Wzgórza w blasku miłosierdzia.

 

Teksty Liturgii Mszy św. z homilią

 

         10/649                   -                11 marca 2018 R.B.

„Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny”

 

11 marca 2018 r.

 

IV Niedziela

 

Wielkiego Postu

 

LAETARE

        

Kolor szat: różany

 

 

ANTYFONA NA WEJŚCIE

        

por. Iz 66, 10-11

Raduj się, Jerozolimo, *

zbierzcie się wszyscy, którzy ją kochacie. *

Cieszcie się, wy, którzy byliście smutni, *

weselcie się i nasycajcie u źródła waszej pociechy.

 

 

WPROWADZENIE DO LITURGII

 

         Miłość Boga wobec człowieka nigdy nie zawodzi. To człowiek często zawodzi, rani i odchodzi od Bożej miłości.     Każdego dnia poprzez swoje niewierności wobec Bożej miłości, przybijamy Chrystusa do drzewa krzyża. „To nie gwoździe Cię przybiły lecz mój grzech” – śpiewamy w tym wielkopostnym czasie przemiany naszego życia.

Ta Eucharystia na nowo przypomina nam prawdę, że Bóg kocha i przebacza inaczej niż my... Uczmy się od Jezusa Chrystusa, który zawisł na drzewie krzyża za każdego człowieka, postawy miłości i przebaczenia wobec każdego bliźniego, którego spotkamy na drogach ludzkiej egzystencji.

Za brak realizacji przykazania miłości w codziennym życiu wobec naszych braci i sióstr, przeprośmy Boga teraz na początku tej Uczty Miłości.

 

OPUSZCZA SIĘ HYMN Chwała na wysokości Bogu...

 

 

KOLEKTA

 

Boże, Ty za pośrednictwem swojego Syna pojednałeś ludzkość ze sobą, * spraw, aby lud chrześcijański z żywą wiarą i szczerym oddaniem

spieszył ku nadchodzącym świętom wielkanocnym.

Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, †

który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, *

Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

 

 

WSTĘP DO LITURGII SŁOWA

 

Zasiądźmy teraz do Stołu Miłości, przy którym posilimy się Słowem Bożym. Każdy człowiek nosi na swojej duszy skutki grzechu pierworodnego i każdy poprzez ludzką słabość, nie jest bez winy. Grzech nasz zabija Miłość, która zawisła na drzewie krzyża. Ukrzyżowaliśmy Pana własnymi rękoma, w których często trzymamy gwoździe: pychy, chciwości, nieczystości, zazdrości, nieumiarkowania, lenistwa i gniewu.

Jednak Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie przez niepojętą swą miłość, razem z Chrystusem przywrócił nas do życia, które otrzymaliśmy dzięki Jego łasce.

Niech usłyszane przez nas dzisiaj Słowo Boże przemienia nas i nasze życie.

 

 

PIERWSZE CZYTANIE

Gniew i miłosierdzie Boże

        

2 Krn 36, 14-16. 19-23

Czytanie z Drugiej Księgi Kronik

Wszyscy naczelnicy Judy, kapłani i lud mnożyli nieprawości, naśladując wszelkie obrzydliwości narodów pogańskich i bezczeszcząc świątynię, którą Pan poświęcił w Jerozolimie. Pan, Bóg ich ojców, bez ustanku wysyłał do nich swoich posłańców, albowiem litował się nad swym ludem i nad swym mieszkaniem. Oni jednak szydzili z Bożych wysłanników, lekceważyli ich słowa i wyśmiewali się z Jego proroków, aż wzmógł się gniew Pana na swój naród do tego stopnia, iż nie było już ratunku.

Spalili też Chaldejczycy świątynię Bożą i zburzyli mury Jerozolimy, wszystkie jej pałace spalili i wzięli się do niszczenia wszystkich kosztownych sprzętów. Ocalałą spod miecza resztę król uprowadził na wygnanie do Babilonu i stali się niewolnikami jego i jego synów, aż do nadejścia panowania perskiego. I tak się spełniło słowo Pańskie wypowiedziane przez usta Jeremiasza: «Dokąd kraj nie dopełni swych szabatów, będzie leżał odłogiem przez cały czas swego zniszczenia, to jest przez siedemdziesiąt lat».

Aby się spełniło słowo Pańskie z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku jego panowania, tak iż obwieścił on również na piśmie w całym państwie swoim, co następuje: «Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli ktoś z was jest z całego ludu Jego, to niech Bóg jego będzie z nim, a niech idzie!»

 

Oto słowo Boże.

 

 

PSALM RESPONSORYJNY

        

Ps 137 (136), 1-2. 3. 4-5. 6 (R.: por. 6b)

Refren: Kościele święty, nie zapomnę ciebie.

1       Nad rzekami Babilonu siedzieliśmy, *

        płacząc na wspomnienie Syjonu.

2       Na topolach tamtej krainy *

        zawiesiliśmy nasze harfy.

Refren: Kościele święty, nie zapomnę ciebie.

        

3       Bo ci, którzy nas uprowadzili, *

        żądali od nas pieśni.

        Nasi gnębiciele żądali pieśni radosnej: *

        «Zaśpiewajcie nam którąś z pieśni syjońskich!»

Refren: Kościele święty, nie zapomnę ciebie.

        

4       Jakże możemy śpiewać pieśń Pańską *

        w obcej krainie?

5       Jeruzalem, jeśli zapomnę o tobie, *

        niech uschnie moja prawica.

Refren: Kościele święty, nie zapomnę ciebie.

        

6       Niech mi język przyschnie do gardła, *

        jeśli nie będę o tobie pamiętał,

        jeśli nie wyniosę Jeruzalem *

        ponad wszelką swoją radość.

Refren: Kościele święty, nie zapomnę ciebie.

        

 

 

DRUGIE CZYTANIE

 

Umarli wskutek grzechu zostali zbawieni przez łaskę

        

Ef 2, 4-10

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia – łaską bowiem jesteście zbawieni – razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich – w Chrystusie Jezusie, aby w nadchodzących wiekach przeogromne bogactwo swej łaski okazać przez dobroć względem nas, w Chrystusie Jezusie.

Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.

 

Oto słowo Boże.

 

 

AKLAMACJA PRZED EWANGELIĄ

        

Por. J 3, 16

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

Tak Bóg umiłował świat,

               że dał swojego Syna Jednorodzonego;

każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne.

Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.

 

 

EWANGELIA

 

Bóg posłał swego Syna, aby świat został zbawiony

        

J 3, 14-21

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do Nikodema:

«Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak trzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego.

A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto źle czyni, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby jego uczynki nie zostały ujawnione. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki zostały dokonane w Bogu».

 

Oto słowo Pańskie.

 

 

REFLEKSJA NAD CZYTANIAMI

        

Przyjąć łaskę Bożą

ks. Leszek Smoliński

 

Liturgia czwartej niedzieli Wielkiego Postu, zwanej Niedzielą Radości, przypomina nam o tym, że konieczne jest ciągłe odnawianie spojrzenia na wszystko, co nas otacza, i na nas samych. Post, który przeżywamy na progu wiosny, skłania nas do zastanowienia się nad sposobem patrzenia. Możemy koncentrować się na błocie wiosennych roztopów i narzekać na chłodne poranki, ale możemy też cieszyć się pąkami na drzewach i pierwszymi kwiatami oraz dziękować Bogu za ciepłe promienie słońca. Kiedy patrzymy na samych siebie, możemy dostrzegać przede wszystkim swoje ułomności i grzechy i załamywać się pod ich ciężarem, ale warto też zwracać uwagę na małe sukcesy odniesione w codziennym życiu i dziękować Bogu za każdy dobro, które mogliśmy wykonać. Trzeba się uczyć patrzeć dalej, a nie tylko koncentrować się na chwili obecnej. Nasza teraźniejszość musi być ciągle zanurzana w przyszłości: aby dobrze żyć dzisiaj, muszę pamiętać o celu, do którego zdążam.

Pan Jezus w nocnej rozmowie z uczonym Nikodemem tłumaczył mu, jak należy odczytywać znaki, które Bóg zostawia na drodze człowieka. I jak wiele zależy od właściwego odczytywania tych znaków każdego dnia. Przypomniał mu wydarzenie z czasów wędrówki narodu wybranego przez pustynię, kiedy to Bóg dopuścił na Izraelitów plagę jadowitych węży, ale równocześnie nakazał Mojżeszowi postawić wysoki pal i umieścić na nim podobiznę węża. Dla ocalenia od śmierci wystarczyło, aby ukąszony spojrzał z wiarą na węża. Chodziło nie tyle o prosty gest zwrócenia się do węża, ale o dostrzeżenie oczyma wiary mocy Bożej płynącej z wypełnienia tego łatwego nakazu. Ilu Izraelitów z tego skorzystało, nie wiemy. Autor biblijny mówi jednak, że wielu zmarło. Przez to przypomnienie Jezus przygotował Nikodema do odczytania ważniejszego znaku: wywyższenia Syna Człowieczego na drzewie krzyża. Ten znak jest konieczny, aby każdy miał życie wieczne. Możemy sądzić, że Nikodem zrozumiał naukę Jezusa, ponieważ widzimy go na Golgocie, gdy uczestniczy w pogrzebie Zbawiciela. Nie przeraził go krzyż, bo zrozumiał jego sens.

Jezus daje nam potrzebne światło do lepszego widzenia otaczającej nas rzeczywistości, ale jednocześnie z żalem dodaje, że człowiek często „nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków” (J 3,20). Niektórzy ludzie wolą trwać w ciemności, bo opowiadają się po stronie zła. Nie chcą światła, ponieważ boją się zobaczyć prawdziwy obraz własnego życia. Jak często znajdujemy się w sytuacji Izraelitów na pustyni skażonych jadem zła. Mamy postawiony przed sobą znak uzdrowienia, ale brak nam dobrej woli, aby na niego spojrzeć.

Kościół zaprasza nas w dzisiejszą niedzielę do radości, której źródłem jest Bóg i Jego wierna miłość. Uczy jednocześnie, że powinniśmy postarać się spojrzeć na siebie w świetle Bożej prawdy i zobaczyć sakramentalny znak Bożego przebaczenia, aby przyjąć łaskę, której Bóg pragnie nam udzielać, gdyż On nie męczy się nigdy hojnością wobec nas, która jest źródłem duchowej radości.

Odmawia się Wierzę w jednego Boga...

 

 

MODLITWA WIERNYCH

 

Bogu, który zna nasze serca i wie czego nam potrzeba, zanieśmy nasze modlitwy i prośby:

1.      Za Kościół, aby wiernym przypominał każdego dnia o miłości Boga wobec każdego człowieka. Ciebie prosimy.

2.      Za papieża Franciszka, aby umocniony darami Ducha Świętego z miłością kierował Kościołem Jezusa. Ciebie prosimy.

3.      Za naszych nieprzyjaciół, abyśmy potrafili tak jak Chrystus spojrzeć na nich z miłością i przebaczyć ich błędy. Ciebie prosimy.

4.      Za bezrobotnych, aby znaleźli godziwą pracę, która poprawi ich byt materialny. Ciebie prosimy.

5.      Za zmarłych, których polecamy Bożemu miłosierdziu, aby cieszyli się życiem wiecznym w niebieskiej Ojczyźnie. Ciebie prosimy.

6.      Za nas samych, abyśmy kochali naszych braci i siostry, tak jak Jezus. Ciebie prosimy.

Boże, który wzywasz nas do miłości. Naucz nas kochać wszystkich, których spotkamy na naszej drodze życia. Bądź uwielbiony za Twoją Miłość wobec każdego człowieka. Tobie chwała i cześć teraz i na wieki. Amen.  

 

 

MODLITWA NAD DARAMI

 

Panie, nasz Boże,

z radością przynosimy Tobie dary na Ofiarę, która nas uzdrawia, †

i pokornie Cię prosimy, *

abyśmy ją złożyli z należną czcią i z żywą wiarą za zbawienie świata.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

PRZED PREFACJĄ

 

Bądź uwielbiony i wywyższony Boże, za niepojętą miłość wobec każdego człowieka, która ciągle przebacza nasz grzech i tuli do swego serca.

 

 

PREFACJA

 

         8. Duchowe znaczenie Wielkiego Postu

Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, *

słuszne i zbawienne, *

abyśmy zawsze składali dziękczynienie *

Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, *

Królu wiecznej chwały, *

przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Albowiem pozwalasz Twoim wiernym *

co roku z oczyszczoną duszą *

radośnie oczekiwać świąt wielkanocnych, *

aby gorliwie oddając się modlitwie *

i dziełom miłosierdzia, * przez uczestnictwo w sakramentach odrodzenia * osiągnęli pełnię dziecięctwa Bożego.

Dlatego z Aniołami i Archaniołami *

i z wszystkimi chórami niebios *

głosimy Twoją chwałę, *

razem z nimi wołając...

 

 

ANTYFONA NA KOMUNIĘ

        

Ps 122, 3-4

Jeruzalem wzniesione jak miasto *

gęsto i ściśle zabudowane. *

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, *

aby wielbić imię Pana.

 

 

MODLITWA PO KOMUNII

        

Boże, Ty oświecasz każdego człowieka na ten świat przychodzącego, †

oświeć nasze serca światłem swojej łaski, 

aby nasze myśli zawsze były godne Ciebie, a nasza miłość ku Tobie szczera.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

 

 

PRZED ROZESŁANIEM

 

         Posileni Słowem i Ciałem Mistrza z Nazaretu, pójdźmy ufni w Bożą pomoc i wsparcie do naszych domów, zakładów pracy i środowisk. W codziennych troskach o byt nie zapomnijmy realizować przykazania miłości na wzór Jezusa Chrystusa, który zawsze jest przy nas.

NIEDZIELNA EUCHARYSTIA – 6.30, 8.00, 9.30 – dla młodzieży, 11.00 – rodzinna, z dziećmi, 12.30, 16.00, 19.00, poniedziałek - sobota – 7.00, 7.30, 18.00.

Kancelaria (tel. 126452342) czynna (oprócz I piątku i świąt): godz. 8-9 i 16-17.30 (oprócz sobót)

Redakcja „Wzgórza w Blasku Miłosierdzia”: Władysław Wyka red. nacz.,

Wydaje: Parafialny Oddział Akcji Katolickiej nr 1 Archidiecezji Krakowskiej

- Parafia Miłosierdzia Bożego, os. Na Wzgórzach 1a,

Nr k. bank – 08 1240 2294 1111 0000 3723 9378, tel.; 0-12-645-23-42.

NASZE STRONY INTERNETOWE I ADRESY:

strona internetowa parafii:

www.wzgorza.diecezja.krakow.pl

oraz milosirdzia-parafia.pl - PO Akcji Katolickiej

adres parafii:

Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.,

strona internetowa gazetki:wzgorza-gazetka.pl

adres gazetki: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.