Ps 25, 15-16

Oczy moje są zwrócone ku Panu, *

bo On uwalnia moje nogi z sidła. *

 Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną, *

 bo jestem samotny i nieszczęśliwy.

 

 

 

            Zostaliśmy ochrzczeni, płynie w nas źródło wody żywej, która obmywa co grzeszne i daje życie Boże. W tę trzecią niedzielę Wielkiego Postu — przygotowania paschalnego, odnawiamy przymierze zawarte z Bogiem na chrzcie świętym, aby znów na nowo otrzymać źródło wody żywej — łaskę, którą jest Chrystus w naszych sercach.

Chrystus chce ugasić nasze pragnienie. Przeprośmy Boga, że często opuszczaliśmy źródło żywej wody i chcieliśmy gasić pragnienie przy cysternach dziurawych, które wody zatrzymać nie mogą.

 

 

 

 

            Boże, źródło wszelkiego miłosierdzia i dobroci,

Ty nam wskazałeś jako lekarstwo na grzechy post, modlitwę i jałmużnę, †

 przyjmij nasze pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, *

 i podźwignij nas w swoim miłosierdziu.

Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, †

który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, *

Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

 

 

     Chrystus zapowiedział dar swej łaski i chrzest święty mówiąc z Samarytanką o wodzie żywej, która gasi pragnienie. Zapowiedzią tego żywego zdroju była woda ze skały, którą na prośbę Mojżesza dał Bóg na pustyni ludowi wybranemu. Chrześcijanie przez chrzest otrzymują za darmo łaskę Chrystusa i dar Ducha Świętego. Jest to szczególny znak miłości Chrystusa, który przyszedł na ziemię tylko po to, by dać ludziom życie wieczne, oczyścić ich z winy i obdarzyć łaską.

 

 

 

Woda wydobyta ze skały

Wj 17, 3-7

 

 

Synowie Izraela rozbili obóz w Refidim, a lud pragnął tam wody i dlatego szemrał przeciw Mojżeszowi i mówił: «Czy po to wyprowadziłeś nas z Egiptu, aby nas, nasze dzieci i nasze bydło wydać na śmierć z pragnienia?» Mojżesz wołał wtedy do Pana, mówiąc: «Co mam uczynić z tym ludem? Niewiele brakuje, a ukamienują mnie!»

Pan odpowiedział Mojżeszowi: «Wyjdź przed lud, a weź z sobą kilku starszych Izraela. Weź w rękę laskę, którą uderzyłeś w Nil, i idź. Oto Ja stanę przed tobą na skale, na Horebie. Uderzysz w skałę, a wypłynie z niej woda, i lud zaspokoi swe pragnienie».

 

Mojżesz uczynił tak na oczach starszyzny izraelskiej.

I nazwał to miejsce Massa i Meriba, ponieważ tutaj kłócili się Izraelici i Pana wystawiali na próbę, mówiąc: «Czy Pan jest rzeczywiście wśród nas, czy też nie?»

 

 

 

 

 Ps 95 (94), 1-2. 6-7c. 7d-9 (R.: por. 7d-8a)

 

Refren: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

1          Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, *

            wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia.

2          Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, *

            z weselem śpiewajmy Mu pieśni.

Refren: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

6          Przyjdźcie, uwielbiajmy Go padając na twarze, *

            klęknijmy przed Panem, który nas stworzył.

7          Albowiem On jest naszym Bogiem, *

            a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Refren: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: †

8          «Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, *

            jak na pustyni w dniu Massa,

9          gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, *

            doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła».

Refren: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

 

 

 

Miłość Boża rozlana jest w naszych sercach przez Ducha Świętego

Rz 5, 1-2. 5-8

 

 

Bracia:

Dostąpiwszy usprawiedliwienia dzięki wierze, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa; dzięki Niemu uzyskaliśmy na podstawie wiary dostęp do tej łaski, w której trwamy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej.

 

A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdy jeszcze byliśmy bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.

 

 

 

 

            Por. J 4, 42. 15

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

Panie, Ty jesteś prawdziwie Zbawicielem świata;

daj nam wody żywej, abyśmy nie pragnęli.

Aklamacja: Chwała Tobie, Słowo Boże.

 

 

 

Jezus źródłem wody tryskającym ku życiu wiecznemu

J 4, 5-42

 

Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny.

Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności.

Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić?» Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem.

Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: „Daj Mi się napić”, to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej».

Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?»

W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu».

Rzekła do Niego kobieta: «Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać».

A On jej odpowiedział: «Idź, zawołaj swego męża i wróć tutaj!»

A kobieta odrzekła Mu na to: «Nie mam męża». Rzekł do niej Jezus: «Dobrze powiedziałaś: Nie mam męża. Miałaś bowiem pięciu mężów, a ten, którego masz teraz, nie jest twoim mężem. To powiedziałaś zgodnie z prawdą».

Rzekła do Niego kobieta: «Panie, widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga».

Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie».

Rzekła do Niego kobieta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko».

Powiedział do niej Jezus: «Jestem nim Ja, który z tobą mówię».

Na to przyszli Jego uczniowie i dziwili się, że rozmawiał z kobietą. Żaden jednak nie powiedział: «Czego od niej chcesz? – lub: Czemu z nią rozmawiasz?» Kobieta zaś zostawiła swój dzban i odeszła do miasta. I mówiła ludziom: «Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam: Czyż On nie jest Mesjaszem?» Wyszli z miasta i szli do Niego.

Tymczasem prosili Go uczniowie, mówiąc: «Rabbi, jedz!» On im rzekł: «Ja mam do jedzenia pokarm, o którym wy nie wiecie». Mówili więc uczniowie między sobą: «Czyż Mu kto przyniósł coś do zjedzenia?»

Powiedział im Jezus: «Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał, i wykonać Jego dzieło. Czyż nie mówicie: „Jeszcze cztery miesiące, a nadejdą żniwa?” Oto powiadam wam: Podnieście oczy i popatrzcie na pola, jak się bielą na żniwo. Żniwiarz otrzymuje już zapłatę i zbiera plon na życie wieczne, tak iż siewca cieszy się razem ze żniwiarzem. Tu bowiem okazuje się prawdziwym powiedzenie: Jeden sieje, a drugi zbiera. Ja was wysłałem, abyście żęli to, nad czym wy się nie natrudziliście. Inni się natrudzili, a wy w ich trud weszliście».

Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety świadczącej: «Powiedział mi wszystko, co uczyniłam».

Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».

 

 

 

 

 

 

 

Spotkanie z Samarytanką rozpoczyna się od tego, że Panu Jezusowi chce się pić i prosi ją o wodę. Rozmowa szybko zaczyna dotyczyć spraw bardziej zasadniczych niż tylko samo ugaszenie pragnienia czy stosowność prośby Żyda skierowanej do Samarytanki. Mowa jest o człowieku i jego pragnieniach: pragnieniu życia i pragnieniu miłości.

 

Każde pragnienie, mówi Jezus, powraca i na nowo domaga się zaspokojenia. Tak jest z fizjologią człowieka, tak jest z miłością i sensem życia, gdy po czasie radosnych doświadczeń ogarnia nas poczucie wypalenia. Wydaje się, że jakimś sposobem poradzenia sobie z tą dwubiegunową cyklicznością pragnienia i spełnienia jest zrobienie czegoś z samym pragnieniem. Jedna z możliwości to wyzbycie się pragnień, uwolnienie się od nich. Rzeczywiście niektóre systemy filozoficzne i religijne wskazują drogę do wygaszenia pragnień i osiągnięcia tym samym stanu wewnętrznego spokoju i równowagi.

 

Jednak Chrystus nie mówi o uwolnieniu się od pragnień, ale o sytuacji, w której pragnienie zostanie zaspokojone.

Jakie było największe pragnienie Samarytanki, czego najbardziej było jej brak? Nie znamy jej życia, nie wiemy, jakie uczucia nią kierowały, nie jesteśmy w stanie zajrzeć w głąb jej psychiki. Dysponujemy jednak pewną wskazówką. Samarytanka miała pięciu mężów, a jej obecny partner, z którym żyła, nie był jej mężem. Czy wszystkich pięciu umarło? Chyba nie, Chrystus ani wprost, ani aluzyjnie nie odwołuje się do sytuacji wdowieństwa i to wielokrotnego. Czy możemy ją potępić za niemoralne prowadzenie się? Także tego nie wiemy, sam Chrystus jej nie potępia, choć daje do zrozumienia, że wie o jej sytuacji życiowej.

 

Odmawia się Wierzę w jednego Boga...

 

 

 

 

Obmyci z brudu grzechu Wodą Zbawienia i odkupieni męką Chrystusa, który do końca nas umiłował przedstawmy Mu nasze prośby:

 

    Módlmy się za cały Kościół Święty. Aby głosząc Chrystusa na całym świecie, niestrudzenie stawał w obronie bezbronnych i bezradnych.

    Módlmy się za duchownych głoszących rekolekcje. Aby przyczyniali się do przemiany ludzkich serc.

    Módlmy się za wszystkich niewierzących w Chrystusa. Aby na Jego Słowo zeszli ze ścieżki złudnego szczęścia na drogę dojrzałej wiary.

    Módlmy się za znajdujących się w obliczu zagrożenia życia. Aby Pan oddalił od nich wszelkie niebezpieczeństwa, a chorym dał siłę w przeżywaniu trudnego czasu.

    Módlmy się za ratujących ludzkie życie. Aby Pan napełnił ich męstwem, roztropnością i miłosierną miłością.

    Módlmy się na naszych zmarłych, w których zaszczepione zostało pragnienie Nieba. Aby miłosierny Pan przyjął ich do siebie.

    Módlmy się za nas samych. Abyśmy czerpiąc „wodę żywą” ze skarbca Kościoła nigdy nie wzgardzili Bożym Słowem.

 

Spragnieni Twojej Miłości prosimy Cię Boże, wysłuchaj nasze prośby, jakie zanieśliśmy do Ciebie. Przez Chrystusa Pana naszego.

 

 

 

 

Miłosierny Boże, przez tę Ofiarę pojednania odpuść nam nasze winy, †

i udziel nam łaski, *

abyśmy umieli przebaczać naszym braciom.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

 

     Dziękujemy Bogu za źródło wody żywej, które nieustannie płynie z tej ofiary, obdarza nas łaską i rozpala w nas płomień Bożej miłości.

 

 

 

14. Wiara Samarytanki

 

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, *

abyśmy zawsze składali dziękczynienie, *

 Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, *

Królu wiecznej chwały, *

przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

On prosząc Samarytankę o podanie wody, *

już ją obdarzył łaską wiary, *

i tak gorąco pragnął jej życia z wiary, *

że rozpalił w niej ogień Bożej miłości.

Dlatego składamy Tobie dziękczynienie *

 i razem z Aniołami głosimy Twoją chwałę, wołając...

 

 

 

J 4, 14

 

Kto będzie pił wodę, którą Ja mu dam, *

stanie się ona w nim źródłem wytryskającej ku życiu wiecznemu.

 

 

 

 

Boże, Ty nas karmisz na ziemi Chlebem eucharystycznym,

który jest zadatkiem niebieskiej chwały, †

pokornie Cię prosimy, *

spraw, aby w naszym życiu ukazały się skutki działania Najświętszego Sakramentu.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

 

Wracajmy często w Wielkim Poście do źródła żywej wody jakim są sakramenty, które pomnażają w nas dobro i umacniają wiarę. Przyjmijmy błogosławieństwo Boga, który chce nas prowadzić i pokrzepiać, abyśmy jak Samarytanka umieli dostrzec zło i naprawić to, co nas oddala od życia i prawdy.

 

 

Parafia Miłosierdzia Bożego, os. Na Wzgórzach

niedziele i święta: 6.30, 8.00, 9.30, 11.00, 12.30 (oprócz VII i VIII), 16.00, 19.00,

dni powszednie – 7.00, 7.30, 18.00.

Parafia Matki Bożej Pocieszenia, ul. Bulwarowa 15a

niedziele i święta: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 18:00, 20:00

 dni powszednie: 7:00, 15:00, 18:00

Parafia Matki Bożej Częstochowskiej, os. Szklane Domy 7,

niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 17:00 (oprócz VII i VIII),

19:00 (oprócz VII i VIII), 20:30

dni powszednie: 6:30, 8:00, 18:00

Parafia Matki Bożej Królowej Polski, Arka Pana, ul. Obrońców Krzyża 1

niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 16:00, 17:30, 19:00,

dni powszednie: 6:00, 6:30, 7:00, 7:30, 8:00, 11:00, 18:00

Bazylika Krzyża św. - klasztor

                              (pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wacława)

niedziele i święta: 06.30, 08.00, 09.30, 11.00, 12.30, 14.00 (oprócz VII i VIII)

dni powszednie: 06.30, 07.30, 08.30, 16.00 (w piątki), 18.00.

Parafia św. Bartłomieja Apostoła, Mogiła, ul. Klasztorna 11,

niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 14:00 (oprócz VII, VIII), 16:30, 18:00

dni powszednie: 6:00, 7:00 (oprócz VII i VIII), 7:30, 8:30, 18:00

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, os. Teatralne,

niedziele i święta: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00 (oprócz VII i VIII), 18:00, 19:30

dni powszednie: 6:30 (oprócz VII i VIII), 7:00, 18:00

Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika, Kantorowice 122,

niedziele i święta: 9:00, 11:00, 18:00, dni powszednie: 8:00, 17:00, (18.00- lato)

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, os. Lubocza,

niedziele i święta: 8:00, 10:30, 17:00, dni powszednie: 7:00, 17:00

Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, Prusy,

niedziele i święta: 7:30, 9:30, 11:30,

dni powszednie: 18:00 (pon., śr., pt.), 6:30 (wt., czw., sob.)

Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego, Mistrzejowice,

niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 10:30, 11:00, 13:00, 17:00, 19:00

dni powszednie: 6:30, 7:00, 7:30, 18:00

NASZE STRONY INTERNETOWE I ADRESY:

strona internetowa gazetki:wzgorza-gazetka.pl

adres gazetki:Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

---