W BLASKU MIŁOSIERDZIA

INTERNETOWE WYDANIE TYGODNIKA

 

 

 

 

 

Niedziela, 9 sierpnia 2026 r.

 

 

 

 XIX NIEDZIELA ZWYKŁA (rok A)

 

 

 

Liturgia mszy św.

 

 

 

Kolor szat liturgicznych: zielony

 

 

 

 

 

ANTYFONA

por. Ps 74, 20. 19. 22. 23

 

Wspomnij, Panie, na Twoje przymierze, *

o życiu swych ubogich nie zapominaj na wieki. *

Powstań, Boże, broń swojej sprawy *

i nie zapominaj wołania tych, którzy Ciebie szukają.

 

 

 

WPROWADZENIE DO LITURGII

 

Przyszliśmy na niedzielną Eucharystię, aby spotkać się z Bogiem przez sakramentalne uobecnienie ofiary Jezusa Chrystusa. Wśród burz i niepokojów współczesnego życia potrzeba nam chwili ciszy, modlitwy i refleksji. Niech więc ta Eucharystia będzie dla nas oddechem wiary i pomocą do bezpośredniego kontaktu z Bogiem.

 

Żyjemy w świecie zabieganym i hałaśliwym. Bóg jednak przemawia w ciszy serca. Stańmy więc w chwili ciszy, by uświadomić sobie, że jesteśmy grzeszni, by usłyszeć Boży głos.

 

 

 

CHWAŁA NA WYSOKOŚCI BOGU

 

Chwała na wysokości Bogu, * a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. * Chwalimy Cię. * Błogosławimy Cię. * Wielbimy Cię. * Wysławiamy Cię. * Dzięki Ci składamy, * bo wielka jest chwała Twoja. * Panie Boże, Królu nieba, * Boże Ojcze wszechmogący. * Panie, Synu Jednorodzony, * Jezu Chryste. * Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. * Który gładzisz grzechy świata, * zmiłuj się nad nami. * Który gładzisz grzechy świata, * przyjm błaganie nasze. * Który siedzisz po prawicy Ojca, * zmiłuj się nad nami. * Albowiem tylko Tyś jest święty, * tylko Tyś jest Panem, * Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. * Z Duchem Świętym, w chwale Boga Ojca. * Amen.

 

 

 

KOLEKTA

 

Wszechmogący, wieczny Boże, ośmielamy się Ciebie nazywać Ojcem, †

 umocnij w naszych sercach ducha przybranych dzieci, *

abyśmy mogli osiągnąć obiecane dziedzictwo.

Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, †

który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, *

Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

 

 

WPROWADZENIE DO LITURGII SŁOWA

 

Chrystus chodzący po jeziorze ukazuje nam, że On jest Panem żywiołów. Piotr idący po wodzie — to człowiek, który gdy jest wpatrzony w Chrystusa może pokonać niebezpieczeństwo zła i grzechu, lecz gdy zwątpi w Jego moc, tonie w wirze życia. Cisza i modlitewna refleksja zabezpiecza nas przed niepokojami i pozwala na spotkanie Boga, jak Eliasz spotkał Go w cichym łagodnym szmerze wiatru. Posiadamy Boże obietnice, ale jak naród wybrany możemy je stracić, gdy zagłuszymy głos Boży.

 

 

 

PIERWSZE CZYTANIE

Bóg objawia się Eliaszowi

1 Krl 19, 9a. 11-13a

 

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej

 

Gdy Eliasz przyszedł do Bożej góry Horeb, wszedł do pewnej groty, gdzie przenocował. Wtedy Bóg rzekł: «Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana!»

 

A oto Pan przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały szła przed Panem; ale Pana nie było w wichurze. A po wichurze – trzęsienie ziemi: Pana nie było w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pana nie było w ogniu. A po tym ogniu – szmer łagodnego powiewu. Kiedy tylko Eliasz go usłyszał, zasłoniwszy twarz płaszczem, wyszedł i stanął przy wejściu do groty.

 

Oto słowo Boże.

 

 

 

PSALM RESPONSORYJNY

            Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14 (R.: por. 8)

 

Refren: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie.

9          Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: *

            oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom.

10        Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie †

            dla tych, którzy Mu cześć oddają, *

            i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Refren: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie.

11        Łaska i wierność spotkają się z sobą, *

            ucałują się sprawiedliwość i pokój.

12        Wierność z ziemi wyrośnie, *

            a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Refren: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie.

13        Pan sam szczęściem obdarzy, *

            a nasza ziemia wyda swój owoc.

14        Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, *

            a śladami Jego kroków zbawienie.

Refren: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie.

 

           

 

DRUGIE CZYTANIE

Izrael jest ludem Bożym

Rz 9, 1-5

 

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

 

Bracia:

Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, potwierdza mi to moje sumienie w Duchu Świętym, że w sercu swoim odczuwam wielki smutek i nieustanny ból.

 

Wolałbym bowiem sam być pod klątwą, odłączonym od Chrystusa dla zbawienia braci moich, którzy według ciała są moimi rodakami. Są to Izraelici, do których należą przybrane synostwo i chwała, przymierza i nadanie Prawa, pełnienie służby Bożej i obietnice. Do nich należą praojcowie, z nich również jest Chrystus według ciała, Ten, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

 

Oto słowo Boże.

 

 

 

AKLAMACJA PRZED EWANGELIĄ

            Por. Ps 130 (129), 5

 

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

Pokładam nadzieję w Panu,

ufam Jego słowu.

Aklamacja: Alleluja, alleluja, alleluja.

 

 

 

EWANGELIA

Jezus chodzi po jeziorze

Mt 14, 22-33

 

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

 

Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał.

 

Łódź zaś była już o wiele stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się, myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli.

 

Jezus zaraz przemówił do nich: «Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!»

 

Na to odezwał się Piotr: «Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie!»

A On rzekł: «Przyjdź!» Piotr wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, podszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: «Panie, ratuj mnie!»

 

Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: «Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?»

 

Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: «Prawdziwie jesteś Synem Bożym».

 

Oto słowo Pańskie.

 

 

 

REFLEKSJA NAD CZYTANIAMI

 

Zmagania z modlitwą i wiarą

 

Piotr Blachowski

 

W każdej sytuacji, w każdej chwili, przy każdej czynności, nie tylko, gdy jest źle, ale również wtedy, gdy jest dobrze. Bóg mówi, poucza, wzywa, a człowiek odpowiada. Podstawą dialogu człowieka z Bogiem jest bezgraniczne zawierzenie Bogu, oddanie się w Jego ręce. W rozmowie człowieka z Bogiem widać, że inicjatywa należy do Boga. Podstawowym aktem ze strony człowieka jest wiara i słuchanie Słowa, wołania Bożego.

 

Dialog jest też wzajemnym odniesieniem dwóch osób – Boga i człowieka: Boga wzywającego do przyjaźni ze sobą, obdarzającego łaską, i człowieka, który odpowiada na Jego dar. Dar Boga i odpowiedź człowieka najdoskonalej zostały urzeczywistnione w Jezusie Chrystusie. A jak Bóg do nas przemawia? Poprzez sytuacje, ludzi, rodzinę, przyjaciół. Poprzez Pismo święte, ale i poprzez media. Ustami księży, ale też polityków. Jak mamy usłyszeć, zrozumieć i przyjąć to słowo? To już nasza rola: trzeba wsłuchać się, zrozumieć teksty, przyjmować słowa nie – jak to nieraz słyszymy – jako dopust Boży, bo takowego nie ma, lecz jako słowa miłości, dobroci, nawet jeśli dziwnie zabrzmią w naszych uszach. Odpowiadając zaś dziękujmy za to, że jesteśmy, za to, że działamy, za to, że mamy jak żyć, i prośmy, ale nie o łatwe życie, lecz przede wszystkim o dary Ducha Świętego, aby nas prowadził przez życie. Często w naszym pojęciu Bóg jest bardzo daleki, widzimy Go jako  Stwórcę, nierzadko dobrotliwego staruszka z długą siwą brodą, ale pamiętajmy, że jest On bardzo bliski, bliski w Jezusie Chrystusie, szczególnie w Nim, wydającym siebie za nasze zbawienie i wszczepiającym nas w Siebie.

 

Wydarzenia opisane w dzisiejszej Ewangelii wzbudzają refleksję na temat znaczenia modlitwy osobistej i sposobu radzenia sobie z trudnościami życiowymi. Jezus po spotkaniu z tłumem i po jego nakarmieniu oddalił się od uczniów, aby znaleźć trochę spokoju. Wytchnienia szuka w modlitwie. W modlitwie osobistej, w samotności, w modlitwie, na którą nie skąpił czasu. Wyraźnie podkreślone jest tu znaczenie modlitwy osobistej. Jej uzdrawiająca siła przywraca równowagę duchową. Trzeba jednak pamiętać, że czas modlitwy jest czasem, którego się nie odlicza. Modlitwa nie powinna być szybka, wymuszona, traktowana jako obowiązek, bo wtedy nie jest autentyczną rozmową z Bogiem. Modlitwa wznosi istotę człowieka, tzn. jego umysł i serce, do Boga. Można powiedzieć, że Bóg sam ustanowił modlitwę jako źródło łączności z Nim i źródło życia Bożego. Nie zapominajmy i nie wstydźmy się znaku krzyża przed jedzeniem, przed czynnościami życia codziennego. W końcu to dzięki Niemu istniejemy, żyjemy, funkcjonujemy. Dlatego więc rozmawiajmy poprzez modlitwę z Panem, dziękując Mu za wszystko, czego doświadczamy, aby Syn Człowieczy znalazł wiarę na ziemi, gdy przyjdzie.

 

Drugim zdarzeniem, które opisuje ta Ewangelia, jest zmaganie się Apostołów z żywiołem. Kiedy płynęli na drugą stronę jeziora, przyroda nie była dla nich łaskawa, bo płynęli pod wiatr. Modlitwa osobista, walka z trudnościami – to sytuacje z naszego ludzkiego życia. Jedni daremnie walczą ze swoimi problemami życiowymi, drudzy czerpią swoje siły z modlitwy, z więzi z Bogiem, po to by móc przetrwać i poradzić sobie z trudnościami. Skoncentrowanie się na sobie, na swojej trudnej sytuacji powoduje, że wielokrotnie nie dostrzega się Pana Jezusa kroczącego nam na pomoc. Potrzeba nam więcej odwagi i wiary.

 

Panie, dodaj nam wiary i odwagi, naucz nas modlić się.

 

 

Odmawia się Wierzę w jednego Boga...

 

 

 

MODLITWA POWSZECHNA

 

            Zgromadzeni przez Jezusa Chrystusa i wsłuchani w słowo Boże, módlmy się prosząc o dobra potrzebne dla ludzi, by mogli spotkać się z Bogiem.

 

    Aby Kościół sprawując sakramenty, uobecniał wszędzie dzieło zbawienia człowieka i prowadził go do spotkania z Bogiem.

    Aby chrześcijanie na modlitwie szukali ukojenia i w ciszy serca odnaleźli łączność z Bogiem.

    Aby ludzie młodzi umieli odnajdywać równowagę duchową przez rozważanie Bożego słowa, modlitwę i wyciszenie burz namiętności.

    Aby nieszczęśliwi, cierpiący i prześladowani nie zwątpili w bliskość Chrystusa i Jego pomoc.

    Aby ludzie małej wiary, niepraktykujący, wierzący z przyzwyczajenia, umocnieni przez Chrystusa nie utracili swej wiary i wzmacniali ją, by nie zatonąć w wirze życia.

    Aby zmarli spotkali Boga w chwale nieba, ocaleni mocą zbawczej męki i zmartwychwstania Chrystusa.

    Abyśmy sami umocnieni Eucharystią i Bożym Słowem, z odwagą pokonywali trudności życia, by dojść do Chrystusa, który ratuje nas i obdarza zbawieniem.

 

Panie, nasz Boże, który objawiłeś ludziom swoją obecność wśród świata i swoją miłość podtrzymującą nas w istnieniu, spraw, aby ta wspólna modlitwa została wysłuchana i przyniosła Twą pomoc wszystkim, którzy oczekują Twego miłosierdzia. Przez Chrystusa Pana naszego.

 

 

 

MODLITWA NAD DARAMI

 

Panie, nasz Boże, przyjmij łaskawie dary, których sam udzieliłeś swojemu Kościołowi, *

i swoją mocą przemień je w Sakrament niosący zbawienie.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

PRZED PREFACJĄ

 

Złóżmy teraz dziękczynienie Bogu za Jego obecność wśród nas i za ratunek, jaki nam daje przez Jezusa Chrystusa naszego Zbawiciela.

 

 

 

PREFACJA

29. Misterium zbawienia

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne, *

abyśmy Tobie składali dziękczynienie i Ciebie wychwalali, *

Panie, Ojcze niebieski, wszechmogący i miłosierny Boże, *

przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

On bowiem, litując się nad grzesznymi ludźmi, *

narodził się z Maryi Dziewicy, *

przez swoją mękę na krzyżu *

wybawił nas od śmierci wiecznej, *

a zmartwychwstając, dał nam wiekuiste życie.

Dlatego z Aniołami i Archaniołami *

i z wszystkimi chórami niebios *

głosimy Twoją chwałę, *

razem z nimi wołając...

 

 

 

ANTYFONA NA KOMUNIĘ

Ps 147B, 1. 3

 

Chwal, Jerozolimo, Pana, który cię darzy wyborną pszenicą.

 

 

 

MODLITWA PO KOMUNII

 

            Boże, nasz Ojcze, niech przyjęcie Twego Sakramentu zapewni nam zbawienie *

 i utwierdzi nas w świetle Twojej prawdy.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

PRZED ROZESŁANIEM

 

Idziemy znowu w życie, w jego trudy i niepokoje. Idzie z nami Chrystus, który prowadzi nas przez tak często wezbrane wody zła. Nie zatoniemy gdy uwierzymy Mu i mocno zaufamy. Wpatrujmy się w Niego, trzymajmy mocno Jego dłoń, z której spływa błogosławieństwo i pokój.