W BLASKU MIŁOSIERDZIA

509/1106 – 22 listopada 2026 r. A.

INTERNETOWE WYDANIE TYGODNIKA

 

 

 

  

UROCZYSTOŚĆ JEZUSA CHRYSTUSA,

 

KRÓLA WSZECHŚWIATA (rok A)

 

  

Niedziela, 22 listopada 2026 r.

 

XXXIV NIEDZIELA (rok A)

 

 

 

AKTUALNOŚCI

 

Kolor szat liturgicznych: biały

 

 

 

 

  

Czytania:
Pierwsze czytanie: Ez 34,11–12.15–17
Psalm: Ps 23
Drugie czytanie: 1 Kor 15,20–26.28
Ewangelia: Mt 25,31–46
 
Ewangelia:
Chrystus będzie sądził z uczynków miłości
Mt 25, 31-46
✠ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.
Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata!
Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.
Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?”
A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”.
Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!
Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;
byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”.
Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?”
Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”.
I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».
 
Komentarze:
Ta niedziela nazywana jest uroczystością Chrystusa Króla. Czy Jezus rzeczywiście króluje? Owszem. Jeśli jednak ktoś wyobraża sobie, że jest to królowanie statyczne, polegające na zasiadaniu na tronie i odbieraniu hołdów, to jest w błędzie. Czytania tej niedzieli ukazują Jezusa, a Stary Testament ogólnie Boga, jako postać dynamiczną, jako tego, który walczy i wymierza sprawiedliwość; jako tego, któremu nie jest obojętny los słabych i uciśnionych. Boga, który po rewolcie zła, które sprowadziło na człowieka mnóstwo różnych nieszczęść, przywraca światu pierwotny ład i harmonię.
Świat jest jaki jest. A może dzięki mnie mógłby być lepszy? Jeśli jest w świecie wiele zła, to nie są temu winni tylko jacyś mityczni "oni". Często winni jesteśmy "my". A nawet "ja". Nic złego nie robię? Możliwe. Ale ile dobra? Ile okazji do tego, by było go w świecie więcej zmarnowałem?
Jezus jest Panem, Jezus jest Królem. Nie Panem i Królem malowanym, który tylko by czekał na hołdy.  On ciągle walczy o ludzi. Zależy Mu na nas. I doprowadzi nas kiedyś dożycia wiecznego. Do nieba, w którym nie będzie już żadnego zła. Nie tylko chorób, cierpienia, śmierci, ale i niesprawiedliwości, krzywd, ludzkiej podłości czy obojętności....
A do nieba będziemy się nadawali, jeśli zobaczymy go w najuboższych i najsłabszych. Nie jest obojętne jak w swoim życiu postępuję. Czy staram się o dobro, czy je zaniedbuję. To chyba najważniejsze przypomnienie czytań ten niedzieli. Pasterz ma się troszczyć o swoje stado. Każdy, kto jest w pewnym sensie pasterzem. Nie tylko biskup, proboszcz. Także rodzice wobec dzieci. Także ci wszyscy, którzy służą innym swoją pracą... Nie zapominając, że bycie dyrektorem też nie zwalnia z obowiązku służby. Pracownikom, firmie...
 
 
 
 
W dzisiejszym numerze:
- Patrzymy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala
- Chrystus jest początkiem i końcem wszystkiego
- Pierwszy
- Kościół potrzebuje proroków mających wizję przyszłości
- Czy liturgiczna tradycja Kościoła może znów łączyć? Nowy dokument Watykanu
- Mnieście uczynili...
- O rozpamiętywaniu śmierci
- AI obiecuje nam wiedzę i mądrość, a dostajemy tylko zmęczenie i przebodźcowanie
- Trzech hobbitów, zgubiony pierścień i wyprawa za morze
- Koniec zasad z PRL. Rząd szykuje duże zmiany na cmentarzach
- Święci i błogosławieni w tygodniu
 
 
 
 
 
 
Patrzymy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala
 
Słuchając opisu Sądu Ostatecznego, potrzeba nam pamiętać, że następny, dwudziesty szósty rozdział Ewangelii Świętego Mateusza, to już wydarzenia związane z Paschą Jezusa, z Jego przejściem do domu Ojca. Z Ostatnią Wieczerzą i z tym wszystkim, co po niej nastąpi. I za chwilę Jezus będzie głodny, spragniony, nagi, cierpiący i w więzieniu. I możemy uczynić rachunek sumienia, kto wtedy Mu pomógł. Kto był blisko Niego. Możemy zapatrzeć się w te postaci jak Szymon z Cyreny – przymuszony, ale pomocny. Jak osoba z tradycji Kościoła – Weronika. Jak płaczące niewiasty pragnące pomagać swymi łzami.
Warto ten tekst skonfrontować z Ośmioma Błogosławieństwami, żeby zobaczyć, jak te teksty się uzupełniają.
Patrzymy na Jezusa – Dobrego Pasterza. To niezwykła ikona. Bo ten Dobry Pasterz zajmował się tym, który był głodny. Jest taka scena, kiedy Jezus z uczniami spotyka tłum ludzi, który wygląda jak owce nie mające pasterza, tłum bardzo bezradny. I dla nich rozmnaża chleb, i uczy uczniów odpowiedzialności za drugiego człowieka. Dla tych, którzy są spragnieni, Jezus mówił, że strumienie wody żywej wypłyną z Jego wnętrza i mówił to o Duchu Świętym.
Strumienie wody żywej wypłyną z serca Jezusowego jako źródło miłosierdzia, dla nas i świata całego.
Jezus, który był przybyszem, niejako po drodze, zajmował się chorymi i przyodziewał ich w miłosierdzie i uzdrowienie. Nie zapomniał o Janie Chrzcicielu, którego Herod skazał na śmierć.
Czytając tę Ewangelię możemy się pytać, kim są ci najmniejsi. Kim są ci nazwani przez Jezusa tymi, którzy stają razem z Pasterzem w momencie sądu, kiedy są sądzone narody. I tu możemy szukać odpowiedzi. Człowiek w potrzebie, czy uczeń Jezusa. Czy Jezus daje w tym opisie drogę zbawienia dla pogan.
Bo jest taka pokusa, że wystarczy nakarmić, przyodziać, odwiedzić i to już jest całe chrześcijaństwo. I ktoś może powiedzieć, że wystarczy być dobrym człowiekiem. Ale Jezus swoim uczniom mówi o miłości nieprzyjaciół, o miłości do końca. Praktykując uczynki miłosierne co do ciała i co do duszy.
Patrzymy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. Patrzymy na Jezusa, który przychodzi do nas jako Sędzia sprawiedliwy i będzie nas sądził z miłosierdzia. Z miłosierdzia, które można zobaczyć w naszych czynach.
 
ks. Wenancjusz Zmuda – „mateusz.pl”
 
 
 
 
Chrystus jest początkiem i końcem wszystkiego
 
 Przeżywamy ostatnią niedzielę roku kościelnego. Jest to zarazem uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, ustanowiona dla całego Kościoła przez papieża Piusa XI w 1925 r. Wprowadzając tę nową uroczystość, papież chciał przypomnieć całemu światu, że Chrystus jest początkiem i końcem wszystkiego, a także podkreślić odmienność Chrystusowego królowania. Jezus nie jest królem na wzór władców ziemskich. Nie panuje nad ludźmi za pomocą armii, policji, siły czy przemocy. Jest Królem miłości i pragnie królować w sercach ludzi. Chce, aby dzięki temu w świecie zapanowały Boży ład, prawda i sprawiedliwość, a przede wszystkim Boża miłość i miłosierdzie. Miłość bowiem jest sercem Jego życia i nauczania. Miłość jest prawem Jego królestwa.
 
 Rozważany dziś fragment Ewangelii według św. Mateusza (25,31–46) przedstawia nam w sposób niezwykle poruszający opis sądu ostatecznego. Kiedy Syn Człowieczy przyjdzie, aby osądzić nasze życie, zostaniemy zapytani przede wszystkim o miłość bliźniego, wyrażającą się w uczynkach miłosierdzia. Gdy spotkamy się z Nim twarzą w twarz, będziemy sądzeni z naszych czynów miłości, czyli z tego, jak odpowiedzieliśmy na Jego miłość.
 
Na podstawie nauki Jezusa zawartej w dzisiejszym opisie sądu ostatecznego sporządzono wykaz uczynków miłosierdzia względem bliźniego. Znamy je z katechizmu jako uczynki miłosierdzia względem ciała i względem duszy. Katechizm objaśnia, że „uczynkami miłosierdzia są dzieła miłości, przez które przychodzimy z pomocą naszemu bliźniemu w potrzebach jego ciała i duszy” (KKK 2447).
 
Uczynki miłosierdzia to konkretne przykłady miłości bliźniego. Każdy z nas musi odkryć, czego potrzebuje jego bliźni i w jaki sposób mógłby mu usłużyć. To, czy ktoś rzeczywiście kocha Boga i bliźniego, poznajemy także po tym, czy dostrzega potrzeby innych. Stąd powinniśmy często zadawać sobie pytanie: jak wygląda w praktyce moja miłość do bliźniego? Nie ma bowiem miłości do Boga bez miłości do naszych sióstr i braci.
 
 W modlitwie Pańskiej, której Jezus nas nauczył, wypowiadamy prośbę o nadejście Bożego królestwa: „Przyjdź królestwo Twoje”. Warto dziś zastanowić się, czy poprzez nasze decyzje i postawy przyczyniamy się do tego, aby przyszło królestwo Boże. Czy naprawdę robimy wszystko, co w naszej mocy, aby Chrystus królował w naszym życiu i kierował naszymi umysłami oraz sercami?
 
 Dziesięć lat temu, w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, biskupi polscy, w obecności władz państwowych oraz licznie zgromadzonych wiernych, w łączności z całym narodem, uroczyście zawierzyli Jezusowi Chrystusowi naszą Ojczyznę i cały naród. Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana był zwieńczeniem Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia oraz obchodów 1050. rocznicy Chrztu Polski. Dzień później został on odczytany w kościołach parafialnych w całej Polsce.
 
W tym akcie zostało wyrażone przekonanie, że potrzebujemy królowania Chrystusa. Potrzebujemy, aby Chrystus królował w naszym życiu i postępowaniu: osobistym, rodzinnym i narodowym. Poddajemy się Jego władzy, przyrzekamy żyć Jego miłością, oddajemy Mu nasze serca, zawierzamy Mu nasze rodziny i nasz naród. Realizacja tego programu wymaga zaufania Jezusowi i nieustannego powierzania Mu swojego życia, poddając je Jego panowaniu.
 
 Warto dziś ponownie rozważyć to głębokie i ważne wezwanie, które dla wielu ludzi wierzących stanowi fundament codziennego życia. Wiąże się ono ze świadomym zapraszaniem Chrystusa, aby królował w naszych sercach, kierował naszymi decyzjami i kształtował nasze relacje z innymi. Powinno to znajdować odzwierciedlenie w konkretnych działaniach i postawach.
 
 Zgodnie ze słowami Jezusa zawartymi w dzisiejszym fragmencie Ewangelii spróbujmy zastanowić się i odpowiedzieć na pytanie, jak wygląda nasze postępowanie. Czy, kierując się miłością, potrafimy nakarmić głodnych, napoić spragnionych, pochylać się nad chorymi i ubogimi, pocieszać smutnych i cierpiących oraz nieść nadzieję zagubionym? Czy w naszym życiu kontynuujemy Jego lekcję miłości?
 
o. Sylwester Cabała CSsR – „redemptor.pl”
Misjonarz Prowincji Warszawskiej Redemptorystów – Tuchów
 
 
 
 
 
 
Pierwszy
 
Francisco de Zurbarán namalował ich kilka. Można je zobaczyć w największych muzeach świata. Portrety – bo tak chyba należałoby je nazwać – składanego w ofierze baranka. Na ciemnym tle widzimy leżące, jeszcze żywe ciało zwierzęcia. W zależności od wersji obrazu mniej lub bardziej zaznaczone są emocje towarzyszące ofierze, która ma zostać złożona na ołtarzu. Wkrótce spotka ją śmierć.
 
Historia sztuki nie zna chyba bardziej spersonifikowanego przedstawienia Baranka Bożego. Patrząc na kolejne, coraz bardziej dopracowane wersje, a zwłaszcza na tę najbardziej znaną – madrycką – nie mamy wątpliwości, że malarz nie przedstawiał „tylko” zwierzęcia. Namalował jego los, przeznaczenie, a także ich przyjęcie – zgodę.
 
Dzisiejsze pierwsze czytanie, zaczerpnięte z proroctwa Ezechiela, wyraźnie zaznacza: „Ja będę pierwszy szukał moich owiec i będę sprawował nad nimi pieczę”. I dalej: „Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie”.
 
Apostoł Paweł mówi wprost: „Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie”.
 
O pierwszeństwie Chrystusa upewnia nas także Ewangelia: „Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie…”.
 
Właśnie dlatego jest Pierwszy i Ostatni, Alfa i Omega, Ofiara złożona za nas i Sędzia czasów ostatecznych. Nie przeszedł bowiem przez życie „pozornie”, „od niechcenia”, „iluzorycznie” – jak chcieliby dawni i współcześni doketyści.
 
Sprawiedliwość i miłosierdzie – atrybuty królewskiej władzy oraz sądu ostatecznego – nie są w Nim zatem czymś zewnętrznym, czymś dodanym, lecz rzeczywistością przeżytą i ofiarowaną ze względu na nas.
 
Czyż tytuł „król” nie oznacza kogoś, kto jest pierwszym obywatelem królestwa, w pełni obdarzonym prawami i ich egzekutorem?
 
To nasz Król! Ten, który jest Pierworodnym spośród umarłych i pierwocinami nas wszystkich.
 
Paweł Zybura OP – „wdrodze.pl”
 
 
 
 
 
 
 
Kościół potrzebuje proroków mających wizję przyszłości
 
Stawiacie pomniki prorokom, a jesteście potomkami tych, którzy ich mordowali! – zarzucał Jezus pobożnym Izraelitom (por. Mt 23,31). Co powiedziałby dzisiaj o nas, pobożnych katolikach? To samo? Szanujemy martwych proroków, a pomiatamy tymi, którzy żyją pośród nas.
 
Ksiądz Franciszek Blachnicki i ksiądz Jan Zieja nie byli rozumiani przez swoich przełożonych. Nie dziwmy się więc, że również dzisiaj niejeden głos proroczy jest uciszany, bo jest niewygodny lub nie mieści się w schematach, do których przywykliśmy. Gorszymy się tym, że przełożone poniżały siostrę Faustynę, a dalej tolerujemy, że siostrami zakonnymi się pomiata. Święci mieli dużo pokory i odwagi, by znosić prześladowania ze strony braci i sióstr.
 
Podczas spotkania, które odbyło się w listopadzie w prowadzonym przez jezuitów Europejskim Centrum Komunikacji i Kultury w Warszawie Falenicy, dr hab. Marek Kita, filozof i teolog, zmierzył się z pytaniem: Co znaczy w życiu katolika być dzisiaj prorokiem?
 
Wprowadzając w temat podkreślił, że Biblia nie dlatego opisuje trudne relacje między ludźmi odpowiedzialnymi za sferę religijną a prorokami, abyśmy myśleli o tych ludziach sprzed tysięcy lat, lecz dlatego, że to jest o nas. Słowo Boże jest skierowane do nas, a nie do tych, którzy dawno pomarli. Prześladowaliśmy i prześladujemy proroków. „To jest bardzo bolesne, bo chciałoby się, żeby Lud Boży był doskonały, bez skazy i zmarszczki” – powiedział profesor. „Ale nigdy nie było idealnie i nie będzie idealnie” - dodał. Ludzie Kościoła nigdy nie byli tak bardzo prześladowani przez wrogów chrześcijaństwa jak przez braci i siostry w Chrystusie. „Nikt nas tak nie skrzywdzi, jak nasi proboszczowie i biskupi. Tak już jest. Im jest się bliżej kogoś, tym bardziej jest się podatnym na zranienia z jego strony” – tłumaczył. Podobnie jest w rodzinach: „Nikt mi nie zrobi takich świństw jak najbliżsi”.
 
Powinniśmy uczyć się nie tylko szanować niewygodnych proroków, ale również sami bywać prorokami i nie bać się mówić o naszej wizji przyszłości. Nikt jednak nie uczy dzisiaj wiernych jak pełnić w życiu funkcję proroka, kapłana i króla? Każdy ochrzczony jest do tego powołany. Prorok to nie wróżbita. Kapłan to nie czarodziej zamieniający chleb w Boga, a król nie daje odczuć swojej władzy. Zdobywa autorytet służąc poddanym, a nie wykorzystując ich do osiągania swoich celów.
 
Czasem Bóg przemawia przez kogoś, kto nawet nie jest chrześcijaninem. Jeśli potrafił przemówić przez oślicę pogańskiego Balaama, to czy nie może posłużyć się kimś, komu Kościół katolicki jest zupełnie obcy? Podczas spotkania padły przykłady Martina Lutra Kinga, Jacka Kuronia, Juliana Tuwima. Jak rozpoznać głos proroczy i jak odróżnić prawdziwych proroków od samozwańczych wichrzycieli, którzy manipulują ludźmi i sprowadzają ich na manowce?
 
Autentyczny prorok nie manipuluje strachem i nie buduje podziałów typu „my kontra oni”, ale wzywa do wewnętrznej przemiany, do odpowiedzialności za własne czyny i za wspólnotę. Niesie przesłanie przeniknięte troską o innych, a nie niechęcią do kogokolwiek. Nie odpowiada na prześladowania pogardą, pychą, czy chęcią zemsty. Nie zabiega o własny interes i popularność. Często cierpi w samotności z powodu misji, którą podejmuje.
 
W dalszej perspektywie słowa i czyny proroka przynoszą odnowę duchową i autentyczne dobro, nawet jeśli rodzą się z kryzysu i powodują ból. Prorok krytykuje grzech i skostniałe schematy z miłości do całego Kościoła, a przez to, do ukochanego przez Boga świata, a nie tylko do grupy wybranych. Pragnie jego oczyszczenia i rozwoju. Staje po stronie najsłabszych i niesłuchanych. Nagrodzeni niedawno przez Tygodnik Powszechny, Zbigniew Nosowski i Marina Hulia są dla mnie takimi prorokami.
 
Zdaniem zaproszonego na spotkanie gościa, kryzys, który dzieje się w Kościele, wydaje się być niezbędny, bo przyzwyczailiśmy się do rzeczy, których w ogóle nie powinno być. Nie wyszliśmy do tej pory z konstantyńskiego uwikłania. Wielu twierdzi, że powinno być tak jak było i najlepiej, jeśli będziemy robili to samo, tylko więcej. Tego typu reforma jest chora. To raczej hamulcowi niż prorocy. Są w Kościele takie rzeczy, które muszą się rozlecieć, a że są zorganizowane zbyt dobrze, to długo będą się rozlatywały.
 
Wyszedłem ze spotkania z przekonaniem, że Kościół potrzebuje odważnych proroków. Jak nigdy wcześniej. Czy ktoś ich będzie pochwalał? Wątpię. Dopiero po ich śmierci będziemy bili się w piersi i stawiali im pomniki.
 
(cytaty ze spotkania nie były autoryzowane)
Wojciech Żmudziński SJ – „deon.pl”
 
 
 
 
 
Czy liturgiczna tradycja Kościoła może znów łączyć? Nowy dokument Watykanu
 
Opublikowany przed miesiącem przez Dykasterię Nauki Wiary dokument przypomina o bogactwie tradycji liturgicznej Kościoła i potrzebie uwzględniania różnych sposobów przeżywania wiary. W kontekście dyskusji o liturgii warto zestawić te słowa z niedawną wypowiedzią Leona XIV na temat przepisów ograniczających celebrację według mszału sprzed reformy soborowej.
 
22 października Dykasteria Nauki Wiary opublikowała dokument Venite ad me (Przyjdźcie do Mnie), poświęcony przekazywaniu wiary we współczesnym świecie. Wśród zagadnień dotyczących ewangelizacji, katechezy i życia wspólnot chrześcijańskich znalazła się obszerna refleksja na temat liturgii. Szczególną uwagę zwraca fragment poświęcony różnym wrażliwościom liturgicznym obecnym w tradycji Kościoła katolickiego.
 
Dokument przypomina, że liturgia nie jest jedynie zewnętrzną oprawą życia Kościoła ani formą religijnego nauczania. To przede wszystkim doświadczenie wiary, w którym człowiek uczestniczy w tajemnicy Chrystusa poprzez słowa, gesty, milczenie i symbole.
 
„W liturgii wiara jest przekazywana w sposób performatywny: nie mówimy po prostu o Bogu, ale wchodzimy z Nim w relację” – czytamy w punkcie 90.
 
Autorzy odwołują się również do starożytnej zasady lex orandi, lex credendi – prawo modlitwy jest prawem wiary. Sposób sprawowania liturgii ma zatem znaczenie dla tego, jak wierni poznają i przeżywają wiarę Kościoła. Nie wystarczy, by celebracja była poprawna pod względem formalnym. Znaki liturgiczne powinny rzeczywiście przemawiać do umysłów i serc uczestników.
 
Nie tylko słuchanie i odpowiadanie
 
Szczególnie interesujący jest fragment poświęcony różnym sposobom uczestnictwa w liturgii. Dykasteria przywołuje w nim wspomnienie niemieckiego teologa Romana Guardiniego z jego podróży na Sycylię.
 
Guardini opisuje wizytę w katedrze w Monreale. Wspomina o tłumie ludzi zgromadzonych podczas długiej uroczystości liturgicznej. Większość z nich nie czytała modlitewników ani nie wykonywała szczególnych gestów. Po prostu patrzyli i kontemplowali. Dla niemieckiego teologa było to odkrycie innego sposobu przeżywania liturgii.
 
Zauważył, że uczestnictwo może dokonywać się nie tylko przez słuchanie, mówienie i wykonywanie gestów, ale również przez patrzenie. Człowiek może przyjmować sacrum poprzez piękno świątyni, obrazy, architekturę i sam przebieg obrzędów.
 
Guardini dostrzegł przy tym pewien brak charakterystyczny dla północnoeuropejskiej kultury religijnej: utratę zdolności kontemplowania świętości poprzez jej widzialne znaki.
 
Dykasteria wykorzystuje tę refleksję, by pokazać, że liturgiczne dziedzictwo Kościoła obejmuje różne sposoby przeżywania celebracji. Nie każda kultura wykształciła takie same formy pobożności, a ich różnorodność może stanowić bogactwo wspólnoty wierzących.
„Poznawać różne wrażliwości liturgiczne”
 
Najważniejszy z punktu widzenia współczesnych dyskusji o liturgii jest punkt 94 dokumentu. Autorzy stwierdzają w nim, że należy zadbać o to, aby wierni w każdej diecezji, a także osoby dopiero zbliżające się do wspólnoty Kościoła, mogły poznać „różne wrażliwości liturgiczne obecne w tradycji Kościoła katolickiego”.
 
Dalej czytamy:
 
„Przestrzegając obowiązujących norm liturgicznych, duszpasterze są wezwani do uwydatniania bogactwa katolickiego dziedzictwa liturgicznego – na przykład różnorodności stylów muzycznych, które je charakteryzują – aby móc nawiązać kontakt z różnymi wrażliwościami swoich współczesnych”.
 
Warto zwrócić uwagę na dwa elementy tego sformułowania. Po pierwsze, dokument mówi o bogactwie dziedzictwa liturgicznego całego Kościoła. Po drugie, różnorodność wrażliwości nie jest przedstawiana jako problem wymagający rozwiązania, lecz jako rzeczywistość, którą duszpasterze powinni uwzględniać.
 
Nie chodzi przy tym wyłącznie o muzykę czy estetykę celebracji. Autorzy zwracają również uwagę na znaczenie obrzędów towarzyszących ważnym wydarzeniom ludzkiego życia. Wskazują, że współczesny indywidualizm prowadzi do stopniowej utraty wspólnej pamięci o rytuałach, nie likwidując jednak głęboko zakorzenionej w człowieku potrzeby symbolicznych gestów i ceremonii.
 
Źródłowe dziedzictwo
 
Refleksja Dykasterii Nauki Wiary nabiera dodatkowego znaczenia w świetle nauczania Benedykta XVI. W motu proprio Summorum Pontificum z 2007 roku papież przypomniał, że mszał promulgowany przez Pawła VI oraz mszał trydencki z 1962 roku są dwoma sposobami korzystania z jednego rytu rzymskiego.
 
W liście do biskupów towarzyszącym dokumentowi Benedykt XVI wyjaśniał, że nie należy traktować obu wydań mszału tak, jakby należały do dwóch różnych obrządków. Podkreślał również, że w historii liturgii istnieje rozwój i postęp, ale nie zerwanie z przeszłością.
 
„To, co dla poprzednich pokoleń było święte, pozostaje święte i wielkie również dla nas i nie może nagle zostać całkowicie zakazane, a nawet uznane za szkodliwe” – pisał papież.
 
W tym ujęciu troska o ciągłość tradycji liturgicznej nie jest kwestią przynależności do określonego środowiska czy preferencji estetycznych. Dotyczy sposobu, w jaki cały Kościół odnosi się do własnego duchowego dziedzictwa. Benedykt XVI zwracał zresztą uwagę, że różne sposoby sprawowania liturgii mogą się wzajemnie ubogacać.
Leon XIV: „Nie teraz”
 
Dyskusja o miejscu dawnej liturgii w życiu Kościoła powraca również w związku z obowiązującym od 2021 roku motu proprio Franciszka Traditionis custodes. Dokument ten wprowadził ograniczenia dotyczące celebracji według mszału z 1962 roku, przekazując biskupom diecezjalnym określone kompetencje w zakresie udzielania zezwoleń.
 
16 listopada, podczas konferencji prasowej na pokładzie samolotu wracającego z podróży apostolskiej do Urugwaju, Argentyny i Peru, Leon XIV został zapytany przez dziennikarza francuskiego dziennika „Le Figaro”, czy rozważa złagodzenie tych przepisów.
 
„Nie, nie teraz” – odpowiedział papież. Wyjaśnił, że Traditionis custodes było decyzją Franciszka i że Kościół będzie nadal stosował się do zawartych w nim regulacji. Przypomniał jednocześnie, że dokument przewiduje możliwość udzielania dyspens i zezwalania na celebrację według dawnego mszału.
 
Leon XIV uzasadnił swoje stanowisko troską o jedność Kościoła. Zwrócił uwagę, że zdecydowana większość katolików na świecie uczestniczy w liturgii sprawowanej według mszału Pawła VI i że będzie ona nadal zwyczajną formą celebracji w Kościele łacińskim.
 
Warto jednak odnotować sformułowanie „nie teraz”. Papież nie zapowiedział zmiany obowiązujących przepisów, ale też nie zadeklarował, że ich rewizja jest wykluczona w przyszłości. Na razie opowiedział się za kontynuacją obecnej polityki i podkreślił znaczenie jedności.
 
Ciągłość tradycji i jedność Kościoła
 
Dokument Dykasterii Nauki Wiary także nie zmienia obowiązujących regulacji dotyczących liturgii. Nie jest też zapowiedzią powrotu do rozwiązań przyjętych przez Benedykta XVI. Jego znaczenie leży gdzie indziej: przypomina, że liturgia jest nośnikiem pamięci i tradycji Kościoła, a duszpasterze powinni uznawać jej różnorodność oraz pomagać wiernym odkrywać bogactwo tego dziedzictwa.
 
Zestawienie tych wskazań z wypowiedzią Leona XIV pokazuje dwa aspekty tej samej troski. Z jednej strony papież podkreśla potrzebę jedności i przestrzegania obowiązujących norm, z drugiej – dokument jego dykasterii zachęca do poznawania różnych wrażliwości liturgicznych i doceniania wielowiekowego dziedzictwa Kościoła.
 
Pozostaje pytanie, jak te wskazania będą realizowane w praktyce duszpasterskiej. Czy otwartość na bogactwo tradycji liturgicznej znajdzie odzwierciedlenie również w podejściu do tych form liturgii, które przez wieki kształtowały – i dalej przecież kształtują – duchowość wielu katolików?
 
Tomasz Rowiński- „alateia.pl”
 
 
 
 
Mnieście uczynili...
 
"Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili.” (Mt 25,40)
 
A. Przeczytać
 
W ostatnią niedzielę roku kościelnego, tak jak i w pierwszą, czytamy o ostatecznym przyjściu Syna Człowieczego. Nasze pierwsze rozważanie przypominało nam: „Czuwajcie, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie”. Nie wiemy. Zapewne nie wszyscy już odczytujemy Ewangelię ostatnią, niektórzy stoją już przed Bogiem twarzą w Twarz. Dziś czytamy o sądzie ostatecznym.
 
B. Przemyśleć
 
 „Cokolwiek uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Zazwyczaj przy tej Ewangelii uświadamiamy sobie, że nie można dzielić życia na: inne dla Boga i inne dla ludzi. A nasze życie to często jakby dwa światy: jeden chrześcijański, drugi świecki. Kiedy chce się kochać Boga naprawdę, trzeba je zjednoczyć. I tak rzeczywiście jest, trzeba podjąć ten trud ujednolicenia życia, by nie było w nim schizofrenii.
 
 Ale jest chyba jeszcze druga strona tej Ewangelii. Bo tak naprawdę, my nie dzielimy świata. Mamy tylko jedno życie, jedno serce, jeden sposób postępowania. Rozdwojenie życia, to pozory. Ostatecznie nie potrafimy go podzielić. Boga będziemy zawsze traktować podobnie, jak traktujemy ludzi. Jeśli wykorzystujemy ludzi, będziemy wykorzystywać i Boga do własnych celów. Jeśli chcemy, by ludzie nam się kłaniali, będziemy oczekiwać, że i Bóg się pokłoni. Jeśli uważamy, że to nam się coś należy od ludzi, a nie im od nas, i przed Bogiem będziemy zazdrośni o przywileje, będziemy też oczekiwać, by Bóg spełniał nasze zachcianki. Jeśli manipulujemy ludźmi, będziemy manipulować Bogiem. Jeśli oszukujemy ludzi, nawet w konfesjonale nie będziemy do końca szczerzy. Jeśli ciągle pouczamy ludzi, będziemy pouczać i Boga. Ale jeśli potrafimy kochać ludzi bezinteresownie, to potrafimy kochać i Boga bez względu na wszystko. Parafrazując Ewangelię: tak jak zachowujecie się przy ludziach, tak samo zachowujecie się przy Mnie.
 
 To dlatego tak bardzo jest ważne, jacy jesteśmy dla innych. Raz: żeby zobaczyć ile warta nasza miłość tak naprawdę. Dwa: żeby widzieć, czy idziemy w stronę Boga, czy tylko tak nam się wydaje. Jeśli nie ma w nas większej życzliwości dla ludzi niż rok temu, to nie oszukujmy się. Nie zaszliśmy zbyt daleko.
 
 Nie, to wcale nie jest proste - kochać człowieka: każdego, zawsze, wszędzie, pomimo wszystko. Nawet mając najlepsze chęci, wiele razy nie będzie się udawać. Kiedy zaczynamy pracę nad sobą, ranimy się nawzajem, jak górskie kamienie o ostrych końcach. Bystra woda porywa nas i rzuca na innych, to boli, ale z czasem widzimy, że te bolesne spotkania sprawiają, iż nasze ostre krawędzie łamią się i kruszą, powoli stajemy się mniej kanciaści. Jaką daleką drogę musiał przebyć kamień, którego nad brzegiem morza wzięło małe dziecko. Matka nie bała się skaleczenia, bo kamienie nad morzem nie mają już kantów i szpiców. Są okrągłe i przyjemnie je trzymać w dłoni. Już nie ranią. Tacy powinniśmy być. Ale żeby się tak oszlifować, trzeba czasu, trzeba bólu, trzeba prób. Musimy znaleźć na to i siłę, i ochotę.
 
 Kiedy już poukładamy nasze stosunki z ludźmi, okaże się, że jest nam dużo bliżej Boga. Gdy nie będziemy się wstydzić siebie, i Jego nie będziemy się wstydzić. Bo jest w nas skłonność, by się Go wstydzić, albo się Nim chwalić. A najlepiej, gdy będzie to podobne do radości z jaką przedstawia się „swoją” dziewczynę. To jest Gosia - powiedział mi Piotr, a w jego słowach było tyle dumy i radości i czułości, że nikt nie wątpił jak wiele ich łączy. Że to nie kuzynka wujka z drugiego małżeństwa ani sąsiadka z trzeciego piętra, ale ktoś bardzo bliski. To Gosia, którą kocham. I Gosia staje się nam od razu bliska, i wyjątkowa, skoro Piotr mówi o niej z taką dumą. Poznajcie się. To jest właśnie Jezus, którego kocham. Tak się cieszę, że chciał być ze mną.
 
 Postawić wszystko na Boga. Warto. Wprawdzie dzisiejszy świat nie pomaga nam w nawróceniu. Jakże odległa jest nam postać siewcy, który wrzucając ziarno w glebę wie, że dopiero po wielu miesiącach może zebrać zboże. Naciskamy klawisz komputera i wszystko jest już. I tylko w pracy nad sobą tak wolno idzie, tak trudno, tak niepewnie. Ile naszych dobrych chęci skończyło się dzień po powrocie ze wspaniałych rekolekcji? Albo po pierwszym grzechu. Nie, nie mamy cierpliwości do siebie. I już sobie nie wierzymy. I już coraz trudniej formułować obietnice adwentowe, wielkopostne...
 
 Ale trzeba postawić wszystko na Boga. Warto. Jest tylko jedno ogromne niebezpieczeństwo spotkania Boga:
 
Kiedy stracimy kogoś bliskiego, coś ważnego - możemy zwrócić się do Boga, oprzeć się na Nim, prosić o pomoc. Kiedy stracimy Boga - nie mamy już nic, co by Go umiało zastąpić. Już wszystko będzie za małe. Możemy tylko wraz z Jezusem wołać: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Bo jedynym "niebezpieczeństwem" spotkania Boga naprawdę jest właśnie to, że jeśli Bóg stanął przed nami tak blisko, to już nic nie jest w stanie nam Go zastąpić. Gdy stracimy na zawsze matkę, dziecko, ukochanego człowieka, pieniądze, zdrowie - możemy uchwycić się Boga i zacząć nowe życie. Kiedy pokochamy, a potem stracimy Boga, choćbyśmy cały świat zyskali, nie mamy dalej nic.
 
 Ale jest też jedna ogromna nadzieja: Jeśli raz spotkaliśmy Boga naprawdę, to już będziemy za Nim tęsknić. Trzeba silnej woli - ale wiemy dokąd wrócić. On będzie czekał...
 
C. Przemodlić
 
 - Módlmy się, abyśmy nigdy przed Bogiem nie uciekali. Nie ma takiego miejsca, gdzie Bóg by nas nie szukał, nie ma takiego grzechu, po którym Bóg nie chciałby nas widzieć, nie ma takiej odległości, poza którą Bóg już by na nas nie czekał.
 
 - Módlmy się, byśmy w pierwszą niedzielę Adwentu znów spróbowali narodzić się na nowo.
 
Bogumiła Szewczyk – katolik.pl”
 
 
 
 
 
 
 
O rozpamiętywaniu śmierci
 
1. Bardzo szybko będzie tu po tobie, popatrz więc trochę inaczej na swoje istnienie. Człowiek dzisiaj jest jutro już go nie widać 1 Mch 2,63. A kiedy zniknie sprzed oczu, szybko zejdzie z pamięci. O, ta tępota i zakamieniałość ludzkiego serca, które myśli tylko o teraźniejszości, a nie potrafi przewidywać tego, co nadejdzie.
 
W każdej chwili, w każdym kroku i w myśli wyobrażaj sobie, że już dziś umrzesz. Gdybyś miał czyste sumienie, nie bałbyś się tak bardzo śmierci. Lepiej unikać grzechu niż uciekać od śmierci. Dziś jeszcze nie jesteś gotowy, a co będzie jutro? Jutro niepewne, skąd wiesz, czy będziesz miał jakieś jutro?
 
2. Cóż nam po długim życiu, skoro tak mało się doskonalimy? Długie życie nie zawsze ulepsza człowieka, a często tylko zwiększa rozmiar winy. Gdybyśmy choć jeden dzień dobrze przeżyli na świecie! Niektórzy liczą sobie lata odnawrócenia, ale jakże często lichy jest plon tego czasu.
 
Strasznie jest umierać, ale może jeszcze niebezpieczniej długo żyć. Szczęśliwy, kto zawsze ma przed oczyma godzinę swojej śmierci i codziennie przygotowuje się do skonu. Może widziałeś kiedy, jak umiera człowiek. Pamiętaj, że i ty odejdziesz w tę samą drogę Joz 23,14; 1 Krl 2,2.
 
3. Gdy nadejdzie ranek, pomyśl, że nie doczekasz wieczora. Wieczorem nie obiecuj sobie tak śmiało poranka. Zawsze więc bądź gotowy i żyj tak, aby śmierć nigdy nie zastała cię nie przygotowanym.
 
Tylu ludzi umiera nagle i niespodziewanie. Bo o godzinie, której się nikt nie spodziewa, przyjdzie Syn Człowieczy Mt 24,44; Łk 12,40. A kiedy nadejdzie już ta ostatnia godzina, zaczniesz zupełnie inaczej patrzeć na całe swoje minione życie i będziesz żałował, żeś był tak niedbały i tak słaby Mt 24,22.24.
 
4. Jakże szczęśliwy i mądry jest ten, kto już teraz stara się być takim, jakim chciałby być w obliczu śmierci! Nadzieję szczęśliwej śmierci może dać tylko zupełne odrzucenie światowości, żarliwe pragnienie dobra, umiłowanie dyscypliny, trud pokuty, gorliwe posłuszeństwo, zapomnienie o sobie i znoszenie trudności dla miłości Chrystusa. Wiele możesz zrobić, póki jesteś zdrowy, ale w chorobie nie wiem, co potrafisz. Mało jest takich, którzy stają się lepsi dzięki chorobie, tak jak i ci, co wiele podróżują, niekoniecznie stają się święci.
 
5. Nie licz na przyjaciół i bliskich i nie odkładaj spraw zbawienia na nieokreśloną przyszłość, bo szybciej, niż sądzisz, ludzie zapomną o tobie. Lepiej zawczasu przewidywać i póki czas dobrze czynić, niż zdawać się na cudzą pomoc. Jeśli ty sam nie troszczysz się teraz o siebie, któż potem zatroszczy się o ciebie? Teraz jest czas drogocenny. Teraz są dni zbawienia, teraz właśnie pora 2 Kor 6,2; Iz 49,8.
 
Ale niestety! Nie korzystasz z tej pory tak, jak byś mógł, aby zasłużyć na życie wieczne. Przyjdzie czas, że zapragniesz mieć choć jeden dzień, choć jedną godzinę na poprawę, a nie wiem, czy otrzymasz.
 
6. Spójrz, mój drogi, od jakiego niebezpieczeństwa mógłbyś się uwolnić, jakiego pozbyć się strachu, gdybyś zawsze żył w bojaźni i pamiętał o śmierci. Staraj się żyć tak, abyś w godzinie śmierci mógł się raczej cieszyć niż lękać.
 
Ucz się teraz umierać dla świata, abyś już zaczął żyć z Chrystusem. Ucz się wszystko od siebie odsuwać, abyś już wolny mógł podążać do Chrystusa 1 Kor 9,27. Oczyść się przez pokutę, abyś mógł już teraz żyć w niezachwianej ufności.
 
7. Ach, ty głupcze! Dlaczego myślisz, że będziesz żył długo, gdy żaden dzień twój nie jest pewny? Koh 9,3. Jak wielu ludzi zwiodła ta pewność, a nagła śmierć znienacka wyrwała ich z życia! Ileż to razy słyszałeś, że ten zginął od miecza, tamten utonął, ów runął z góry i złamał kark, tego przy stole, tamtego przy zabawie dosięgnął koniec!
 
Jeden zginął w ogniu, drugi od żelaza, trzeci od zarazy, czwarty z rąk zabójców; i tak śmierć jest kresem każdego, a życie ludzkie przemija jak cień Ps 144 (143),4.
 
8. Któż będzie o tobie pamiętał po twojej śmierci? I któż się za ciebie pomodli? Rób, rób teraz, najmilszy, co możesz zrobić, bo nie wiesz, kiedy umrzesz, i nie wiesz, co cię czeka po śmierci!
 
Póki masz jeszcze czas, gromadź skarby nieśmiertelne Ga 6,10. Nie myśl o niczym prócz zbawienia, troszcz się tylko o to, co Boże. Zdobywaj sobie już teraz przyjaciół wielbiąc świętych Pańskich i naśladując ich życie, aby, kiedy opuścisz świat, oni przyjęli cię do przybytków wieczności Łk 16,9.
 
9. Uważaj się za przechodnia i gościa na ziemi, którego ziemskie sprawy nie powinny wiele obchodzić 1 P 2,11. Zachowaj serce wolne i uniesione ku Bogu, bo tutaj nie masz dla siebie trwałej ojczyzny Hbr 13,14. Tam kieruj prośby i westchnienia, i codzienne łzy, aby po śmierci duch twój mógł przejść szczęśliwie wprost do Pana. Amen.
 
Tomasz a Kempis, 'O naśladowaniu Chrystusa' – za: „katolik.pl”
 
 
 
 
 
 
AI obiecuje nam wiedzę i mądrość, a dostajemy tylko zmęczenie i przebodźcowanie
 
- Czat i cała technologia dają nam tylko jakąś namiastkę. AI nie ma nieograniczonego dostępu do wiedzy, bo korzysta tylko z dostępnych danych, zresztą nie zawsze prawdziwych. Daje nie mądrość, ale uśrednioną opinię miliona ludzi. Nie rozumie też moich emocji i poruszeń. Wydaje nam się, że dzięki internetowi czy rozmaitym aplikacjom jesteśmy w stanie dziś nauczyć się wszystkiego, nie wychodząc z domu. Technologia, która ma nam ułatwiać życie, uprzyjemniać je, która jest wręcz zbudowana na rozrywce i obietnicy relaksu - w praktyce bardzo często prowadzi do zmęczenia. A za tym idzie przebodźcowanie, napięcie ciała, nawet fizyczny ból - mówią Magda Urbańska i Agata Rusek w kolejnym odcinku cyklu "Katoliczka w sieci".
 
Magda Urbańska: Agato, wiesz co? Wydarzyła się ciekawa rzecz [uśmiech]. Pewien pan skomentował na Facebooku naszą ostatnią rozmowę - która dotyczyła tego, czy Bóg jest większy niż AI - słowami, że AI do niego odpowiada, a Bóg milczy, więc tak. Jest większy. Uśmiecham się do tego komentarza, bo choć zupełnie się z nim nie zgadzam, oddaje trochę to, czego chcemy dziś dotknąć, prawda?
 
Agata Rusek: No cóż, rzeczywiście ten komentarz doskonale nas wprowadza w temat [śmiech]. Bo zgadza się, AI - każdy, niezależnie czy używasz chatGPT, Claude, Groka, Gemini czy co tam jeszcze dziś hula w przestrzeni - odpowiada człowiekowi zawsze, bo został tak celowo zaprojektowany: jako produkt, który ma cię przy sobie zatrzymać. Dlatego potrafi z pełnym przekonaniem zmyślić cytat czy źródło, byle tylko nie zostawić cię bez odpowiedzi. Odpowiedź jest po prostu wliczona w cenę usługi.
 
Pan Bóg z kolei nie prowadzi infolinii z radami, więc Jego milczenie trudno uznać za element jakiegoś systemu. To jest kwestia relacji. Ja to trochę rozumiem po matczynemu: kiedy któreś z naszych dzieci po raz n-ty pyta, jak rozwiązać jakiś problem, czasem milczę albo odpowiadam pytaniem: „a jak myślisz?”. Wiem, że gdybym podała dziecku gotowy wynik, zabrałabym mu coś cenniejszego od samej odpowiedzi - ten moment, w którym sam na nią wpada albo dociera do niego, jak szeroki jest dany temat. W Biblii też to raz po raz widzimy, np. prorok Eliasz szukał Boga w wichurze, w trzęsieniu ziemi i w ogniu, a spotkał Go w „szmerze łagodnego powiewu”, czyli w czymś, co bardzo łatwo przegapić. Zwłaszcza kiedy w uszach co chwilę brzęczy powiadomienie [śmiech]. Mam więc wrażenie, że Boże milczenie jest jakąś formą zaufania do mnie, nie wspominając o tym niesamowitym pięknie dawania drugiemu miejsca na bycie i wypowiedzenie się: Pan Bóg zostawia mi przestrzeń, w której mogę dojrzeć do odpowiedzi, a czasem odkryć, że zadawałam zupełnie inne pytanie, niż mi się wydawało. Zaryzykuję tezę, że tej jednej rzeczy AI nie potrafi: milczeć!
Mądrość to o wiele więcej niż dostęp do informacji
 
Magda Urbańska: I w tym sztuczna inteligencja zdecydowanie jest podobna do moich uczniów [śmiech]. Trochę mówiłyśmy o tym ostatnio, że wydaje się nam, że technologię można objąć zmysłami, bo smartfon jest narzędziem, które trzymamy w dłoni. Z Bogiem jest trudniej, nawet jeśli ktoś przyjmuje Komunię świętą na dłoń. Coś w tym jest, nie sądzisz? Boga nie widać. Technologii też nie, ale mamy jej namiastkę w urządzeniach, które są jakoś tam mierzalne, dotykalne. Obie jednak chyba stoimy na stanowisku, że chrześcijaństwo zdecydowanie wyprzedza technologię…
 
Trochę wspominałam tydzień temu o pytaniach zadawanych czatowi GPT, gdy to właśnie czat nam przychodzi jako pierwszy do głowy, a nie modlitwa. Jednak spójrzmy na to z innej perspektywy. Czat i cała technologia dają nam tylko jakąś namiastkę. On nie ma nieograniczonego dostępu do wiedzy, bo korzysta tylko z dostępnych danych, zresztą nie zawsze prawdziwych. Nie rozumie też moich emocji i poruszeń, nie wspiera mnie swoją łaską. Jednak mądrość Boża to coś zdecydowanie więcej niż dostęp do informacji - choć te u Boga są prawdziwe, zweryfikowane i przekazane mi z miłością. To głębsze spojrzenie na rzeczywistość, moje życie, mnie samą. Nie mówiąc już o tym, że łaska Boża to nie tylko intelektualne poznanie życia i jego niuansów, ale też taka „przestrzeń”, która czasem jest otuleniem, uzdrowieniem albo miłosierdziem. Tylko Bóg zbawia… Tego nie da mi najlepiej skonstruowany czat GPT.
 
Ile spokoju tracimy, gdy dostajemy kolejną porcję informacji?
 
Agata Rusek: Bardzo mi bliskie jest to rozróżnienie między dostępem do danych, do informacji a mądrością, o którym wspominasz. W codzienności strasznie łatwo je zatrzeć. Pomyśl o mamie, która o drugiej w nocy siedzi przy łóżeczku swojego pierwszego dziecka, rozpalonego od gorączki niemowlaka. Wpisuje w wyszukiwarkę kolejne objawy. Przypuszczalnie już po 5 minutach ma przed sobą 20 możliwych diagnoz, od trzydniówki po toczeń, i zaczyna być przerażona. Informacji dostała mnóstwo, tylko żadna z nich nie podpowiedziała jej mądrze. W życiu są też pytania, na które żaden zbiór danych nie da dobrej odpowiedzi: czy to jest ten człowiek, z którym mam przejść przez życie, czy przyjąć tę pracę kosztem czasu z dziećmi, jak przebaczyć komuś, kto nawet nie poprosił o przebaczenie. Czat oczywiście coś na to odpowie, i to bardzo składnie, ale będzie to w gruncie rzeczy uśredniona opinia milionów ludzi i jakiejś skompilowanej wiedzy z podręczników. Nic co ma pełny ogląd na moje życie, moją osobowość czy moją historię. Psalmista mówi do Boga: „Panie, przenikasz i znasz mnie”, i ta wiedza od środka, z wnętrza mojego życia, pozostanie poza zasięgiem każdego modelu językowego, który zna wyłącznie to, co ktoś już kiedyś gdzieś napisał. Zastanawiam się czasem, ile spokoju tracimy przez to, że zamiast prosić Pana Boga o mądrość (niczym Salomon!), prosimy o kolejną porcję informacji… I ile potem płacimy, żeby ten utracony spokój jakoś odkupić.
 
Magda Urbańska: Agato, bardzo porusza mnie Twoja myśl, dziękuję, że to powiedziałaś! To bardzo ważne. I tak sobie myślę w tym kontekście również o tym, że miłosierdzie jest za darmo, a aplikacje poprawiające ludziom nastrój pobierają stałe opłaty. Ale dobra, nie gadajmy o pieniądzach [śmiech]. Mam takie doświadczenie, że nic nie przynosi tak głębokiego pokoju serca jak dobrze przeżyta spowiedź. Dziś wiele słyszymy o uważności, świadomym oddechu, reklamuje się nam kolejne e-booki dotyczące technik wyciszenia itd. One wszystkie mogą być niezwykle wartościowe, ale nie jako cel sam w sobie, ale jako dodatek, podpowiedź, sugestia. Gdy dojdziemy w swoim myśleniu do takiego punktu, że najważniejsze będzie dla mnie spotkanie z Bogiem, choćby w sakramentach, w głowie zaczną się nam inaczej układać pewne przestrzenie… I znowu wrócę do myśli sprzed tygodnia. Do tego, że wielu z nas nie ma dobrego doświadczenia wiary, relacji z Bogiem, więc to może brzmieć jak totalna abstrakcja… Moje doświadczenie pokazuje jednak, że łaski sakramentu nic nie przebije. Nic. Ani terapia, ani uważność czy techniki wyciszenia. Nic nie daje takiego pokoju serca jak spowiedź czy Eucharystia.
 
To, za co ludzie płacą w drogich ebookach, Kościół daje za darmo od setek lat
 
Agata Rusek: Te wszystkie techniki - jak uważność czy medytacja - mogą być pewnie wartościowym dodatkiem, ale przyznam Ci, że trochę mnie śmieszy, a trochę smuci, jak chętnie współczesny człowiek kupuje w ładnym opakowaniu coś, co w Kościele mamy od wieków. Za darmo i gruntownie opisane. Już w czwartym wieku na egipskiej pustyni mnisi, których nazywamy ojcami pustyni, robili przecież coś, co dziś sprzedaje się w e-bookach jako „obserwowanie swoich myśli”. Taki Ewagriusz z Pontu np. z niezwykłą precyzją opisywał natrętne myśli, które rozpraszają serce, takie jak smutek, gniew czy acedia, czyli duchowe znużenie i zniechęcenie, a bodajże jego lista ośmiu złych myśli stała się po latach zalążkiem listy grzechów głównych. Mnisi powtarzali w rytm oddechu krótkie wezwanie: „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną grzesznikiem”, a abba Mojżesz radził młodemu bratu: „Idź, usiądź w swojej celi, a cela nauczy cię wszystkiego”. No księga medytacji normalnie!
 
Dla mnie kluczowa różnica polega jednak na tym, dokąd ta praktyka uważności ma prowadzić. Z tego, co wiem, w mindfulness kieruję uwagę na siebie, na swój oddech, swoje ciało i swoje myśli. Czyli w gruncie rzeczy zostaję sama ze sobą. Kręcę się wokół siebie. Chrześcijańska medytacja kieruje moją uwagę ku Komuś, kto na mnie czeka, kto chce być ze mną w relacji, więc moja cisza zamienia się w rozmowę. I jeszcze jedna rzecz, tak już zupełnie po matczynemu: takiej modlitwy Jezusowej albo różańca nie trzeba uruchamiać w aplikacji ani wygospodarowywać na nią dwudziestu minut ciszy, których w domu pełnym małych dzieci czasami po prostu nie ma. Można te modlitwy szeptać przy rozwieszaniu prania, w kolejce do pediatry albo w samochodzie zaparkowanym pod szkołą pięć minut przed dzwonkiem. I poczuć dzięki nim pokój serca czy wolność. Myślę, że wiele z nas bywa właśnie w takiej celi na kółkach [śmiech].
Współczesna technologia daje nam namiastkę mądrości
 
Magda Urbańska: Moja cela ma dwie nogi, moje własne [śmiech], bo odmawiam różaniec w drodze na pociąg, którym dojeżdżam do pracy. Podobnie mam z ignacjańskim rachunkiem sumienia, który jest dokładnie tym, o czym mówisz! Badaniem myśli, poruszeń, moich reakcji… Tyle, że nie jest patrzeniem w stylu “ja, moje”, ale jest szukaniem odpowiedzi, jak odpowiedziałam na to, co mówi i co proponuje mi Pan Bóg. Jakże to jest zasadnicza różnica! Jest spotkaniem z Kimś, kto chce ze mną relacji, ale z drugiej strony sama forma tej modlitwy wycisza, zwiększa samoświadomość, pomaga nazywać różne przestrzenie, które się we mnie ścierają. Przypomnę, że ojciec Ignacy żył w latach 1491-1556. Już wtedy chłop ogarnął, co jest człowiekowi potrzebne, by mądrze i świadomie żyć, zostawił nam to w swoich Ćwiczeniach Duchowych. Współczesna technologia daje nam tego namiastkę, ociosaną z głębi…
 
Agata Rusek: O to, to, to! Chciałabym też dotknąć w tym miejscu wątku, który wydaje mi się szczególnie podstępny, bo technologia chętnie obiecuje nam dziś coś, czego nie da się uzyskać, wodząc palcem po ekranie. Choć bardzo nachalnie próbuje się człowieka do tego przekonać. Mam wrażenie, że w ostatnich latach puchniemy od mitów, że dzięki internetowi czy rozmaitym aplikacjom jesteśmy w stanie dziś nauczyć się wszystkiego, nie wychodząc z domu. I rzeczywiście, z pewnością dostęp do rozmaitej wiedzy, nauki języków, tutoriali - jest dziś niebywały. Ale mam wrażenie, że wraz z nim ulegamy złudzeniu, że da się czegoś nauczyć tylko przez to, że przeczytam, obejrzę, ściągnę jakąś aplikację, która stanie się moim osobistym mentorem.
 
Jak pusty to pogląd, świetnie widać na przykładzie muzyki. AI prawdopodobnie rozpisze ci krok po kroku, jak nauczyć się grać na skrzypcach, a jakiś cyfrowy tuner powie ci nawet, że twoje “a” brzmi za nisko. Tylko że żadna aplikacja nie położy ci dłoni na ramieniu, żeby je rozluźnić, ani nie przesunie kciuka na smyczku. Nie wytłumaczy też, że flażolet nie chce zabrzmieć, bo palec zamiast musnąć strunę, dociska ją do gryfu, a już na pewno nie usłyszy, co chciałaś daną frazą powiedzieć. Przede wszystkim jednak nikt i nic nie przećwiczy tego za ciebie. Umiejętność, która daje prawdziwą satysfakcję, mieszka w palcach, w mięśniach i w cierpliwości - w tej starej, dobrej, do gruntu chrześcijańskiej wytrwałości - i każdy, kto kiedyś godzinami ćwiczył jeden takt, wie, jaka to radość, gdy w końcu zabrzmi tak, jak powinien. Tę radość z kolei najskuteczniej zabierają nam porównania. I tu też uważam, że cyfrowa przestrzeń wcale nas w rozwoju nie wspiera.
 
Na rolkach oglądamy piętnaście sekund efektu, za którym stoi dziesięć lat czyjejś pracy, i nasze skromne postępy wydają się wtedy śmieszne. Nic nie warte. I co robimy? Rezygnujemy. W przypowieści o talentach, która niedawno wybrzmiała w liturgii Słowa, zawsze porusza mnie ten jeden szczegół: sługa, który dostał pięć talentów, i ten, który dostał dwa, słyszą od Pana dokładnie te same słowa: „Dobrze, sługo dobry i wierny”. Pan Bóg nie prowadzi więc rankingów ani nie motywuje do jałowych, dołujących porównań. Po prostu każdego wspiera w jego twórczym potencjale.
 
Magda Urbańska: Wczoraj dałam moim uczniom pewne zadanie: jeden z chłopców przestraszył się, że nie jest w stanie tego zrobić tak dobrze, jak inni. Usiadłam obok niego ze słowami, żeby zrobił tak, jak czuje, jak potrafi - bo to była praca plastyczna, którą każdy mógł zrobić w innym stylu. Usiadłam tak, żeby nie widział, co robią uzdolnione plastycznie koleżanki. Finalnie zrobił swoją pracę przepięknie! Ale potrzebował do tego odcięcia się od innych, od porównywania - oraz cichego towarzyszenia kogoś, kto nie pozwolił mu się łatwo poddać. Tego nam nie da technologia, tylko drugi człowiek, uważny na to, co i dlaczego się we mnie dzieje. To daje nam też szczera modlitwa, w której jesteśmy z Bogiem sam na sam...
Cyfrowy odpoczynek kończy się jeszcze większym zmęczeniem
 
Agata Rusek: Jest jeszcze jedna rzecz, której technologia nam nie daje, choć bardzo przekonująco ją reklamuje: odpoczynek. W niedzielę na kazaniu ksiądz rzucił z ambony takie zdanie: kto z nas tego nie zna - jedziemy na urlop, siedzimy z telefonem w ręku, a potem wracamy po tygodniu i mimo iż nic nie zrobiliśmy, ba, oglądaliśmy memy i seriale na kanapie, to czujemy się wykończeni. I wiesz, bardzo mocno mi to rezonuje w uszach. Technologia, która ma nam ułatwiać życie, uprzyjemniać je, która jest wręcz zbudowana na rozrywce i obietnicy relaksu - w praktyce bardzo często prowadzi do zmęczenia. Przebodźcowanie, napięcie ciała, nawet fizyczny ból - znasz to? Ja się niestety często daje na ten haczyk złapać. Jeszcze jeden filmik, jeszcze jeden odcinek, jeszcze jeden artykuł. W ostatnich latach widzę, że potrzebuję włożyć naprawdę sporo wysiłku, żeby nie ulec pokusie “odpoczynku” przed ekranem. Bo przecież doświadczenie mi naprawdę dobitnie pokazuje, że taki detoks cyfrowy, wyjście do lasu, spacer brzegiem morza, adoracja - to w rzeczywistości koi i przynosi mi odpoczynek. A mimo wszystko raz po raz ulegam i przepadam z telefonem na kanapie…
 
Magda Urbańska: Tak, znam to doskonale [śmiech], choć od września mam mocne doświadczenie tego, że telefon nie jest mi tak bardzo potrzebny, jak mi się wcześniej wydawało. To, że muszę iść na pociąg, a wiecznie wychodzę “na styk”, sprawia, że idę szybkim krokiem, bez wpatrywania się w ekran. I kurdę, łapię się nad tym, jak piękna jest jesień na Kaszubach! W szkole nie używam telefonu, bo jest zakaz dla uczniów, a ja wspierając ich w detoksie, sama ze swojego smartfonu też przez te kilka godzin nie korzystam. I widzę, jakie to jest dla mnie życiodajne! Wracam do domu wieczorem, często mega zmęczona, ale to jest ten rodzaj zmęczenia, po którym zasypiam twardym i spokojnym snem. Wcześniej, gdy miałam więcej czasu i możliwości, by siedzieć z telefonem w ręku, często byłam bardzo przebodźcowana, nerwowa i rozdrażniona. Wydawać by się mogło, że praca w szkole - hałasie, stresie, z poczuciem dużej odpowiedzialności za czyjeś dzieci - zmęczy. A ja tam odpoczywam [śmiech]. I uczę się tego, by nie “odpływać”, gdy pojawia się czas wolny. Dlatego nie zabieram telefonu na spacer, staram się też raczej sięgać po książkę i przeczytać choć kilka stron niż scrollować.
 
Agata Rusek: Dobra, to zmieniając temat… Napisałaś już “list do Mikołaja”? [śmiech] Bo u nas od tygodnia trwa istna manufaktura list marzeń! I tak sobie myślę, że u progu adwentu może warto byłoby przyjrzeć się, jak na nasze pragnienia, albo nawet szerzej - na naszą postawę oczekiwania i charyzmat cierpliwości - wpływa technologia. Co Ty na to?
 
Magda Urbańska: Charyzmat cierpliwości, mówisz… Nie jestem w nim zbyt biegła [śmiech]. Myślę, że ta rozmowa pomoże mi się zatrzymać i ułożyć w głowie ten szum, który słyszę, myśląc o tym temacie, więc bardzo chętnie. Zapraszamy!
 
Magdalena Urbańska, Agata Rusek – „deon.pl”
 
 
 
 
Trzech hobbitów, zgubiony pierścień i wyprawa za morze. Ta historia wydarzyła się naprawdę
 
Z tych historii trzy brzmią zupełnie nieprawdopodobnie, a wydarzyly się naprawdę.
 
Spuchły mi palce. Obrączka, która od lat nie schodzi mi z ręki, zaczęła uwierać, więc ją zdjęłam. Na chwilę. W domu z całym zestawem dzieci „chwila” to pojęcie umowne. Kiedy chciałam ją z powrotem włożyć, już jej nie było. Szukaliśmy wszyscy. Obrączka jakby zapadła się pod ziemię. Poprosiłam o pomoc św. Antoniego. Aż najmłodsza położyła się na brzuchu i wpełzła pod szafę – tam, gdzie dorosły nie wsunie nawet ręki.
– Mamo, jest!
Wyczołgała się z obrączką w dłoni i z miną zdobywczyni. – Masz Smeagolu swój pierścień!
 
Hobbici znad rzeki Lima
 
– Jak hobbici – stwierdziła piętnastolatka. – Słyszałaś tę historię? Nie słyszałam. Patrick Mohr z Irlandii spędzał latem wakacje w Toskanii z żoną i córkami. Kąpali się w górskiej rzece Lima, niedaleko Bagni di Lucca, a nurt był naprawdę wartki. Jedno z dzieci złapało ojca za rękę i złota obrączka zsunęła mu się z palca. Woda porwała ją w dół rzeki.
Nosił ją szesnaście lat.
Jego żona pobiegła w dół rzeki, do jedynych ludzi w okolicy. Byli to trzej młodzi mężczyźni z pobliskiego Borgo a Mozzano: Filippo Palagi, Nicola Malloggi i Edoardo Poggi. Nie mieli nawet okularów do pływania, ale z chęcią podjęli się zadania. Pierwsze poszukiwania nic nie dały. Wymienili się z Mohrami numerami telefonów i każdy poszedł w swoją stronę.
Ale Włosi wrócili nad rzekę. W najbardziej rwącym miejscu, jak opowiadał później Mohr kanadyjskiemu radiu CBC, przywiązywali się liną do głazów i przeszukiwali dno w maskach. W końcu Nicola dostrzegł błysk w piasku. Zanurkował, nabrał garść piasku i wynurzył się.
 
Na dłoni leżała obrączka.
 
Patrick stał wtedy przy garnku z makaronem. Przyszedł SMS z nieznanego włoskiego numeru: zdjęcie obrączki i podpis „Cześć, Sméagolu, zobacz, co znaleźliśmy”. Sméagol to ten, który we „Władcy Pierścieni” stracił swój pierścień (dodaję na wszelki wypadek). Patricka zamurowało, ale jeszcze bardziej niezwykłe było to, co się wydarzyło dalej.
 
Tam i z powrotem
 
Włosi mogli wysłać obrączkę pocztą. Zaproponowali jednak, że przywiozą ją osobiście, do Irlandii, żeby Patrick spokojnie dokończył urlop.
 
Na początku października polecieli do Dublina. Przywieźli toskańskie słodkie wino i cantuccini, migdałowe ciasteczka. Powitanie było jak ze Śródziemia: kostiumy hobbitów, piosenki z filmów. Mohrowie podarowali im bransoletki z hobbickimi dedykacjami i zabrali do Glendalough, gdzie wśród gór Wicklow stoją ruiny klasztoru założonego przez św. Kevina. Był pub, był irlandzki obiad i obietnice przyjaźni na zawsze.
 
Mohr powiedział potem w radiu, że czasem trzeba wypuścić z rąk kontrolę i poprosić o pomoc. I że czasem przychodzi odpowiedź.
 
Dwie inne obrączki
 
– A są jeszcze inne takie historie? – zapytał syn.
 
Poszukaliśmy. Oczywiście, że są.
 
Lori i Dan Vostersowie z Kaukauna w Wisconsin pobrali się w lutym 1977 roku. Siedem miesięcy później Lori wykopywała w ogródku marchew. Dopiero w domu, przy jej czyszczeniu, zauważyła, że nie ma obrączki. Szukała godzinami, bezskutecznie.
 
Po 48 latach Dan i syn Jesse wyszli do ogrodu z wykrywaczami metalu i łopatami. Jesse pomodlił się do św. Antoniego. Dwa ruchy łopatą później obrączka leżała na jej czubku.
 
Mamie nic nie powiedzieli. Obrączkę włożyli do koperty, na której zapisali datę znalezienia, od kogo jest prezent i imię św. Antoniego. Kopertę schowali w starym pudełku po słodyczach i dali Lori pod choinkę. Otwierając je, myślała, że w środku są bilety na pokaz „Czarnoksiężnika z krainy Oz” w Las Vegas, o którym kiedyś wspominała. Zdumienie jej i radość nie miały granic.
 
Druga historia jest mniej spektakularna. Barbara i Glenn Gregory z hrabstwa Henry w Kentucky pobrali się w 1963 roku. Po podróży poślubnej posadzili na farmie drzewo. Barbara mówiła potem, że razem z nim rosło ich małżeństwo. Dwa miesiące po ślubie Glenn zgubił obrączkę niedaleko tego drzewa, kiedy stawiał fundament pod dom. Szukali i nie znaleźli.
Glenn zmarł w grudniu 2023 roku i został pochowany na farmie. Gdy kamieniarz Jonathan Searcy ustawiał mu nagrobek, zobaczył w ziemi coś błyszczącego w słońcu. To była obrączka Glenna, niedaleko drzewa, po 61 latach. Searcy powiedział dziennikarzom, że Pan Bóg działa w tajemniczy sposób.
W ciągu małżeństwa Glenn zgubił kolejne dwie obrączki, dlatego tę cudem odnalezioną Barbara zachowała i nie włożyła mu jej do grobu.
„Pomyślałam, że mógłby ją zgubić w drodze do nieba” – powiedziała.
 
Werdykt
 
Trzy historie, trzy obrączki. Zapytałam dzieci, która najlepsza. Hobbici, jednogłośnie.
Ja też głosuję na nich.
Wszystkie historie były niezwykłe, a jednak ta z hobbitami - najbardziej fantazyjna. Spodobała nam się wizja wyprawy na drugi koniec Europy by odnieść obrączkę osobiście. Nasza obrączka wróciła dzięki św. Antoniemu i najmniejszej w drużynie.
 
Domowy hobbit ma siedem lat i mieści się pod szafą.
 
Miriam Wysocka, Patrick Mohr – „alateia.pl”
Źródła: CBC As It Happens (za Good News Network), Il Tirreno i Corriere della Sera (za leinetal24.de), WBAY, People, WLKY
 
 
 
 
 
Koniec zasad z PRL. Rząd szykuje duże zmiany na cmentarzach
 
Rodziny po śmierci bliskich mają dostać więcej możliwości i mniej administracyjnych przeszkód. Rządowy projekt zmienia zasady pochówków, bo przepisy nie odpowiadają już temu, jak dziś wygląda organizacja pogrzebu i upamiętnianie zmarłych.
 
Jak czytamy w Medonecie, Ministerstwo Rozwoju i Technologii przygotowało szeroką nowelizację ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych. Resort wskazuje, że chodzi o uporządkowanie regulacji, które mimo kolejnych zmian nadal opierają się na konstrukcji ustawy z 31 stycznia 1959 r. Projekt ma objąć zarówno nowe formy pochówku, jak i dokumenty, transport zwłok oraz działalność firm pogrzebowych. Autorzy zmian podkreślają, że problemy z interpretacją przepisów sygnalizowały m.in. samorządy, organizacje branżowe, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz Najwyższa Izba Kontroli.
 
Kremacja wymusza nowe zasady pamięci
 
Medonet wskazuje, że najbardziej widoczną częścią reformy są propozycje dotyczące prochów po kremacji. Obecne regulacje skupiają się głównie na klasycznych pochówkach, a projekt ma wprowadzić rozwiązania dla osób, które wybierają inną formę upamiętnienia. Jednym z takich pomysłów są tzw. pola pamięci, czyli wyznaczone części cmentarzy, gdzie można byłoby rozsypać prochy zmarłego. Miejsce pamięci mogłaby oznaczać tablica pamiątkowa albo inny znak przewidziany w nowych przepisach.
 
Autorzy projektu wiążą tę zmianę z potrzebami rodzin, które nie chcą tradycyjnego grobu albo nie są w stanie regularnie zajmować się miejscem pochówku. Nowe przepisy mają jednocześnie utrzymać cmentarz jako przestrzeń pamięci i zadumy. Reforma ma też odpowiedzieć na pytania pojawiające się przy ostatniej woli zmarłych, którzy chcieliby, aby ich prochy trafiły do miejsca ważnego w ich życiu. Dziś polskie prawo nie daje takiej możliwości, a projekt ma dopuścić nowe formy postępowania z prochami przy wymogach sanitarnych, środowiskowych i formalnych.
 
Ekologia trafia do prawa funeralnego
 
Zmiany obejmują również rozwiązania, które mają odpowiadać na oczekiwania związane z ochroną środowiska. Projekt przewiduje możliwość stosowania biodegradowalnych urn. W przepisach mają pojawić się także ramy dla pochówków łączonych z nasadzeniami roślin. Takie formy upamiętniania działają już w części państw Europy Zachodniej i są traktowane jako bardziej przyjazne środowisku.
 
Nowelizacja nie odbiera znaczenia tradycyjnym grobom, które dla wielu osób pozostaną podstawową formą pochówku. Ma jednak stworzyć podstawę prawną dla rozwiązań, które dotąd funkcjonowały głównie jako postulaty branży funeralnej. Według projektu nowe formy mają działać w granicach zasad dotyczących bezpieczeństwa sanitarnego oraz ochrony otoczenia.
 
Dokumenty mają szybciej krążyć między urzędami
 
Drugim ważnym kierunkiem reformy jest uproszczenie formalności po śmierci bliskiej osoby. Ministerstwo Rozwoju i Technologii wskazuje na elektronizację dokumentów związanych ze stwierdzaniem, dokumentowaniem i rejestracją zgonów. Taki obieg ma skrócić czas załatwiania spraw oraz ograniczyć liczbę czynności, które dziś obciążają rodziny.
 
Projekt ma też uporządkować procedury przy sprowadzaniu zwłok z zagranicy. Autorzy zmian zwracają uwagę, że takie sprawy bywają długie i skomplikowane, zwłaszcza gdy zgon nastąpi poza Polską. Mobilność społeczeństwa sprawia, że problem pojawia się coraz częściej, dlatego stał się jedną z przesłanek prac nad nowymi regulacjami. Nowelizacja ma ponadto objąć firmy świadczące usługi pogrzebowe. Projektodawcy uznają tę branżę za szczególnie wrażliwą, bo łączy kwestie sanitarne z prawami osób w żałobie. Przepisy mają zwiększyć przejrzystość rynku i podnieść standard usług.
 
Zmiany mają dotknąć nie tylko współczesnych pochówków. Projekt przewiduje lepszą ochronę grobów wojennych, miejsc pamięci oraz grobów osób szczególnie zasłużonych dla państwa i społeczeństwa. W założeniach mają pojawić się mechanizmy pozwalające skuteczniej identyfikować i zabezpieczać takie miejsca, a także łatwiej uzyskać informacje o ich lokalizacji.
 
medonet.pl / red – za: „deon.pl”
 
  

 

  

Święci i błogosławieni w tygodniu

 

•

22 listopada - św. Cecylia, dziewica i męczennica

•

22 listopada - błogosławieni męczennicy ormiańscy Salwator Lilli, prezbiter, i Towarzysze

•

23 listopada - św. Klemens I, papież i męczennik

•

23 listopada - św. Kolumban, opat

•

23 listopada - bł. Michał Augustyn Pro, prezbiter i męczennik

•

24 listopada - święci męczennicy Andrzej Dung-Lac, prezbiter, i Towarzysze

•

24 listopada - święty Protazy, biskup

•

24 listopada - święte dziewice i męczennice Flora i Maria z Kordoby

•

24 listopada - bł. Maria Anna Sala, dziewica

•

25 listopada - bł. Maria od Pana Jezusa Dobrego Pasterza, dziewica

•

25 listopada - św. Katarzyna Aleksandryjska, dziewica i męczennica

•

25 listopada - błogosławieni małżonkowie Alojzy i Maria Quattrocchi

•

25 listopada - bł. Elżbieta zwana Dobrą, dziewica

•

26 listopada - św. Leonard z Porto Maurizio, prezbiter

•

26 listopada - św. Sylwester Gozzolini, opat

•

26 listopada - św. Jan Berchmans, zakonnik

•

26 listopada - bł. Poncjusz, opat

•

26 listopada - św. Konrad z Konstancji, biskup

•

26 listopada - bł. Jakub Alberione, prezbiter

•

27 listopada - św. Wirgiliusz z Irlandii, biskup

•

27 listopada - bł. Małgorzata Sabaudzka, zakonnica

•

27 listopada - św. Franciszek Antoni Fasani, prezbiter

•

27 listopada - bł. Bernardyn z Fossa, prezbiter

•

28 listopada - św. Stefan Młodszy, męczennik

•

28 listopada - św. Jakub z Marchii, prezbiter

•

28 listopada - bł. Jakub Thomson, prezbiter i męczennik

•

29 listopada - bł. Maria Klementyna Anuarita Nengapeta, dziewica i męczennica

•

29 listopada - błogosławieni męczennicy Dionizy i Redempt

•

29 listopada - św. Saturnin, biskup

 

 


NIEDZIELNA EUCHARYSTIA W KOŚCIOŁACH W OKOLICY
Parafia Miłosierdzia Bożego, os. Na Wzgórzach
niedziele i święta: 6.30, 8.00, 9.30, 11.00, 12.30 (oprócz VII i VIII), 16.00, 19.00,
dni powszednie – 7.00, 7.30, 18.00.
Parafia Matki Bożej Pocieszenia, ul. Bulwarowa 15a
niedziele i święta: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00, 18:00, 20:00
 dni powszednie: 7:00, 15:00, 18:00
Parafia Matki Bożej Częstochowskiej, os. Szklane Domy 7,
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 17:00 (oprócz VII i VIII),
19:00 (oprócz VII i VIII), 20:30
dni powszednie: 6:30, 8:00, 18:00
Parafia Matki Bożej Królowej Polski, Arka Pana, ul. Obrońców Krzyża 1
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 16:00, 17:30, 19:00,
dni powszednie: 6:00, 6:30, 7:00, 7:30, 8:00, 11:00, 18:00
Bazylika Krzyża św. - klasztor (pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wacława)
niedziele i święta: 06.30, 08.00, 09.30, 11.00, 12.30, 14.00 (oprócz VII i VIII)
dni powszednie: 06.30, 07.30, 08.30, 16.00 (w piątki), 18.00.
Parafia św. Bartłomieja Apostoła, Mogiła, ul. Klasztorna 11,
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 11:00, 12:30, 14:00 (oprócz VII, VIII), 16:30, 18:00
dni powszednie: 6:00, 7:00 (oprócz VII i VIII), 7:30, 8:30, 18:00
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, os. Teatralne,
niedziele i święta: 7:00, 8:30, 10:00, 11:30, 13:00 (oprócz VII i VIII), 18:00, 19:30
dni powszednie: 6:30 (oprócz VII i VIII), 7:00, 18:00
Parafia św. Stanisława Biskupa Męczennika, Kantorowice 122,
niedziele i święta: 9:00, 11:00, 18:00, dni powszednie: 8:00, 17:00, (18.00- lato)
Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa, os. Lubocza,
niedziele i święta: 8:00, 10:30, 17:00, dni powszednie: 7:00, 17:00
Parafia Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, Prusy,
niedziele i święta: 7:30, 9:30, 11:30,
dni powszednie: 18:00 (pon., śr., pt.), 6:30 (wt., czw., sob.)
Parafia św. Maksymiliana Marii Kolbego, Mistrzejowice,
niedziele i święta: 6:30, 8:00, 9:30, 10:30, 11:00, 13:00, 17:00, 19:00
dni powszednie: 6:30, 7:00, 7:30, 18:00
NASZE STRONY INTERNETOWE I ADRESY:
strona internetowa gazetki:wzgorza-gazetka.pl