WZGÓRZA W BLASKU

 

MIŁOSIERDZIA.

 

Teksty Liturgii Mszy św. z homilią

 

     13/759                   -           29 marca 2020 r.A.

„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny”

 
 

Niedziela, 5 kwietnia 2020 r.

 

II tydzień psałterza

 

NIEDZIELA PALMOWA CZYLI MĘKI PAŃSKIEJ

                                                             

Kolor szat: czerwony

 

Teksty liturgii Mszy św.

 

 

 

Obrzędy wejścia

W związku z trwającą pandemią należy stosować się w roku 2020 do szczegółowych wytycznych i decyzji biskupów diecezjalnych, dotyczących posługi sakramentalnej i obrzędów liturgicznych, dostosowując podane poniżej informacje do obowiązujących w tym roku norm partykularnych.

                                                              

Przed Mszą główną odbywa się procesja lub uroczyste wejście, przed innymi Mszami - wejście zwykłe. Procesji nie wolno powtarzać. Wejście uroczyste można powtórzyć przed Mszami, które sprawuje się z licznym udziałem wiernych.

 
 

PROCESJA

W odpowiedniej porze wierni gromadzą się w mniejszym kościele lub w innym stosownym miejscu poza kościołem, do którego ma się udać procesja. Wierni trzymają w rękach gałązki lub palmy.

Kapłan i diakon, w szatach mszalnych koloru czerwonego, przychodzą na miejsce, gdzie zgromadził się lud. Kapłan zamiast ornatu może włożyć kapę, którą zdejmuje się po procesji.

W tym czasie śpiewa się antyfonę:

 

 

ANTYFONA

         Hosanna Synowi Dawidowemu! *

Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie. *

O, Królu izraelski! * Hosanna na wysokości!

Można śpiewać inną odpowiednią pieśń.

Kapłan pozdrawia wiernych jak zwykle; następnie zwraca się do nich z krótką zachętą do czynnego i świadomego udziału w liturgii dnia. Może to uczynić tymi lub podobnymi słowami:

Drodzy bracia i siostry, przez 40 dni przygotowaliśmy nasze serca przez modlitwę, pokutę i uczynki chrześcijańskiej miłości. W dniu dzisiejszym gromadzimy się, aby z całym Kościołem rozpocząć obchód misterium paschalnego. Dzisiaj Chrystus wjechał do Jerozolimy, aby tam umrzeć i zmartwychwstać. Wspominając to zbawcze wydarzenie, z głęboką wiarą i pobożnością pójdźmy za Panem, abyśmy uczestnicząc w tajemnicy Jego krzyża, dostąpili udziału w zmartwychwstaniu i życiu.

Po tym wprowadzeniu kapłan odmawia ze złożonymi rękami jedną z następujących modlitw:

Módlmy się. Wszechmogący, wieczny Boże, uświęć †

te gałązki swoim błogosławieństwem i spraw,

abyśmy idąc z radością za Chrystusem Królem, *

mogli przez Niego dojść do wiecznego Jeruzalem.

Który żyje i króluje na wieki wieków. W. Amen.

 

 

 

EWANGELIA

Wjazd Jezusa do Jerozolimy

        

Mt 21, 1-11

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy się zbliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów, mówiąc im: «Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie uwiązaną oślicę i przy niej źrebię. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie. A gdyby wam ktoś coś mówił, powiecie: „Pan ich potrzebuje i zaraz je odeśle”».

A stało się to, żeby się spełniło słowo Proroka: «Powiedzcie Córze Syjonu: Oto Król twój przychodzi do ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy».

Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich. Tłum zaś ogromny słał swe płaszcze na drodze, a inni obcinali gałązki z drzew i słali nimi drogę. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno:

«Hosanna Synowi Dawida!

Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie!

Hosanna na wysokościach!»

Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: «Kto to jest?» A tłumy odpowiadały: «To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei».

 

Oto słowo Pańskie.

 

Po Ewangelii można wygłosić krótką homilię.

 

Oddać chwałę Bogu.

ks. Leszek Smoliński

W Niedzielę Palmową wpatrujemy się w pokornego Jezusa, którzy wjeżdża na osiołku do Jerozolimy. To On jest głównym bohaterem dzisiejszej liturgii. Jesteśmy świadkami, jak tłumnie zgromadzeni ludzie słali „swe płaszcze na drodze, a inni obcinali gałązki z drzew i słali nimi drogę. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno: «Hosanna Synowi Dawida. Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie. Hosanna na wysokościach»”. W ten sposób ludzie oddawali chwałę Panu. Chwalić kogoś znaczy uznać, że jest dla nas ważny. Kiedy zatem oddaję Bogu chwałę, to uznaję, że tylko On jest ważny, że On jest na pierwszym miejscu. Jeśli to rozumiemy i przyjmujemy – jeśli każdy z nas to rozumie, odkrywamy wówczas i akceptujemy siebie przed Bogiem i przed drugim człowiekiem. Wtedy też na pewno zaczną się lepiej układać nasze wzajemne relacje.

Jedną z chorób współczesnego człowieka jest przywłaszczanie sobie chwały. Jeśli ktoś z nas myśli: „ja jestem ważny”, to z tego punktu widzenia ocenia innych, jako mniej ważnych, będących tłem na własnej „ważności”. I traktuje ich „z góry”. A jedynym uzasadnieniem dla patrzenia na kogoś z góry jest pochylenie się nad nim, żeby pomóc mu się podnieść. Właściwe patrzenie na świat niszczy zatem grzech, głownie grzech pychy, który nie pozwala odkrywać bogactwa chwały Bożej. To grzech pychy zaślepił serca tych, którzy, kiedy usłyszeli od Jezusa słowa prawdy, zamiast radosnego „Hosanna”, zaczęli krzyczeć złowrogie „ukrzyżuj”.

Aby oddawać Bogu chwałę swoim życiem, winniśmy nieustannie łączyć się z Jezusem Chrystusem przez miłość. Jego szlak wiedzie od tryumfalnego „Hosanna” do ufnego zawierzenia woli Ojca, który najlepiej wie, czego nam potrzeba, wpierw, zanim Go jeszcze o to poprosimy. Mamy nieustannie śpiewać „Hosanna” pięknym życiem, opartym na skale, którą jest Boży Syn. To On pomaga nam przetrwać życiowe burze, dźwigać krzyż niezrozumienia, braku sensu życia, zagubienia w świecie nadmiaru informacji i propozycji na szczęśliwe życie. To On pomaga nam wybierać dobro, piękno, prawdę, stawiając tamę głupocie, chamstwu i niszczeniu własnego i cudzego życia. Soeren Kierkegaard snuje taką refleksję w książce pt. Bojaźń i drżenie: „(…) każdy był wielki na swój sposób, a każdy w zależności od wielkości tego, co umiłował. Albowiem ten, kto umiłował siebie, był wielki sam przez siebie; ten, kto kochał ludzi, stał się wielki przez swoje oddanie; ale ten, kto Boga ukochał, stał się największy ze wszystkich” (s. 14).

Rozpoczynając Wielki Tydzień największych tajemnic naszej wiary, chcemy podążać za prorokiem, który prowadzi nas do poznania pełnej prawdy o otaczającym świecie i o nas samych. Wybierając Jezusa nie tylko oddajemy cześć Bogu Ojcu, ale dostępujemy również wywyższenia. Dzięki Jego łasce zostajemy oczyszczeni z grzechu, który nas zaślepia i możemy służyć Chrystusowi obecnemu w braciach potrzebujących. Wszystko na większą chwałę Tego, „Który jest, i Który był i Który przychodzi”.

 

 

 

PROCESJA

        

Przed procesją kapłan lub diakon może się zwrócić do wiernych z następującym lub podobnym wezwaniem:

 

 

 

ZACHĘTA

        

Drodzy bracia i siostry, naśladując rzesze, które uroczyście witały Pana Jezusa, idźmy w pokoju.

Procesja wyrusza do kościoła, w którym zostanie odprawiona Msza święta. Na czele idzie ministrant z ozdobnym krzyżem, pomiędzy dwoma ministrantami niosącymi zapalone świece. Jeśli używa się kadzidła, przed krzyżem idzie ministrant z dymiącą kadzielnicą. Dalej idzie kapłan i usługujący, a za nimi wierni z gałązkami i palmami w rękach. W czasie procesji śpiewa się pieśni niżej podane lub inne, dostosowane do okoliczności:

 

 

 

ANTYFONA PIERWSZA

        

Dzieci żydowskie wyszły naprzeciw Pana, niosąc gałązki oliwne, i głośno wołając: Hosanna na wysokości!

Albo: Dzieci wołały: Hosanna na wysokości!

Psalm 24

Pan wkracza do świątyni

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *

świat cały i jego mieszkańcy.

Albowiem On go na morzach osadził *

i utwierdził ponad rzekami.

Kto wstąpi na górę Pana, *

kto stanie w Jego świętym miejscu?

Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, †

którego dusza nie lgnęła do marności *

i nie przysięgał kłamliwie.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana, *

i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.

Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *

którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Bramy, podnieście swe szczyty, †

unieście się, odwieczne podwoje, *

aby mógł wkroczyć Król chwały!

"Któż jest tym Królem chwały?" †

Pan dzielny i potężny, *

Pan potężny w boju.

Bramy, podnieście swe szczyty, †

unieście się, odwieczne podwoje, *

aby mógł wkroczyć Król chwały!

"Któż jest tym Królem chwały?" *

Pan Zastępów, On jest Królem chwały.

   Antyfona druga Antiphona secunda

 

 

 

ANTYFONA DRUGA

        

Dzieci żydowskie uściełały sukniami drogę i głośno wołały: Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

Albo: Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie.

Antyfonę można powtarzać po poszczególnych wersetach psalmu.

Psalm 47

Bóg władcą wszystkiego

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, *

radosnym głosem wykrzykujcie Bogu!

Bo Pan najwyższy i straszliwy, *

jest wielkim Królem nad całą ziemią.

On nam poddaje narody *

i ludy rzuca pod nasze stopy.

Wybiera nam na dziedzictwo *

chlubę Jakuba, którego miłuje.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, *

Pan wstępuje przy dźwięku trąby.

Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, *

śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, *

hymn zaśpiewajcie.

Bóg króluje nad narodami, *

Bóg zasiada na swym świętym tronie.

Połączyli się władcy narodów *

z ludem Boga Abrahama,

Bo możni świata należą do Boga, *

On zaś jest najwyższy.

 

 

 

HYMN

Refren:

Hołd Tobie, sława i cześć,

o Chryste, Królu i Zbawco,

któremu niegdyś chłopięcy chór

pobożne śpiewał: Hosanna.

1. Ty jesteś Królem Izraela

i sławnym potomkiem Dawida.

Błogosławiony Królu,

Ty dziś w Imię Pańskie przybywasz. R.

2. Wszystkie zastępy Niebieskie

na wysokościach Cię wielbią.

A z nimi śmiertelny człowiek

i wszystkie razem stworzenia. R.

3. Rzesza żydowska z palmami

wybiegła Ci naprzeciwko.

Przyszliśmy i my dzisiaj

z hymnami, miłością, modlitwą. R.

4. Wtedy to szedłeś na mękę,

a oni słusznie Cię czcili.

My oto Ci śpiew nucimy

gdy już królujesz na wieki. R.

5. Oddanie ich wdzięcznie przyjąłeś,

łaskawie przyjmij i nasze.

O, Królu dobry, łask rozdawco,

miłe Ci wszystko, co dobre. R.

Podczas powrotu procesji do kościoła:

Ant. Wszyscy wielbią Twe imię i śpiewają:

"Błogosławiony, który idzie w Imię Pańskie!

Hosanna, hosanna na wysokości!"

Psalm 147

Jerozolimo, chwal Pana nad pany, *

ramieniem Jego mur twój opasany.

Górny Syjonie, chwal swojego Boga, *

żadna cię przy nim nie obejdzie trwoga. Ant.

On twoje zamki w bramach obwarował, *

gdzie syny twoje bezpiecznie zachował.

On twe granice pokojem zaszczyca, *

w których cię zboża dostatkiem nasyca. Ant.

Po wejściu procesji do kościoła śpiewa się hymn do Chrystusa Króla:

 

 

 

HYMN DO CHRYSTUSA KRÓLA

Chwała i cześć, o Królu Chryste,

który odkupiłeś nas.

Tobie śpiewał chłopiąt chór,

pod Twoje stopy szaty słał.

Refren: Hosanna na wysokości!

O Zbawco nasz, witamy Ciebie,

Izraela Tyś jest Król.

W imię Pańskie idziesz nam

Ty, co Dawida zdobisz ród.

Refren: Hosanna na wysokości!

Aniołów chór w niebiosach śpiewa

niepojętą wielkość Twą,

chwali Cię śmiertelny człek

i wszechświat, dzieło Twoich rąk.

Refren: Hosanna na wysokości!

Hebrajski lud z palmami w rękach

na spotkanie wyszedł Ci.

Hymny, prośby naszych serc

niesiemy dziś przed Ciebie my.

Refren: Hosanna na wysokości!

Przed męką Twą oddali Tobie

swojej czci należny hołd.

My zaś przyszliśmy tu dziś

sławić zwycięstwo Twe i moc.

Refren: Hosanna na wysokości!

Błagamy Cię, o Stwórco świata:

po wszystkie żywota dni,

mocą Twych paschalnych łask

daj nie zmarnować Twojej Krwi.

Refren: Hosanna na wysokości!

Gdy procesja wchodzi do kościoła, można również wykonać poniższe responsorium:

  

 

 

RESPONSORIUM

        

W. Gdy Pan Jezus wjeżdżał do miasta świętego,

dzieci hebrajskie zapowiadały zmartwychwstanie życia, *

Niosąc gałązki palmowe i wołając: Hosanna na wysokości.

K. A kiedy lud usłyszał, że Jezus przybywa do Jerozolimy, wyszedł Mu naprzeciw. W. Niosąc gałązki palmowe i wołając: Hosanna na wysokości.

Po przybyciu do ołtarza kapłan oddaje mu cześć; może go także okadzić. Następnie udaje się na miejsce przewodniczenia i jeśli używał kapy, zdejmuje ją i wkłada ornat. Na zakończenie procesji, opuściwszy inne obrzędy, odmawia kolektę mszalną:

                                                        

 

 

                                                                                  KOLEKTA

        

Módlmy się. Wszechmogący, wieczny Boże, aby dać ludziom przykład pokory do naśladowania, sprawiłeś, że nasz Zbawiciel przyjął ciało i poniósł śmierć na krzyżu; † daj nam pojąć naukę płynącą z Jego męki * i zasłużyć na udział w Jego zmartwychwstaniu. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. W. Amen.

Następują czytania:

 

 

 

UROCZYSTE WEJŚCIE

 

Gdy nie można odprawić procesji poza kościołem, na pamiątkę wjazdu Chrystusa odprawia się wewnątrz kościoła obrzęd uroczystego wejścia przed główną Mszą. Wierni z gałązkami lub palmami w rękach gromadzą się przed drzwiami kościoła lub wewnątrz świątyni. Kapłan z posługującymi i przedstawicielami wiernych udaje się na miejsce poza prezbiterium, tak wybrane, by przynajmniej większa część wiernych mogła widzieć obrzędy. Gdy kapłan udaje się na wyznaczone miejsce, śpiewa się poniższą antyfonę:

 

 

 

ANTYFONA

        

Hosanna Synowi Dawidowemu! *

Błogosławiony, który idzie w imię Pańskie. *

O, Królu izraelski! *

Hosanna na wysokości!

Kapłan pozdrawia wiernych jak zwykle; następnie zwraca się do nich z krótką zachętą do czynnego i świadomego udziału w liturgii dnia. Może to uczynić tymi lub podobnymi słowami:

Drodzy bracia i siostry, przez 40 dni przygotowaliśmy nasze serca przez modlitwę, pokutę i uczynki chrześcijańskiej miłości. W dniu dzisiejszym gromadzimy się, aby z całym Kościołem rozpocząć obchód misterium paschalnego. Dzisiaj Chrystus wjechał do Jerozolimy, aby tam umrzeć i zmartwychwstać. Wspominając to zbawcze wydarzenie, z głęboką wiarą i pobożnością pójdźmy za Panem, abyśmy uczestnicząc w tajemnicy Jego krzyża, dostąpili udziału w zmartwychwstaniu i życiu.

Po tym wprowadzeniu kapłan odmawia ze złożonymi rękami następującą modlitwę:

Módlmy się. Wszechmogący, wieczny Boże, uświęć † te gałązki swoim błogosławieństwem i spraw, abyśmy idąc z radością za Chrystusem Królem, * mogli przez Niego dojść do wiecznego Jeruzalem. Który żyje i króluje na wieki wieków. W. Amen.

 

 

 

EWANGELIA

Wjazd Jezusa do Jerozolimy

        

Mt 21, 1-11

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Gdy się zbliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów, mówiąc im: «Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie uwiązaną oślicę i przy niej źrebię. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie. A gdyby wam ktoś coś mówił, powiecie: „Pan ich potrzebuje i zaraz je odeśle”».

A stało się to, żeby się spełniło słowo Proroka: «Powiedzcie Córze Syjonu: Oto Król twój przychodzi do ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy».

Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich. Tłum zaś ogromny słał swe płaszcze na drodze, a inni obcinali gałązki z drzew i słali nimi drogę. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno:

«Hosanna Synowi Dawida!

Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie!

Hosanna na wysokościach!»

Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: «Kto to jest?» A tłumy odpowiadały: «To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei».

Oto słowo Pańskie.

 

 

Po Ewangelii kapłan z posługującymi i przedstawicielami wiernych udaje się uroczyście przez kościół do prezbiterium; w tym czasie śpiewa się stosowną pieśń.

Jeśli ze względu na okoliczności poświęcenie gałązek musi się odbyć w prezbiterium, po odczytaniu Ewangelii kapłan z posługującymi i przedstawicielami wiernych przechodzi uroczyście między ludem przez nawę główną i nawy boczne kościoła, po czym powraca do ołtarza. Podczas tego uroczystego przejścia śpiewa się odpowiednie pieśni. W wyjątkowych sytuacjach, gdy nawet przejście między ludem jest niemożliwe, kapłan wchodzi do prezbiterium podczas śpiewu antyfony Hosanna, święci gałązki i odczytuje Ewangelię o wjeździe Chrystusa do Jerozolimy. Po Ewangelii śpiewa się stosowną pieśń. W tym czasie wszyscy stoją.

Po wejściu do prezbiterium kapłan oddaje cześć ołtarzowi i udaje się na miejsce przewodniczenia. Opuściwszy inne obrzędy, odmawia kolektę mszalną. Tak samo dzieje się, gdy poświęcenie gałązek musi się odbyć w prezbiterium.

 

 

 

KOLEKTA

 

Módlmy się. Wszechmogący, wieczny Boże,

aby dać ludziom przykład pokory do naśladowania, sprawiłeś, że nasz Zbawiciel przyjął ciało i poniósł śmierć na krzyżu; †

daj nam pojąć naukę płynącą z Jego męki *

i zasłużyć na udział w Jego zmartwychwstaniu.

Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, *

Bóg, przez wszystkie wieki wieków. W. Amen.

 

 

 

PIERWSZE CZYTANIE

 

Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami

i wiem, że nie doznam wstydu

        

Iz 50, 4-7

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał pomóc strudzonemu krzepiącym słowem. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem.

Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem.

Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.

 

Oto słowo Boże.

 

 

 

PSALM RESPONSORYJNY

        

Ps 22 (21), 8-9. 17-18a. 19-20. 23-24 (R.: 2a)

Refren: Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

8       Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, *

        wykrzywiają wargi i potrząsają głowami:

9       «Zaufał Panu, niech go Pan wyzwoli, *

        niech go ocali, jeśli go miłuje».

Refren: Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

        

17     Sfora psów mnie opadła, *

        otoczyła mnie zgraja złoczyńców.

        Przebodli moje ręce i nogi, *

18     policzyć mogę wszystkie moje kości.

Refren: Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

        

19     Dzielą między siebie moje szaty *

        i los rzucają o moją suknię.

20     Ty zaś, Panie, nie stój z daleka, *

        pomocy moja, śpiesz mi na ratunek.

Refren: Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

        

23     Będę głosił swym braciom Twoje imię *

        i będę Cię chwalił w zgromadzeniu wiernych:

24     «Chwalcie Pana, wy, którzy Go wielbicie, †

        niech sławi Go całe potomstwo Jakuba, *

        niech się Go lęka całe potomstwo Izraela».

Refren: Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

 

 

        

DRUGIE CZYTANIE

 

Chrystus uniżył samego siebie,

dlatego Bóg Go wywyższył

        

Flp 2, 6-11

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

Chrystus Jezus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.

Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca.

 

Oto słowo Boże.

 

 

 

AKLAMACJA PRZED EWANGELIĄ

        

Por. Flp 2, 8-9

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

Dla nas Chrystus stał się posłusznym aż do śmierci,

               i to śmierci krzyżowej.

Dlatego Bóg wywyższył Go nad wszystko

               i darował Mu imię ponad wszelkie imię.

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

+       słowa Chrystusa

E.      słowa Ewangelisty

I.       słowa innych osób pojedynczych

T.      słowa kilku osób lub tłumu

TEKST DŁUŻSZY (Mt 26, 14 – 27, 66):

Wszystkie role

Z wyróżnioną rolą narratora (E)

Z wyróżnioną rolą Jezusa (+)

Z wyróżnioną rolą pojedynczych osób (I)

Z wyróżnioną rolą kilku osób i tłumu (T)

Z wyróżnioną rolą pojedynczych osób oraz tłumu (I oraz T)

 

 

 

EWANGELIA KRÓTSZA

        

Mt 27, 11-54

Męka naszego Pana Jezusa Chrystusa według Świętego Mateusza

Jezus przed Piłatem

E.      Jezusa postawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zadał Mu pytanie:

I.       Czy Ty jesteś Królem żydowskim?

E.      Jezus odpowiedział:

+       Tak, Ja nim jestem.

E.      A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał. Wtedy zapytał Go Piłat:

I.       Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw Tobie?

E.      On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił.

Jezus odrzucony przez swój naród

E.      A na każde święto namiestnik miał zwyczaj uwalniać jednego więźnia, którego chcieli. Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz. Gdy się więc zgromadzili, spytał ich Piłat:

I.       Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem?

E.      Wiedział bowiem, że przez zawiść Go wydali. A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu ostrzeżenie:

I.       Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu.

E.      Tymczasem arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby żądały Barabasza, a domagały się śmierci Jezusa. Pytał ich namiestnik:

I.       Którego z tych dwu chcecie, żebym wam uwolnił?

E.      Odpowiedzieli:

T.      Barabasza.

E.      Rzekł do nich Piłat:

I.       Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem?

E.      Zawołali wszyscy:

T.      Na krzyż z Nim!

E.      Namiestnik powiedział:

I.       Cóż właściwie złego uczynił?

E.      Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli:

T.      Na krzyż z Nim!

E.      Piłat, widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej narasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc:

I.       Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz.

E.      A cały lud zawołał:

T.      Krew Jego na nas i na dzieci nasze.

E.      Wówczas uwolnił im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie.

Król wyszydzony

E.      Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Jezusa z sobą do pretorium i zgromadzili koło Niego całą kohortę. Rozebrali Go z szat i narzucili na Niego płaszcz szkarłatny. Uplótłszy wieniec z ciernia, włożyli Mu na głowę, a do prawej ręki dali Mu trzcinę. Potem przyklękali przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc:

T.      Witaj, Królu żydowski!

E.      Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie. A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.

Droga krzyżowa

E.      Wychodząc, spotkali pewnego człowieka z Cyreny, imieniem Szymon. Tego przymusili, żeby niósł krzyż Jego. Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejsce Czaszki, dali Mu pić wino zaprawione goryczą. Skosztował, ale nie chciał pić. Gdy Go ukrzyżowali, rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy. I siedząc tam, pilnowali Go. A nad głową Jego umieścili napis z podaniem Jego winy: To jest Jezus, Król żydowski. Wtedy też ukrzyżowano z Nim dwóch złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie.

Wyszydzenie na krzyżu

E.      Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami, mówiąc:

T.      Ty, który burzysz przybytek i w trzy dni go odbudowujesz, wybaw sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!

E.      Podobnie arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali:

T.      Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela: niechże teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego. Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: Jestem Synem Bożym.

E.      Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani.

Śmierć Jezusa

E.      Od godziny szóstej mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej. Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem:

+       Elí, Elí, lemá sabachtháni?

E.      To znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Słysząc to, niektórzy ze stojących tam mówili:

T.      On Eliasza woła.

E.      Zaraz też jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, nasączył ją octem, umocował na trzcinie i dawał Mu pić. Lecz inni mówili:

T.      Zostaw! Popatrzmy, czy nadejdzie Eliasz, aby Go wybawić.

E.      A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i oddał ducha.

Wszyscy klękają i przez chwilę zachowują milczenie

Po zgonie Jezusa

E.      A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać. Groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarli, powstało. I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli do Miasta Świętego i ukazali się wielu. Setnik zaś i jego ludzie, którzy trzymali straż przy Jezusie, widząc trzęsienie ziemi i to, co się działo, zlękli się bardzo i mówili:

T.      Prawdziwie, Ten był Synem Bożym.

Oto słowo Pańskie.

Po odczytaniu Męki Pańskiej może być krótka homilia. Po niej następuje wyznanie wiary oraz modlitwa wiernych.

 

Odmawia się Wierzę w jednego Boga...

 

 

 

MODLITWA WIERNYCH

 

Przez Jezusa Chrystusa, który z miłości i posłuszeństwa podjął za nas mękę i tak wszedł do chwały Ojca, zanieśmy pokorne prośby za całą ludzkość, odkupioną na krzyżu.

1.      Chrystus przyszedł do nas ubogi, przybrał postać sługi. Prośmy za Kościół święty, aby naśladował Pana, służąc ludziom w miłości i pokorze. R. Wejrzyj na Kościół Syna Twego, Panie.

2.      Przedwieczne Słowo stało się podobne do ludzi. Prośmy, aby chrześcijanie przemienieni przez ofiarę krzyża stali się podobni do Chrystusa.

3.      Syn Boży był uznany za człowieka, przyjął ludzkie ciało, ciężar pracy, cierpienie i śmierć. Prośmy za ludzi cierpiących, ciężko pracujących, za chorych i konających, aby swym cierpieniem dopełniali na sobie mękę Chrystusa.

4.      Przez swoją mękę na krzyżu Chrystus dokonał naszego zbawienia. Prośmy, aby kapłani, głosząc zgorszenie krzyża, uobecniali w świecie Chrystusa Zbawiciela i stali się podobnymi do Tego, który przyszedł służyć i dać swoje życie na okup za wielu.

5.      Boga, który przez pokorną i okrutną śmierć wywyższył swego Syna w zmartwychwstaniu i dał Mu wszelką władzę na niebie i na ziemi, prośmy, aby nasi zmarli razem z Chrystusem byli wywyższeni w chwale nieba.

6.      Prośmy Boga i za nas tutaj zgromadzonych w Niedzielę Palmową, abyśmy zjednoczeni z Chrystusem umarłym i zmartwychwstałym, słowem i życiem wyznawali, że "Jezus jest Panem ku chwale Boga Ojca".

Wysłuchaj, Panie, modlitwy Kościoła, okaż miłosierdzie Twemu ludowi, który odkupiony przez Krew Chrystusa, wśród świata uobecnia Jego zbawczą Mękę i niesie ludziom nadzieję zmartwychwstania i życia. Przez Chrystusa Pana naszego.

 

 

 

MODLITWA NAD DARAMI

 

Panie, nasz Boże, przez mękę swojego Syna pojednaj nas ze sobą, †

nie zasługujemy na to z powodu złego życia, *

lecz ufamy,

że Najświętsza Ofiara wyjedna nam przebaczenie u Twojego miłosierdzia.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

PREFACJA

 

19. Śmierć Chrystusa zgładziła nasze winy

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, *

słuszne i zbawienne, *

abyśmy zawsze składali dziękczynienie *

Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, *

Królu wiecznej chwały, * przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

On wolny od grzechu cierpiał za grzeszników *

i nie mając winy przyjął niesprawiedliwy wyrok, *

aby odpokutować zbrodnie świata. *

Śmierć Chrystusa zgładziła nasze winy, *

a Jego zmartwychwstanie przyniosło nam zbawienie.

Dlatego z wszystkimi Aniołami wysławiamy Ciebie, *

z radością wołając:...

 

 

 

ANTYFONA NA KOMUNIĘ

        

Mt 26, 42

Ojcze, jeśli nie może Mnie ominąć ten kielich *

i muszę go wypić, *

niech się stanie Twoja wola.

 

 

 

MODLITWA PO KOMUNII

        

Boże, Ty nas posiliłeś Najświętszym Sakramentem,

a przez śmierć Twojego Syna obudziłeś w nas nadzieję życia wiecznego,

w które wierzymy, †

pokornie Cię błagamy: *

spraw, abyśmy przez Jego zmartwychwstanie osiągnęli cel naszych dążeń.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

 

UROCZYSTE BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

        

K. Pan z wami.

W. I z duchem Twoim.

D. Pochylcie głowy na błogosławieństwo.

K. Bóg, miłosierny Ojciec, który w męce swojego Syna dał wam przykład miłości, † niech sprawi, abyście przez służbę Bogu i ludziom * otrzymali niewysłowiony dar Jego błogosławieństwa.

W. Amen.

K. Chrystus, który umierając na krzyżu wybawił was od śmierci wiecznej, * niech was obdarzy życiem bez końca.

W. Amen.

K. Wszystkim, którzy Go naśladują w Jego uniżeniu, * niech da udział w swoim zmartwychwstaniu.

W. Amen.

K. Niech was błogosławi Bóg wszechmogący, * Ojciec i Syn, † i Duch Święty.

W. Amen.

 

 

 

NIEDZIELNA EUCHARYSTIA – 6.30, 8.00, 9.30 – dla młodzieży, 11.00 – rodzinna, z dziećmi, 12.30, 16.00, 19.00, poniedziałek - sobota – 7.00, 7.30, 18.00.

Kancelaria (tel. 126452342) czynna:

(oprócz I piątku i świąt): godz. 8-9 i 16-17.15 (oprócz sobót)

Redakcja „Wzgórza w Blasku Miłosierdzia”: Władysław Wyka red. nacz.,

Wydaje: Parafialny Oddział Akcji Katolickiej nr 1 Archidiecezji Krakowskiej

- Parafia Miłosierdzia Bożego, os. Na Wzgórzach 1a,

Nr k. bank – 08 1240 2294 1111 0000 3723 9378, tel.; 0-12-645-23-42.

NASZE STRONY INTERNETOWE I ADRESY:

strona internetowa parafii:

www.wzgorza.diecezja.krakow.pl

oraz milosirdzia-parafia.pl - PO Akcji Katolickiej

adres parafii:

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,

strona internetowa gazetki:wzgorza-gazetka.pl

adres gazetki:Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.