografia pokazuje rzeczywistość, ale nie mówi o niej całej prawdy. Podobnie, analogicznie rzecz się ma z większością naszych (ludzkich) doświadczeń, obserwacji, wniosków; z większością przekonań, co do których twierdzimy, że „wiemy”, a później okazuje się, że nasza wiedza nie jest pełna, nie jest ostateczna. Dostępne nam sposoby widzenia i opisu rzeczywistości często wprowadzają w błąd, zwłaszcza gdy zakładamy, że są ostateczne, podczas gdy naprawdę są fragmentaryczne, tymczasowe, a przez to nadal podlegają zmianom.

  Jako ludzie wierzący liczymy na to, że treści objawione przez Boga są bardziej pewne niż powierzchowne doświadczenie człowieka. Jest to założenie słuszne, niemniej jednak warto pamiętać, że Bóg przemawia do nas „po ludzku” i chociaż objawia prawdę „wyższej próby” niż przeciętna treść naszej codzienności, to jednak słowo Boga ukryte jest w słowie ludzkim i podlega w ten sposób również słabościom ludzkiego języka. Bóg stał się człowiekiem i – konsekwentnie – przemawia do nas bardziej „po ludzku” niż „po Bożemu”. A ludzkie doświadczenie nie pozostawia wątpliwości: nasze życie podlega upływowi czasu i zmianom. Bóg konsekwentnie szanuje taki porządek (sam wszak go ustanowił), więc też uwzględnia go, komunikując się z nami.

  Dynamiczny (zmienny) obraz człowieka – tak można zatytułować dzisiejszą liturgię słowa. Dawid, choć mógłby zabić (i w ten sposób pokonać) swojego wroga, decyduje się go oszczędzić, gdyż nabiera wewnętrznego przekonania, że Bóg jest miłośnikiem życia i nagradza człowieka za sprawiedliwość oraz wierność (I czytanie). Ponieważ Pan jest łaskawy i pełen miłosierdzia (psalm), czciciel Boga – z biegiem czasu – zaczyna również dostrzegać w sobie, że staje się do swojego Boga podobny. Taki kierunek zmian – cel i rację takiej przemiany – potwierdza drugie czytanie, w którym natchniony autor zapewnia, że kondycja człowieka „z ziemskiego” jest tymczasowa i ulegnie zmianie według wzoru, który otrzymaliśmy dzięki Człowiekowi z nieba.

  We fragmencie Ewangelii, który słyszeliśmy, otrzymujemy wreszcie „konkrety” – opis wzorcowego, nowego człowieka. Taki człowiek czyni dobrze i pragnie dobra dla wszystkich – również dla swych nieprzyjaciół. Taki człowiek nie złorzeczy, lecz błogosławi, potrafi radykalnie upokorzyć się wobec kogoś, kto (jeszcze) nie umie uczciwie i sprawiedliwie dialogować. Taki człowiek nie mierzy miarą wąską, ale szeroką, co okaże się później bez-miarem i nad-obfitością. Taki człowiek nie ma problemu, aby odpuścić, czyli puścić coś, czego trzymanie nie ma sensu.

 Czytamy dalej czy robimy przerwę? Dlaczego pytam o przerwę? Bo wśród niedzielnych słuchaczy tych słów są zapewne tacy, którzy powiedzą: szlachetne to i pełne pięknego ideału, ale przecież niemożliwe... Są inni, którzy z lękiem (i powiększając swój lęk!) powiedzą: nie umiem i nie będę umiał żyć według tych słów, więc to nie dla mnie... Ale może znajdą się i tacy, którzy powiedzą: czytajmy dalej... czytajmy, bo to są słowa życia. Dziś nie dorastam i daleko mi do tych słów, ale chcę, by brzmiały we mnie coraz wyraźniej, aż kiedyś może zaczną być moją codziennością...

  Dzisiejsza Ewangelia to anty-fotografia, anty-zdjęcie, anty-obraz... „Anty” – w odniesieniu do naszych doświadczeń ze zdjęciami i fotografiami. Im starsi jesteśmy, tym bardziej we własnych oczach „korzystnie” wyglądamy na zdjęciach z młodości (i mówimy: wtedy to było dobrze i pięknie...). Jezus Chrystus natomiast odsłania przed nami OBRAZ CZŁOWIEKA NIEBIESKIEGO i liczy na to, że ten obraz na serio nas zainteresuje w kontekście naszego „teraz” i naszej przyszłości.

 Po pierwsze – dlatego, że obraz ów nie jest jedynie naszkicowany; obraz ten to nie „coś”, a Ktoś; to On, nasz Mistrz i Nauczyciel.

 Po drugie – dlatego, że obraz ten bezpośrednio nas dotyczy; jak nosiliśmy obraz ziemskiego człowieka, tak też nosić będziemy obraz Człowieka niebieskiego (II czytanie). Innymi słowy, im starsi w wierze jesteśmy, tym bardziej „korzystny” powinien być nasz prawdziwy obraz, tworzony na podobieństwo OBRAZU CZŁOWIEKA NIEBIESKIEGO. Interesuje nas to? Dotyczy nas to? Potwierdza się to w naszym życiu?

  Gdy nastoletni chłopcy grają w piłkę na podwórku i strzelają gola, chętnie wyobrażają sobie (i ogłaszają!), że oto kolejną bramkę zdobył Messi, Ronaldo lub Lewandowski. Mają w umyśle bardzo konkretny wzorzec, któremu chcą dorównać. Pesymiści i malkontenci powiedzą: i tak na pewno nigdy im nie dorównacie. Skąd wiedzą, że nigdy i skąd wiedzą, że nie dorównają? Przecież wspomniani piłkarscy mistrzowie też kiedyś byli „zaledwie” chłopcami z podwórka. Nie ustawali jednak w wysiłkach upodabniania się do swoich sportowych „wzorców”. Gdyby uwierzyli, że tacy już „muszą” pozostać, nie zostaliby wybitnymi piłkarzami. Wcześnie (w dzieciństwie, w młodości) odnaleźli w sobie swoje własne „zdjęcie z przyszłości”, rozpoznali się na nim wbrew pesymistom i następnie przyszłość, która nadeszła, okazała się… zgodna ze „zdjęciem”! Warunek, który potrzebny jest po drodze – WIARA, że tak będzie; wiara potwierdzana konkretnymi postawami.

  Jezus Chrystus chce z nami spotykać się zawsze „tu i teraz”. Ponieważ jest to Zmartwychwstały Pan, prawdą jest również, że przychodzi do nas niejako „z przyszłości”. Konsekwentnie i cierpliwie przypomina, że czeka na nas przyszłość, która jest dziełem jednocześnie Boga i nas samych. Bóg uczynił już wszystko, co jest potrzebne, aby ta przyszłość była najlepsza z możliwych. Do całości obrazu potrzebna jest „nasza część”...

o. Jarosław Krawczyk CSsR - "redemptor.pl"

Misjonarz Prowincji Warszawskiej Redemptorystów – Toruń

Chleb dla wroga?

 Tym, którzy was nienawidzą, was przeklinają, was oczerniają. Uderzają w policzek i zabierają płaszcz. Konkretni nieprzyjaciele. Tych miłujcie, tym czyńcie dobrze i bez oczekiwania zwrotu pożyczajcie?

 Jezus nie był pierwszym, który zachęcał do wyrozumiałości wobec wrogów. Księga Wyjścia nakazywała pomóc zagubionemu wołu czy osłu nieprzyjaciela, babilońska mądrość apelowała: „Nie odpłacaj złem mężowi, który kłóci się z tobą, odpowiedz łagodnie temu, który wyrządza ci zło, uśmiechnij się do swego przeciwnika”. W zwojach z Qumran czytamy: „Żadnemu człowiekowi nie odpłacę złem”, a nieco starszy od Jezusa Seneka pisał: „Jeśli chcesz naśladować bogów, czyń dobrze również niewdzięcznym; bo słońce wstaje nad złymi, a morze jest otwarte dla piratów”. Motywacje tej szlachetnej, choć trudnej postawy bywały pewnie różne: pomóc nawet wrogowi w jego fundamentalnej życiowej potrzebie, nie dać się skalać złem i nienawiścią, być „ponad tym”. Można też próbować szokować dobrem i zmienić złoczyńcę: „Działaj tak, byśmy zdobyli złego człowieka: napełnij jego brzuch swoim chlebem, by był nasycony i by się zawstydził” (mądrość egipska).

 Ale w Ewangelii Łukaszowej chodzi o coś więcej niż tylko o okazanie swojej moralnej wyższości czy strategiczne zawstydzenie obliczone na zmianę zachowania czyniącego zło. „Będziecie synami Najwyższego”, bo On taki właśnie jest: miłosierny i dobry dla niewdzięcznych i złych. Bycie jak Bóg jest celem, nic poniżej. A także utrzymanie w swojej świadomości ważnej prawdy, że ten nienawidzący, przeklinający, oczerniający nieprzyjaciel też jest synem Ojca.

 Pytanie o praktyczne granice tej reguły to pytanie, na które ten tekst nie odpowiada… Pozostanie nam rozeznawać to w kontekście całego nauczania Jezusa, który uderzony przez sługę arcykapłana odpowiedział: „Jeżeli źle powiedziałem, udowodnij, co było złego. A jeżeli dobrze, to dlaczego Mnie bijesz?”. Warto przy tym pamiętać, że miłość nieprzyjaciół to nie tylko nasz własny etyczny projekt, lecz dzieło Jezusa w nas. Jak pisze Święty Paweł: „Bądźcie wytrwali, niezachwiani, bez reszty oddani dziełu Pana. Zawsze pamiętajcie, że dzięki Panu wasz trud nie pozostaje daremny” (1 Kor 15,58).

Łukasz Miśko OP - "wdrodze.pl"

Orędownik potępionych

Cud uzdrowienia Edyty

Kilka lat temu Edyta Sitek dostaje diagnozę: przewlekła białaczka limfocytowa. Jej droga krzyżowa dopiero się zaczyna. Podczas chemioterapii przechodzi pierwszy Covid. Ląduje na oddziale zamkniętym. 40 dni w izolatce, jak Pan Jezus na pustyni.

 Za jakiś czas znowu „łapie” Covida. Tym razem, z obustronnym zapaleniem płuc, trafia na OIOM pod respirator i zostaje wprowadzona w śpiączkę farmakologiczną. Jacek, jej mąż, słyszy od lekarza: „Pana żona ma CRP 500, pęknięte płuco i 85% płuc zwapnionych, do tego sepsę wielonarządową”.  „A ja patrzę na niego uśmiechnięty od ucha do ucha” – wspomina Jacek, który wierzy, że do Jezusa należy ostatnie słowo. Dostał je w odpowiedzi na modlitwę: „Biadania moje zmieniłeś mi w taniec, wór mi rozwiązałeś, opasałeś mnie radością” (Ps. 30).

 Po trzech miesiącach, Edyta budzi się do życia. Zmartwychwstaje z Jezusem, tak jak On – w niedzielę!

 Zaufanie wbrew nadziei

 Aleteia: Wiara i ufność Panu Bogu przychodzą z łatwością, kiedy życie toczy się normalnie. Ty musiałeś uwierzyć w Słowa Pana, wbrew logice, rozsądkowi i rzeczywistości.

 Jacek: Za każdym razem, kiedy jechałam na OIOM, nakładałem na nią ręce i mówiłem: „Panie Jezu, Ty powiedziałeś, że będziemy nakładali ręce na chorych, a oni będą uzdrawiani, wierzę Twoim słowom  i w Twoje Imię ogłaszam uzdrowienie jej organizmu. Wycofuje się wszelki stan zapalny, wszelka choroba i ona będzie uzdrowiona”. I tak modliłem się codziennie przez trzy miesiące, ale nic się nie działo, raz było lepiej, raz gorzej.

 Co mówili lekarze?

 Jacek: Że jest bardzo źle, stan ciężki. Spadało natlenienie, dusiła się. W tym czasie zadzwoniła do mnie znajoma lekarka, więc mówię jej, co się dzieje, że kłóci się z respiratorem, spada natlenienie, sepsa, a ona na to: „Słuchaj, zadzwoń do dziewczyn (czyli do naszych córek) niech jadą do Edyty pożegnać się, bo to jest koniec”. Lekarze w Grodzisku Mazowieckim nie dawali żadnych szans. Tak mnie to rąbnęło, że jak stałem w pokoju przy biurku, tak padłem na kolana i zacząłem krzyczeć: „Boże! Nie zabieraj mi jej teraz! Jeszcze nie teraz! Co ja mam powiedzieć ludziom, którzy na nas patrzą? Że taka wierząca, tak się nawracała, posługiwała,  biegała, śpiewała psalmy, opowiadała wszystkim o Tobie, a teraz umarła?!” I słyszę, jakby mi ktoś do ucha mówił: „Psalm 30”. I otwieram Pismo Święte, a tam słowa: „Wysławiam Ciebie, Panie, boś mnie wybawił i nie uradowałeś mych wrogów z mojego powodu.  Panie, mój Boże, do Ciebie wołałem i Tyś mnie uzdrowił.  Panie, dobyłeś mnie z szeolu, przywróciłeś mnie do życia spośród schodzących do grobu (…) Śpiewajcie Panu, psalm, wy co Go miłujecie”.

 Uwierzyłeś słowu Pana, czy diagnozie lekarzy?

 Jacek: W tym momencie miałem pewność, że będzie uzdrowiona. Że jak tam pojadę, to będzie siedziała na łóżku jadła zupę i rozmawiała z pielęgniarkami. Ale kiedy do niej pojechałem, to jeszcze tak nie było, więc dalej się modliłem, głaskałem ją, rehabilitowałem stopy, bo miała powyginane w drugą stronę i mówiłem jej: „Zobaczysz, jeszcze razem pojedziemy nad morze”. Ale czas mijał, a tu się nic nie zmieniało. Zły duch próbował wyrwać mi to słowo, to uzdrowienie. W końcu lekarz prowadzący uprosił warszawski szpital specjalistyczny na Płockiej, by ją tam przewieźć, żeby zająć się pękniętym płucem. Normalnie nie robi się takich rzeczy, nie przewozi się pacjenta w stanie agonalnym, bo nikt nie chce sobie psuć statystyk. Po trzech dniach poinformowali mnie, że Edyta się wybudziła. Znamienne, że to była niedziela.

Mason, aborter i okultysta nawrócił się w Lourdes. Świadectwo lekarza Maurice’a Cailleta

 Edyto, jak wyglądał sam czas choroby?

 Edyta: Przy pierwszym covidzie trafiłam do izolatki. Było mnóstwo ludzi na salach.  Jedni żyli, drudzy umierali i w ogóle dużo się działo.  Przychodzili do mnie tylko „kosmici” w kombinezonach. Czytałam tam Słowo Boże i modliłam się, ale w pewnym momencie bardzo źle się poczułam, przyszedł kryzys, dusiłam się i wtedy dostałam SMSa od osoby z naszej wspólnoty „Przyjaciele Oblubieńca”, który kończył się słowami: „Ja Jestem”. I to mnie tak poruszyło, że pomyślałam: „Jasne, Panie Jezu, Ty jesteś, więc co mi za różnica gdzie?  Czy tu, czy to tam, po tej drugiej stronie, bylebyś Ty był”. I ta moja wewnętrzna zgoda na to, że mogę umrzeć, spowodowała,  że za chwilę zmienili mi lekarza.  Przyszła nowa pani doktor, podała mi osocze i natychmiast pouczałam się lepiej.

 A drugi Covid? Co się działo z tobą przed śpiączką? Co pamiętasz z tego okresu?

 Edyta: Kolejnym Covidem zaraziłam się w święta Bożego Narodzenia. Mówię sobie: „Nie no spoko, bułka z masłem, to już drugi wirus,  nic takiego się nie wydarzy, a jednak po kilku dniach trafiam do szpitala. Zrobili mi tomografię i okazało się, że mam obustronne zapalenie płuc. Znowu ulokowali mnie w izolatce. I pamiętam tylko, że przykryli mnie kocem, podłączyli jakąś kroplówkę, a ja powiedziałam do Pana Jezusa: „Przyjmij teraz modlitwę tych osób, które się będą za mnie modliły, bo ja już nie mam siły się modlić”. I od tego momentu nic już nie pamiętam, choć jeszcze przez tydzień normalnie funkcjonowałam, rozmawiałam z bliskimi, pisałam SMSy.

 Zmartwychwstanie

 Co myśli człowiek, który budzi się na nowo do życia?

 Edyta: Kiedy otworzyłam oczy, zobaczyłam przy moim łóżku mojego męża. To on mi opowiedział, co się ze mną działo, jak walczyłam z respiratorem, jak się dusiłam i że byłam w śpiączce. Przyjęłam to, jakby to była jakaś norma była. Miałam niesamowity pokój wewnętrzny, całkowicie wlany przez Pana Boga. Znam siebie i wiem, że to nie było moje. Dostałam też taką pewność, że wszystko będzie dobrze i choć był to bardzo trudny czas, bo musiałam się na nowo uczyć najpierw stać, chodzić, jeść to wiedziałam, że z Panem Bogiem dam radę. Byłam tego pewna.

 Jesteś żywą Ewangelią, świadkiem Zmartwychwstałego Pana. Jak wygląda Twoje życie teraz?

 Edyta: Funkcjonuje normalnie. Zrobili mi prześwietlenie płuc, spirometrię i działają one bez zarzutu. Odwiedziłam też okulistkę, która badała mnie wcześniej, w trakcie choroby, kiedy jedno oko miałam całe zalane krwią. Jak mnie zobaczyła, to powiedziała: „Jestem osobą niewierząca, ale muszę przyznać, że to, że Pani żyje, to jest cud! A to, że Pani widzi, to jest kolejny cud!”. A ja chodzę, widzę, słyszę i na dodatek śpiewam, tak jak dawniej psalmy, bo oboje z mężem posługujemy muzycznie, również na rekolekcjach. O moje uzdrowienie modliło się bardzo dużo ludzi. Sama nasza wspólnota ma 7 tys. osób. W różnych częściach Polski i świata były odprawiane za mnie msze święte. To, co zrobił Pan Jezus, to jest majstersztyk. Jestem w Nim całkowicie zakochana.

Dagmara Gałązka - "Aleteia.pl"

Święci i błogosławieni w tygodniu